Ö p ü c ü k l e G e l e n D e m o k r a s i

Köşke çıkıp merhum Özal'ın benim kendisinden daha sonra örnek aldığım tarzda bir elenseyle Evren'in adeta ensesinden zorla çekip şapur şupur öpmesiyle Türkiye'de demokratik rejime adım atılmış oldu.Gerçekten buzlar erimeye başladı.Tabii Sayın Evren, Milli Güvenlik Konseyi üyeleri ve jakoben çevrelerin, Sayın Ecevit'in bugünlerdeki tabiriyle içine sindirmeleri epeyce vakit aldı.Bu meşhur öpme işinin mimarı ise Korkut Özal'dır.Seçimlerden sonra Çankaya'ya çıkma hazırlıkları sürerken , bir gün Korkut Bey "Abi ya" dedi," Yukarı çıkınca şu Evren'i öpüver de buzlar erisin."Özal da "olur tabii" diye karşılık verdi ve hakikaten de bu öpücük işe yaradı.

HÜKÜMET kuruldu, güvenoyu yapıldı ve çok da önemli olmayan bir konuda Bakanlar Kurulu kararı çıkarttık. Üyeler imzaladı, Başbakan da imzaladı. Birkaç gün sonra Köşk'ten, alttaki imzalar aynı kalmasına rağmen üstteki metnin tamamen değiştiğini gördüm. Büyük bir şaşkınlık yaşadım. Bu, bir belge tahrifatıydı. Doğru Özal'a gittim, "Bunu kabul etmek mümkün değil. Bu asgari bir nezakete dahi sığmaz, aşağıda imzalar var, hiç sormaya lüzum görmeden metni değiştirmişler" dedim. Başını, hayıflanarak iki tarafa salladı, "Sen bilmezsin, o sırada seni görevden almışlardı.

Bunlar 12 Eylül yönetiminin normal işlerindendir. Ben bunu bildiğim için 12 Eylül döneminde bakanken, bakanlar kurulundan çıkan kararları pek önemsemezdim, sonucun Köşk'ten çıktığını bildiğimden gider onlarla konuşurdum. Şimdi ben araya girmeyeyim, sen git, Cumhurbaşkanlığı Genel Sekreterliği yetkilileriyle konuş" dedi. Ben kararnameyi aldım dönemin Genel Sekreteri emekli paşa Muzaffer Başkaynak'tı, onunla konuştum. "Kah, kah" güldü Muzaffer Paşa, "Yahu biz bunu hep yapıyoruz" dedi. "Yapıyorsunuz ama artık yeni bir dönemde olduğunuzu Sayın Cumhurbaşkanı da, sizler de bilmelisiniz" diye karşılık verdim. Paşa da bu defa, "E, ne yapacağız ? Her gönderdiğinizi imzalayacak mıyız ?" dedi. Ben de, gayet medenice bir yöntemin bulunduğunu, kararnameyi geri gönderebileceklerini, şunu şunu istemiyoruz diyebileceklerini, bizim de ya değiştirme ya da eskisinde ısrar etme tercihlerimizin olduğunu anlattım. Sonunda kararnameyi iade ettim. Onlar da bize geri gönderdiler.

Dönemde bir diğer güçlüğümüz de Sayın Evren'in damadının başkanlığında Köşk'te ayrı bir istihbarat örgütlenmesine gitmesiydi. Bu örgütlenme, devlet memurlarının hakkındaki son kademe istihbarat bilgilerinin toplanması şeklinde çalışıyordu. Zaten damadı Erkan Gürvit de Milli İstihbarat Teşkilatı'ndandı. Dolayısıyla zaten büyük bir facia olan devlet memurları hakkındaki istihbarat konusu, hem devletin işlerinin yürütülmesini aksatıyordu, hem de durup dururken insanları fişlemeyi gündeme getiriyordu. Emniyet İstihbaratı, Milli İstihbarat Teşkilatı, bunları geçtikten sonra bir de Çankaya İstihbaratı vardı. Evren, kendi istihbaratına bakıyordu. O dönemde özellikle eski MSP'li, MHP'li ya da aşırı solcu bilinen kimseleri devletin hiçbir kurumuna getirmek mümkün değildi. Merhum Özal bu konuda, özellikle ilk iki yılda çok sıkıntı çekti. Çünkü, çok kıymetli kişiler hakkında böyle yazılar geliyordu. Pırıl pırıl genç insanlar, sırf bu yüzden göreve alınamıyordu. Sonradan biz bunu Meclis'te hallettik, tutulan fişleri de geçersiz saydık. 1984 sonuna geldiğimizde başta vazettiğim prensipler çerçevesinde, Türkiye'yi daha sivil ve demokratik bir ortama ulaştırma çabasını sergiliyorduk. Yapılan işler kafi miydi? Hayır. Türkiye'nin bir defa Anayasası'ndan gelen problemleri vardı. Anayasa Mahkemesi Başkanı Sayın Necdet Sezer'in ve Yargıtay Başkanı Sami Selçuk'un konuşmalarıyla tesbit ettiği gibi, 82 Anayasası tümüyle antidemokratik bir Anayasa'ydı. Seçimlerin yapılması da meseleyi halletmiyordu. Nitekim 18 Nisan'da seçimler yapıldı ama meselenin çözümlenemediği görüldü. O zaman da halkın tercihini ortaya koyması, ANAP'ın tek başına iktidara gelmesi elbette önemliydi. Ama şunu da söyleyeyim 12 Eylül etkileri 1985'e kadar devam etmiştir. Daha sonra MGK üyeleri tamamen köşelerine çekilmişlerdir. Yine Evren, bir darbe dönemi devlet başkanından demokratik dönemin cumhurbaşkanlığına geçişi yapabilmiştir.

1987'de siyasilerin affı gündeme geldiğinde Turgut Bey, Hüsamettin Cindoruk'la görüştü. DYP'den Mehmet Dülger, ANAP'tan ben görevlendirildim. Zaten Mehmet Dülger çok güzel bir çalışma yapmıştı, bir gecede hazırladık. Ertesi gün, Turgut Bey, "Yahu bu ne sürat?" deyip çalışmayı aldı ama fazla da hoşlanmadığını belli etti. Kısa bir araştırma sonucunda Cahit Aral, Mehmet Keçeciler gibi isimlerin kendisine gidip, "İnsan rakibinin önünü açar mı?" dediklerini öğrendim. O zamana kadar iyi bir demokratlık sınavı veren Turgut Bey, bence hayatının en büyük hatalarından birisini yapacak ve yasakları referanduma götürme kararı alacaktı. Bana döndü, "İyi ama Evren Paşa'yı dikkate almamışsınız, o karşı çıkar" dedi. Benim de o sıralarda Evren'le çok iyi ilişklerim vardı, "Siz merak etmeyin" dedim. Turgut Bey, benim bu heyecanıma şaşırdı. Zaten zaman zaman bana takılırdı, Süleyman Bey'e olan sempatimden dolayı bu işte ısrar ettiğimi söylerdi. Tabii Süleyman Bey, borcunu sonradan beni mahkûm ettirerek ödedi, o ayrı mesele. Neyse, taslağı kaptım, Evren'in yanına çıktım. Dedim ki, "Efendim, biz bunu hazırladık ama Başbakan diyor ki, Evren Paşa bunu imzalamaz. Siz 12 Eylül'ü yaptınız ama aradan sekiz sene geçti. Sonra bu durum dış ülkelerde problem oluyor." Ben sözümü tamamlayınca Evren çok sinirlendi, "Mesut Yılmaz da Bakanlar Kurulu'nda aynı şeyi söylüyormuş. Çok canım sıkıldı. Getirin imzalayacağım"dedi. Ben sevinerek Turgut Bey'in yanına girdim, baktım çok sinirli, beni adeta azarladı. O zaman anladım ki, bizim oportünist arkadaşlar kendisini yasak yönünde ikna etmişler, daha sonra da pişman oldu bu kararından.