Zirvedekilerin “Vecd Halleri”...

Maslow'a göre zirvedeki kişiler, psikolojik olarak olgunlaşmış, kendilerinden bekledikleri her şeyi tamamlamış ve toplumun da onlardan beklediklerini gerçekleştirmiş kişilerdir.

Hayatlarında hiçbir eksiklik duygusu taşımazlar. Bu duygu da bir ihtiyaçtır aslında. Biyolojik, sosyal ve psikolojik ihtiyaçlarını tamamlamış kişilerde bu ihtiyaç doğar.

Karnı açken kaç kişi eğlenmek ya da çalışmak ister? Ya da başı ağrıyan kaç kişi önce duygusal açlığımı bir gidereyim der?

Bu fizyolojik ihtiyaçların giderildiğini düşünelim.

Sırada, güvende olma ihtiyacının tamamlanması var. Fiziksel olarak kendimizi korumaya almak isteriz, başımız sokacak bir ev ve sonrasında ekonomik güvencemizi sağlayacak iyi bir iş bulmak isteriz. Bunun ardından da, sevgi ve ait olma ihtiyacının giderilmesi gelir. Kişi gittikçe artan bir şiddetle; arkadaş, dost, sevgili aile kurma, bulunduğu sosyal çevrenin sevgi ve saygısını kazanma ihtiyacı hisseder.

Bu ihtiyaçların bir şekilde engellenmesi, uyumsuz ve patolojik bireylerin var olması ve bu sebeple toplumun düzenini ciddi anlamda bozması demektir.

Kendini gerçekleştirme noktasına geldiğimizde, bu da zincirin son halkasını tamamlar. Kişi ne olabilecekse onu olmalıdır. Kendi kişiliği ve kabiliyetlerinin doğrultusunda hedef belirlemeli ve o olmalıdır. Resim yapmak için donatılmış birey resim yapmalı, muhasebecilik yapmamalı. Yaratılışına uygun bir hayatı yaşamalıdır. Bu ihtiyaç kendini gerçekleştirme ihtiyacıdır.

Zincirin bu son halkasını da tamamlayan kişi, kendini ve diğer insanları olduğu gibi kabul eder. Hatalarıyla güzellikleriyle olduğu gibi hayatı içlerine alırlar. Gerçekle olan ilişkileri dengeli ve uyumludur. Yapmacık ve sahte kişileri teşhiste çok başarılı olurlar. Zoraki ve sahte davranışları yoktur. Olduğu gibi oldukları için onlardan sahte övgüler, saygı, nezaket ve dostluk göstermelerini beklememelisiniz. Normal bireylere göre daha fazla yalnız kalma ihtiyacı duyarlar.

Zirvedekilerde, algı, diğer kişiler göre daha farklı yaşanır. Algılanan nesneye karşı giderek artan bir farkındalık hali yaşanmaya başlar ve bu git gide yoğunlaşır. Bu durum dinle ilgiliyse, sonunda bir “vecd hali” yaşanır. Bu durumu, kelimelerle anlatmak çok zordur. Gerçeğe, güzelliğe, akla en güzel tanımla “hak”'a ulaşma diyebiliriz. Bu deneyimler sonunda çıkan değerler, kişinin normal hayatına da girer ve sonunda kişi kendi dışındaki o kudretli varlıkla kurduğu bağ sonucunda, davranışları sevgi ve hayranlıkla birleşen korku, alçakgönüllülük ve bir boyun eğme olarak ortaya çıkar.