Toplumun özürlü çocukları: Süper kahramanlar

Çalıştığı ofiste asosyal davranışlarıyla dikkat çeken ve alaya alınan Griff, geceleri bir süper kahraman olarak insanların yardımına koşmaktadır. Süper kahraman kimliğini gizlemek için yalnız bir hayat yaşayan Griff'in tek ziyaretçisi olan abisi, bir gün kız arkadaşı Melodi'yle onu ziyarete gelir. Yaptığı deneylerle fizik kanunlarının dışına çıkmayı planlayan Melodi, Griff'in görünmeyen yüzünü keşfedecek ve ona âşık olacaktır.

Bakmayın adının Ultra, Mega, Süper Kahraman olduğuna, durmadan suçlu peşinde koşan, havasından yanından geçilmeyen bir süper kahraman filminden bahsetmiyoruz. Kulağa son derece antipatik ve mantıksız gelen bu isim, seyirciyi filmin esas konusundan fena halde uzaklaştırıyor. Filmde değinilen süper kahramanlık kavramı, hastalıklı bir toplum tarafından üretilmiş bir tür paranoyayı temsil ediyor. Görünürde toplumda kendini ifade etme problemi yaşayan ve bu yüzden kurduğu hayal dünyasında yaşayan Griff hastalıklı gibi dursa da, aslında bütün topluma yayılmış bir patoloji durumu söz konusu. Protestoyu protesto eden, Google'da Google'ı arayan Melodi karakteri yaşantımızdaki çelişkileri absürtlüklerle ifade ederek filmde hastalıklı gibi duran bu iki bireyin, hastalıklı bir toplumdan doğan çocuklar olduğunu anlatmaya hizmet ediyor.

Griff'in topluma olan uzaklığının ve asosyalliğinin en net vurgulandığı ortamın pek çok insanın bir arada çalıştığı bir ofis oluşu aslında son derece manidar. Günümüzde ofis 'ideal bir iş' sahibi olmayı sembolize eden bir mekân. Ne iş yaptığın mühim olmaksızın belli saatler arasında bir ofiste çalışan insanlar 'normal' diye tanımlanan insan zümresini temsil ediyorlar. Buradaki normal sözcüğü yerine, sıradan ya da vasat ifadelerini de kullanmak mümkün ki, bu da bahsettiğimiz insan karakterini çok daha iyi ifade edecektir. Kendisine sunulan hayatın dışına taşmayan vasat insanın hayatı ne kadar sıradansa, hayattan beklentileri de bir o kadar vasatın dışında oluyor. Başka bir değişle bu karakter kendine hayatına anlam katacak uğraşlar bulmak yerine; filmlerdekine benzer süper güçler, sihirli dokunuşlar, havalı arkadaşlıklar peşinde koşuyor. Dünyayı kurtarma, vampirlerle aşk yaşama filmleri müptelaları tam da bu karakterlerden çıkıyor.

Filmdeki süper kahraman vurgusu da biraz bu mantığa dayanıyor. Filmin 'normal' kabul edilen karakterlerindeki iticilik, hayatı hazmedemeyişlerinin bir tür göstergesi gibi. Ofiste durmadan Griff'i ezip, küçük düşürmeye çalışan Tony karakteri de, bir nevi ortamın süper kahramanı olmaya çalışıyor. Griff'in süper kahraman olma tutkusu ise toplumda kabul görme çabasının bir ürünü. Filmin çok başarılı afişi zaten Griff'in ruh halini son derece iyi özetliyor. Önünde durduğu duvar kadar görünmez olan Griff, kendine yeni bir kişilik tasarlayarak görünmezliğini kendine has bir özellik haline getirmeye çalışıyor. Kendisine verildiğine inandığı dünyayı kurtarma misyonu, yalnızlığı için bulunabilecek eşsiz bir mazeret.

Süper kahraman niyetine seyretmeye başladığınızda ilk sahnelerinde türünün ne olduğunu anlamakta ve adapte olmakta güçlük çekeceğiniz bu yapım ilerleyen sahnelerinde yavaş yavaş paylaştığı sürprizlerle bir ritim yakalamayı ve cazibeli hale gelmeyi başarıyor. Sürprizden kastımızın tahmin etmesi imkansız bir gerçek olmadığını, filmin sonunu tahmin ettiğinde boşuna seyretmiş duygusuna kapılan seyirciler için belirtmiş olalım. Mekan ve görselliğin durağanlığına takılmadan seyretmek için senaryonun temposuna kapılmanız gerekiyor. Finale kadar her şeyi mantıkla izah eden filmin son sekanslarında karşılaştığımız gerçek dışı unsur (sürprizi bozmamak için söylemeyelim) ise bence filme harika bir tat katmış ve insan duygularının gücüne müthiş bir vurgu yapıyor. Ultra, Mega, Süper Kahraman için beki muhteşem bir sinema şöleni demek mümkün değil, ancak sıra dışı hikâyesiyle aklınızda güzel bir tat bırakacağına şüphe yok.

Yönetmen / Senaryo: Leon Ford

Tür: Komedi, Dram, Romantik

Yapım: Avusturalya - 2010

Oyuncular: Ryan Kwanten & Maeve Dermody