Her şey ihtiyacımız kadar

Oturduğumuz sokaktaki binalar birbirine çok yakın. Ozan ile Sinanların evi de bizim evin tam karşısı. Birbirimizi görmek istediğimizde ıslık çalmamız yeterli oluyor.

Akşam üzeriydi. Sinan, ardarda iki kez ıslık çalınca hemen balkona koştum. Çünkü iki ıslık 'oyun için balkona çık,' demekti. Balkonda, Ozan ile Sinan'ı beyaz kağıttan yapılmış uçakları fırlatırlarken gördüm. Sinan heyecanla,

“Haydi sen de bize katıl. Bakalım hangimiz daha uzağa fırlatacağız” dedi.

Kağıttan uçak fırlatmak en sevdiğim oyunlardan biriydi. Genelde öğretmen olmadığında oynardık. Ama bu kez balkonda oynayacaktık. Çok heyecanlanmıştım. Doğru odama koştum defterimi aldığım gibi geldim. Ve kısa sürede bir sürü uçak yapıp fırlatmaya başladım.

Bir bir daha derken defterimin neredeyse yarı sayfasını bitirmiştim. Çünkü bazılarını daha iyi uçsun diye çift sayfaya yapıyordum. Sesimizi dedem duymuş olmalıydı ki yanıma geldi. Beni o halde görünce,

“Ömer, o boş kağıtlarla ne yapıyorsun?” diye hayretle sordu.

Dedemin yüzündeki şaşkın ifadeyi görünce, kötü bir şey yaptığımı anlamıştım. Sadece “Uçak..” diye cevap verdim. Bunun üzerine dedem yere çömeldi ve iki elimi avuçlarına aldı.

“Bak Ömer, ben senin uçağını kullanılmış kağıtlardan yapmanı isterdim. Çünkü boş defter yazı yazılması için üretilir. Ama sen bunu ihti-yacının dışında kullanıyorsun. Bu bir israftır. İsrafta kötü bir davranıştır” dedi. Sonra da “Yediğimiz gıdalardan içtiğimiz suya kadar her şeyi, hatta zamanımızı bile israf etmeden kullanmalıyız. Aksi halde başkalarının hakkını kullanmış oluruz” diye konuşmasını sürdürdü.

Balkondaki bembeyaz kağıtlardan yapılmış uçakları görünce kendimden utanmıştım. Çünkü dedem haklıydı. Ozan ile Sinan da hatalarını anlamış olmalıydı ki, boş kağıtları toplamaya başlamışlardı bile..

Dedem ellerimi bırakıp giderken, “Lütfen arkadaşlarınla birlikte kirlettiğiniz çevreyi temizleyin” diye uyarmayı da unutmadı.