Ömer ve kedisi

Ramazan ayında en sevdiğim şey; gece sahura kalkmak. Çünkü dedem, babaannem, babam, annem hatta kedim Zeytin bile bir telâş içerisinde olurlar. Gece onları izlerken çok mutlu olurum. Keşke her gün kalkabilsem.. Ama annem, “Daha küçüksün, uyumalısın” diyor. Fakat bu gece annemi sıkı sıkıya tembihledim, gece sahura kaldırması için. Eğer kaldırırsa yarın oruç tutacağım. Böylece tuttuğum oruç sayısı 4'e çıkacak.

Erkenden yattım. Daha uykumu tam alamamıştım ki annem, “Ömer, haydi kalk! Biz sahura kalktık, seni bekliyoruz,” diye seslendi. Uyumak istiyordum. Hem de çook. Ama yarın oruç tutmak istediğim için zorla kalktım.

Gözüm kapalı bir şekilde yüzümü yıkamaya giderken, “Miyaavv!” diye acı bir çığlık duydum. Gözümü açtığımda Zeytin'in kuyruğuna bastığımı üzülerek anladım. Onu kucağıma aldım, kuyruğunu sevip, canını bilmeden acıttığım için özür diledim. Bu sırada uykum çoktan kaçmıştı. İyi ki sahura kalkmışım.

Annemin hazırladığı yiyeceklerin hepsi de güzel görünüyordu. Babam, sofranın benim için özel hazırlandığını söyledi. Zeytin'in kabına biraz süt ve mama koyduktan sonra sofraya oturdum.

Ben keyifli keyifli yerken, Zeytin birden kusmaya başladı. Oysa on dakika önce dizime çıkmıştı. Ne olabilirdi ki? Onu ilk kez öyle gördüğümüz için telâşlandık. Bu sırada Zeytin bana gelmek için bir iki adım atınca yere yığıldı. Korkudan Zeytin'i kucakladığım gibi dış kapıya yöneldim. Ve babama, “Zeytin'e kötü bir şey olsun istemiyorum. Ne olur onu hemen veterinere götürelim!” diye yalvardım.

Babam,

“Gecenin bu saatinde nereden veteriner bulabilirim?” diye çaresizce sordu.

Dedem,

“Benim veteriner bir arkadaşım var. Telefon edersem belki bize yardımcı olabilir” diyerek arkadaşını aradı.

Zeytin'im kollarımda baygın bir halde yatıyordu. Dedem arkadaşına ulaşmıştı. Babaannem, babam ve annem üzgün gözlerle bize bakıyordu.

Dedem telefonu kapatıp, Zeytin'in gıda zehirlenmesi geçirdiğini ve ne yapmamız gerektiğini söyledi. Sonra da tedaviye başladı.

Dünyalar benim olmuştu. Dedeme, teşekkür ederek sarıldım.

Dedem,

“Hayvanları bu kadar çok sevdiğin için asıl ben sana teşekkür ederim. Çünkü hayvanları iyi insanlar sever ve korur” dedi.

Bu sırada Zeytin yorgun bir şekilde “Miyav” dedi. Anlaşılan dedemin tedavisi sonuç vermeye başlamıştı.

Bizim de bu geceki sahur telâşımız böylece sonuçlanmıştı.