Abbâs b. Abdulmuttalib (r.a.)'dan. Kendisi Hz. Peygamber (s.a.v.)'e:

"Seni amcana (Ebû Talib'e şefaat etmekten) alıkoyan şey nedir ki? Bilesin ki o seni koruyup savunur, senin için gazaba gelirdi" demişti, o da:

"O şimdi topuklarına kadar olan bir cehennemdedir, eğer ben olmasaydım, cehennemin en derin tabakasında olurdu." buyurdu.

Mesrûk b. Abdurrahman, şöyle anlatmıştır:

"Âişe'nin yanında yasılanmış oturuyordum. (Bane hitaben şöyle dedi:)

"Ey Ebû Âişe, üç şey vardır ki, kim bunlardan birisini söylerse, Allah'a en büyük iftira atmış olur: "Bunlar nedir?" dedim: "Kim, Muhammed (s.a.v.)'in, Rabb'ini gördüğünü söylerse Allah'a en büyük iftira atmış olur" dedi: "Bu sırada ben yaslanıyordum, hemen oturuma geldim ve: "Ey Müminlerin annesi, beni bir dinle. Yüce Allah: «Onu apaçık bir ufukta görmüştür» (Tekvîr: 23)

«Gerçekten, onu bir başka inişinde Sidretü’l-Müntehanın yanında görmüştü.» (Necm: 13) buyurmuyor mu?" dedim. Âişe şöyle dedi: "Bu ümmetten, Rasûlüllah (s.a.v.)'e bu konuyu ilk soran benim. Kendisi: "O, Cebraildir. Bu iki görmem dışında onu asli şeklinde bir daha görmedim. Onu, bedenin büyüklüğü yer ile gök arasını kaplamış halde semadan inerken gördüm." buyurdu. Yüce Allah'ın: «Gözler Onu görüp idrak edemez. O ise bütün gözleri görüp idrak eder. Ve O latîftir, her şeyden haberdardır.» (En'âm: 103) buyurduğunu duymadın mı? Yine Onun: «Allah, bir insanla ancak vahiy yoluyla veya perde gerisinden konuşur, yahut bir elçi gönderip izniyle ona dilediğini vahyeder. O yücedir, hakîmdir..» (Şûrâ: 51) buyur-duğunu duymadın mı?" Âişe şöyle devam etti: "Kim, Muhammed (s.a.v.)'in, Allah'ın kitabından bir şeyi gizlediğini söylerse Allah'a en büyük iftira atmış olur. Çünkü Allah şöyle buyurmaktadır: «Ey Resûl! Rabbinden sana indirileni tebliğ et. Eğer bunu yapmazsan Onun elçiliğini yapmamış olursun» (Mâide. 67: 51) Âişe şöyle devam etti: "Kim, yarın ne olacağını bildirebileceğini söylerse Allah'a en büyük iftira atmış olur. Çünkü Allah şöyle buyurmaktadır: «De ki: Göklerde ve yerde, Allah'tan başka kimse gaybı bilmez» (Neml: 65)"

Ebû Hureyre (r.a.)'dan. Hz. Peygamber (s.a.v.):

"Ümmetimden yetmiş bin kişi hesaba çekilmeden cennete girecektir" buyurdu. Bir kimse:

"Ey Allah'ın Rasûlü, beni de onlardan kılması için Allah'a dua etsen" dedi. Rasûlüllah:

"Allah'ım bunu da onlardan kıl" diye dua etti. Bir diğeri ayağa kalktı ve:

"Ey Allah'ın Rasûlü, beni de onlardan kılması için Allah'a dua etsen" dedi. O da:

"Ukkâşe senden önce davrandı" buyurdu

Hz. Osman (r.a.) bir keresinde bir kap su istedi ve iki eline üç defa döküp yıkadı sonra sağ elini kabın içine koyup ağzını çalkaladı, burnuna su verdi sonra yüzünü üç defa yıkadı, iki ellerini dirseklere kadar üç defa yıkadı, sonra başını meshetti, sonra topuklarını ayak bileklerine kadar üç defa yıkadı sonra da: "Rasûlüllah (s.a.v.):

"Kim benim şu abdestim gibi abdest alır, sonra iki rekat namaz kılar da bu iki rekat hakkında içinden nefsine bir şeyler geçirmezse geçmiş günahları bağışlanır." buyurdu

Ebû Hureyre (r.a.)'dan. Kendisi bir gün cünüp iken Medine'nin sokaklarından birinde Rasûlüllah (s.a.v.) karşısına çıkmış. Ebû Hureyre (r.a.) devamla:

"Hemen geri durup oradan savuştum, gidip boy abdesti aldım" dedi. Sonra Ebû Hureyre (r.a.) geldi, Hz. Peygamber (s.a.v.):

"Ey Ebû Hureyre neredeydin?" buyurdu

"Cünüptüm, taharetsiz yanında oturmayı da istemedim" dedi. Rasûlüllah (s.a.v.):

"Sübhanellah! Mümin pis olmaz ki" buyurdu.

İbni Ömer (r.a.) şöyle derdi:

Müslümanlar Medine'ye geldiklerinde toplanır namaz zamanını gözetirlerdi, (bu dönemde) namaz için bir çağırma yoktu. Bir gün bu konu hakkında konuştular birisi:

"Hıristiyanların çanı gibi çan kullanınız" dedi. Diğer birisi de:

"Hayır, Yahudiler gibi boru kullanınız." dedi. Ömer de:

"Bir adam gönderseniz de halkı namaza çağırsa" dedi. Bunun üzerine Rasûlüllah (s.a.v.):

"Ey Bilal kalk, namaza çağır" buyurdu

İbni Abbâs (r.a.):

"Hz. Peygamber (s.a.v.): "Elbise ve saçı (takılmasın diye namaz esnasında) toplamamak ve yedi kemik üzerine secde etmekle emrolundum: Alın bu sırada eliyle burnunu da işaret etti iki el, iki diz kapağı, iki ayağın uçları" buyurdu

Berâ b. Âzib (r.a.) anlatır:

"Hz. Peygamber (s.a.v.) Medine'ye ilk geldiğinde Ensardan dedelerinin veya dayılarının yanına inmiştir. Kendisi Kudüs tarafına yönelerek on altı veya on yedi ay namaz kıldı. Kıblenin Kâbe'ye doğru çevrilmesini arzuluyordu, (bu şekilde Kâbe'ye doğru) kıldığı ilk namaz ise ikindi namazı olmuştur. Kendisiyle beraber bir kısım kimseler de namaz kıldı. Yanında namaz kılanlardan birisi oradan ayrıldı ve Hz. Peygamber'in mescidine uğradı, mesciddekiler bu sırada namaz kılıyorlardı Onlara:

"Allah'ı şahit tutarım ki, Rasûlüllah (s.a.v.) ile birlikte Mekke tarafına doğru namaz kıldım." dedi.

Cemaat hemen namazda Kâbe tarafına döndü. Önceleri Hz. Peygamber (s.a.v.)'in Kudüs tarafına dönüp namaz kılması Yahudi ve Hıristiyanları memnun ediyordu. Kâbe tarafına dönünce bu uygulamadan hoşlanmadılar."

Ebû Hureyre (r.a.)'dan. Rasûlüllah (s.a.v.), şöyle buyurmuştur:

"Kim, Güneş doğmadan önce sabah namazından bir rekata yetişirse sabah namazına yetişmiş olur. Kim, Güneş batmadan önce ikindi namazından bir rekata yetişirse ikindi namazına yetişmiş olur."

Ebû Hureyre (r.a.)'dan. Rasûlüllah (s.a.v.), başını rukûdan kaldırıp:

"Semiallahü limen Hamideh Rabbenâ veleke'l-Hamd" dediğinde birtakım kimselere dua eder, isimlerini sayar ve:

"Allah'ım Velid b. Velid'i, Seleme b. Hişâm'ı, Ayyâş b. Ebî Rabia'yı ve Mü'minlerden ezilmek istenilenleri (müstezafları) kurtar. Allah'ım Mudar (kabilesine) azabını şiddetlendir, üzerlerine Yusuf Peygamber'in dönemindeki kıtlık ve yokluk senelerini gönder" buyururdu. O günlerde Mudar kabilesinin doğu tarafındaki halkı Hz. Peygamber (s.a.v.)'e muhalif idiler.

Müminlerin annesi Âişe (r.a.):

"Allah namazı farz kıldığında gerek yolculukta gerek ikamette iki rekat olarak farz kıldı, sonra yolculukta iki rekat olduğu gibi kaldı ikamette ise artırıldı." demiştir.

İbni Ömer (r.a.)'dan. Hz. Peygamber (s.a.v.):

"Namazınızın bir kısmını evlerinizde kılınız, oraları kabirlere çevirmeyiniz" buyurmuştur.

Âişe (r.a.)'dan. Hz. Peygamber (s.a.v.), geceleyin Kur'ân okuyan bir kimseyi duymuş ve: "Allah, ona merhamet eylesin, muhakkak ki o bana şu şu sureden unuttuğum, şu şu ayetleri hatırlattı." buyurmuştur.

Diğer bir rivayette ise "Unutturulduğum bir âyeti bana hatırlattı" buyurmuştur.

Abdullah b. Ömer (r.a.):

"Rasûlüllah (s.a.v.) ile birlikte Necid tarafında savaşta bulundum, düşmana mevzi alıp karşılarında saf tuttuk. Sonra Rasûlüllah (s.a.v.) bize namaz kıldırmaya durdu. Bir topluluk kendisinin yanında namaza durdu, diğer topluluk ise düşmana yöneldi. Rasûlüllah (s.a.v.) yanındakilerle birlikte rukûya gitti, sonra iki secde yaptı, arkasından namaz kılmayan topluluğun yerine gittiler. Onlar da gelip namaza durdular, Rasûlüllah onlara da bir rekat kıldırdı ve iki secde yapıp selâm verdi. (selâmdan sonra) Ordudaki her bir asker kendi başına birer rekat namaz kıldı, iki secde yaptı." demiştir.

Seleme b. Ekvâ (r.a.)'dan. Şöyle demiştir:

"Güneş tepe noktasından meylettikten sonra Rasûlüllah (s.a.v.) ile birlikte cuma namazını kılar namazdan sonra gölge yerler araştırarak dönerdik."

Diğer bir rivayet ise "Rasûlüllah (s.a.v.) ile birlikte Cuma namazını kılardık namazdan dönerken gölgelenebileceğimiz kadar duvarların gölgesini bulamazdık." şeklindedir.

Abdullah b. Mes'ûd (r.a.)'dan. Rasûlüllah (s.a.v.):

"Güneş ve Ay insanlardan hiç birinin ölümü üzerine tutulmaz. Ancak bu ikisi Allah'ın delillerinden iki delildir. Bu durumu gördüğünüzde hemen namaz kılmaya durunuz" buyurmuştur.

Hz. Osman (r.a.) bir keresinde bir kap su istedi ve iki eline üç defa döküp yıkadı sonra sağ elini kabın içine koyup ağzını çalkaladı, burnuna su verdi sonra yüzünü üç defa yıkadı, iki ellerini dirseklere kadar üç defa yıkadı, sonra başını meshetti, sonra topuklarını ayak bileklerine kadar üç defa yıkadı sonra da:

"Rasûlüllah (s.a.v.): "Kim benim şu abdestim gibi abdest alır, sonra iki rekat namaz kılar da bu iki rekat hakkında içinden nefsine bir şeyler geçirmezse geçmiş günahları bağışlanır." buyurdu

Bir kimse Abdullah b. Zeyd (r.a.)'a:

"Rasûlüllah (s.a.v.)'in nasıl abdest aldığını bana gösterebilir misin?" dedi. Abdullah b. Zeyd (r.a.):

"Tabi" dedi ve su istedi. İki eline döküp iki defa yıkadı, sonra üç defa ağzını çalkalayıp burnuna su verip sümkürdü sonra üç defa yüzünü yıkadı sonra da ikişer defa ellerini dirseklere kadar yıkadı sonra eliyle başını meshetti. İki elini başının önünden başlayarak enseye varana kadar öne arkaya götürüp ilk başladığı yere getirdi. Sonra da iki ayağını yıkadı.

Ebû Hureyre (r.a.)'dan. Hz. Peygamber (s.a.v.), şöyle buyurmuştur:

"Biriniz uykusundan uyandığında elini üç defa yıkamadan kaba daldırmasın. Çünkü elinin nerede gecelediğini bilemez"

Ubâde b. es-Sâmit (r.a.)'dan. Rasûlüllah (s.a.v.):

"Fatiha'yı okumayanın namazı yoktur." buyurmuştur.

Sehl (r.a.):

"Birtakım erkekler bellerindeki izarlarını çocuklarınki gibi boyunlarına bağlayarak Hz. Peygamber (s.a.v.) ile birlikte namaz kılarlardı. Kadınlara:

"Erkekler oturup doğruluncaya kadar başınızı (secdeden) kaldırmayın" denilirdi

Ebû Berze el-Eslemî (r.a.) anlatır:

"Hz. Peygamber (s.a.v.) sabah namazını birimiz yanındakini tanıyacak hale geldiğinde kıldırır ve namazda altmış ile yüz ayet arası okurdu. Öğle namazını da Güneş meylettiğinde kıldırırdı. İkindi namazını da kıldırır, birimiz Medine'nin en uzak yerine gider (evine) dönerdi. Bu sırada Güneş hâlâ canlı olurdu. (Hadisi bize aktaran ravi Ebû Minhal) akşam namazı hakkındaki söylediğini unuttum, demiştir. Peygamber (s.a.v.) yatsıyı gecenin üçte birine kadar geciktirmede bir sakınca görmezdi. Gecenin yarısına kadar da" demiştir.

Abdullah b. Abbâs (r.a.)'dan. Ümmü Fadl (İbni Abbâs'ın Annesi) kendisini "Ve'l-Mürselât" Suresi'ni okurken işitmiş ve:

"Ey Oğulcuğum, vallahi sen bu sureyi okuyuşunla benim hafızamı tazeledin. Bu sure, Rasûlüllah (s.a.v.)'i akşam namazında okurken son kez işittiğimdir." demiştir.

Ebû Mes'ûd (r.a.)'dan. Şöyle demiştir:

Bir adam:

"Ey Allah'ın Rasûlü, falanca kimsenin kıraatı uzun tuttuğundan dolayı sabah namazına gelemiyorum." dedi. Rasûlüllah (s.a.v.)'i vaaz verirken bu günkü kadar çok kızdığını görmedim. Kendisi sonra şöyle buyurdu:

"Sizden nefret ettirenler vardır. Herhangi biriniz halka namaz kıldırırsa biraz hafif tutsun. Çünkü içlerinde zayıf, yaşlı ve haceti olanlar var!..."

Ebû Cuheym (r.a.):

"Rasûlüllah (s.a.v.): "Namaz kılanın önünden geçen bir kimse kendisine ne gibi günah olduğunu bilseydi, önünden geçmektense kırk şu kadar za-man beklemesi onun için daha hayırlı olurdu" buyurdu

Hadisi rivayet eden ravi:

"Kırk gün mü, kırk ay mı, kırk yıl mı?" dedi. "Bilemiyorum" demiştir.

Ebû Zer (r.a.):

"Ey Allah'ın Rasûlü, yeryüzünde ilk defa hangi mescid kuruldu?" dedim

"Mescidi Haram" buyurdu: "Sonra hangisi?" dedim

"Mescidi Aksa" buyurdu

"Aralarında kaç yıl var?" dedim

''Kırk yıl, bu ikisinden sonra artık sana namaz nerede ulaşırsa orada kılıver. Zira fazilet buradadır." buyurdu

-) Enes (r.a.) anlatır:

"Hz. Peygamber (s.a.v.) Medine'ye geldi ve "Avf b. Amroğulları" denilen mahallede şehrin en yüksek yerine konakladı. Hz. Peygamber (s.a.v.) bunların arasında on dört gece kaldı. Sonra Neccaroğulları'na haber saldı, onlar da kılıçlarını kuşanıp geldiler. Şimdi ben terkisinde Ebû Bekir, çevresinde Neccaroğulları'ndan bir topluluk içerisinde bineği üzerinde sanki Hz. Peygamber (s.a.v.)'i görür gibiyim. Sonunda (devesini) Ebû Eyyûb'un avlusuna çökertti. Kendisi namaza eriştiği yerde kılıvermeyi severdi. Davar ağıllarında bile namaz kılardı. Bir gün mescidin yapılmasını emretti ve Neccaroğulları'na haber saldı ve:

"Ey Neccaroğulları, şu bahçenizin fiyatını bana bildiriniz." dedi. Onlar: "Hayır, vallahi biz onun bedelini ancak Allah'tan isteriz." dediler. Enes (r.a.) devamla şöyle demiştir:

"Bu yerde size söylediğim müşrik kabirleri, harabe yıkık evler ve hurma ağaçları vardı. Hz. Peygamber (s.a.v.) emir verdi, Müşrik kabirleri kazılıp başka yere götürüldü, harabe yıkıntılar tesviye edildi. Hurma ağaçları da kesildi. Hurma ağaçlarını mescidin kıblesine sırayla dizdiler. Girişteki kapıda bulunan iki dikmeyi taştan ördüler. Ashab şiir ve maniler söylüyor, Hz. Peygamber (s.a.v.) ile birlikte:

Allahümme Lâ Hayra İllâ Hayru'l-Âhira
Fağfir li'l-Ensâri ve'l-Muhacira
"Allah'ım, âhiret hayrından başka hayır yoktur
Ensar ve Muhaciri bağışla" diyerek taşları taşımaya başladılar.

Âişe (r.a.) anlatır. Ümmü Habibe ve Ümmü Seleme (r.a.) Habeşistan'da gördükleri ve içerisinde resimler bulunan kiliseyi anlatmışlar arkasından bunu Hz. Peygamber (s.a.v.)'e anlatmışlardı. Bunun üzerine:

"Bu kimseler, kendileri arasında iyi kimseler olup bunlar vefat ettiğinde kabri üzerine mescid bina eder, içerisine bu resimleri yaparlardı. İşte böyle kimseler kıyamet günü Allah katında yaratılmışların en kötüleridir." buyurdu.

İbni Mes'ûd (r.a.):

"Hz. Peygamber (s.a.v.) namazda iken kendisine selâm verirdik. O da selâmımıza karşılık verirdi. (Habeşistan hicretinden sonra) Necâşî'nin yanından döndüğümüzde kendisine selâm verdik, selâmımıza karşılık vermedi. (Bunu kendisine söylediğimizde):

"Şüphesiz namaz içerisinde (selâmdan daha önemli, Allah ile) bir meşguliyet vardır." buyurdu." demiştir.