Halepçe demişken; Gel, barış türküsü söyleyelim Dilan...

Dağlarına baharın ürkek adımlarla yürüdüğü, yeri geldiğinde Havva Ana’nın dünkü çocuk sayıldığı (Ahmed Arif),  Anadolu’nun bozkırları bir türkü beklemekte, gözyaşları taze kurumuş anaların zılgıtlarına gebedir gökyüzü ve bir kucak beklemekte sımsıkı sarmak için gelecek bir kucak… Tam da Halepçe’yi hatırlarken gözlerimizden süzülen iki damla yaşı, güvenli bir kıyıya selametle ulaştırma ve sonsuza kadar orada demirleme hayalimizin umuda dönüştüğü demdeyiz.

Yaşamanın ağırlığı ile yaşatmanın ferahlığı arasında duygulardan örülü yüksek rampaları çıkarken, kalp atışlarının adım atışlarına engel olması dayanılmaz bir acı hissi veriyor. Kalbin ritmik dengesinin istikrarsızlaşması derman bırakmıyor canda. Her dem dinç ve diri olması gereken kalp kırılmaya hiç dayanıklı değilmiş meğer. Kalbe iyi bakmalı Dilân, çünkü her şey ona bağlı. Kalbe iyi davranmalı Dilân, o yaratılmışların en hassas olanı. Öyle ya o iyi olunca bedenin iyi, kötü olunca da bedenin kötü olmasının sırrı bu değil midir?

Dilânım, kırılmak kalbe iyi gelmiyor. Yalnızlık her dem ürkütür çocuksu yanlarımızı, kirlenir avuçlarımız ve dudaklarımızda bir ağıt sadeliğinde sözcükler savrulur göğe. Söyler misin kirli bulduğumuz her şey gözlerden düşecek iki damla suya muhtaç değil mi? Gözyaşlarımız değil mi bizi biz eden ve sonrasında bizi bizden iyi anlatan. Velhasıl-ı kelam yalnızlık ölüm gibi lakin isyan da bazen ölüm, bazen bir liman gibi. 

Hani bizim ağıtlarımızı, yanık türkülerimizi bin bir acıyı figürleştiren halaylarımızı sevdiğini söylediğinde onların her biri bir acının tanığı demiştim de anlamak istememiştin. Hani türkünün acıyla, halayın hüzünle ne ilgisi var demiştin ya işte bugün sana onu anlatmanın tam vaktidir. Çünkü bugün o türkülerin tam zamanı. Ağıtlar Türkçe olmuş Kürtçe olmuş veya başka bir dilde olmuş ne önemi var. Acı aynı acı. Ve şimdi o acılardan sıyrılıp yıllar yılı hayalini kurduğumuz barış ve kardeşlik türkülerini birlikte söylemeliyiz. Madem acılarımız ortak sevinçlerimiz de ortak olmalı değil mi?

Evet, Dilân bugün barış türküleri çalınıyor. Her yanında huzur esintileri var ülkemin. Bu cennet vatanımızda taze güller açmakta, bahar coşkusu doyasıya yaşanmaktadır. Yorgun ve yılgın baharlardan; ölümlerin uyanışı manasına gelen, kan kokan hatta ölümleri uyandıran baharlardan kurtulmanın ve gerçek baharlara ulaşmanın eşiğindeyiz. Artık baharlarımızda kan izleri değmeyecek papatyalara. Kırlangıçlar ürkmeyecek kurşun seslerinden. Bahar yorgunluğu denilen şeyin ölüm endişesi olduğu gerçeği anlaşılacak ve tıp dilinde bir hastalığın adı silinecek belki de… 

Dilân, berkitilmiş acılarını bir yana koy. Çeyiz sandığında sakladığın umutlarını gün yüzüne çıkar. Suyun sesine kulak ver. Halepçe ölümlerden önce sevinç ve umutların diyarıydı hatırla.. Fırat’ın kör olası Zalım Fırat olmadığını gözlerinle gör. Fırat, fitne ve ölüm yatağı olduğu için değil kaderine ve yalnızlığına terk edildiği için Zalım Fırat olmuştur. 

Halepçe yalnız, Fırat suskun, Dicle durgun. Dilân, Leyla ile Mecnun'u, Kerem ile Aslı’yı yazanlar Memû Zin’i, Fırat ile Dicle’yi yazmaya yürek yettirememişlerdir. Bunun suçu Fırat’ın da değil, Dicle’nin de. Çünkü biliriz ki Fırat da bizim Dicle de. Murat da bizim Kızılırmak da. Sakarya da bizim Tuna da. Akan suların barış ve kardeşlik yeşertmesi gereken topraklarımda yıllar yılı kan ve ölüm yeşermekte. Kan istiyor birileri, ölüm istemiş her daim. Barışa küs durmuş kendini bu toprakların azizi sayan kardeşlik katilleri.

Dilânım, sana daha neler var neler anlatamadığım. Satırlara sığdıramadığım. Yüreğime, dilime hatta gözlerime engel koyduğum. Bir güle dokunuşun hikayesini, yol üstündeki bir çeşmeden kana kana su içmenin tadını, güvenle bir gece yarısı yola düşmenin hazzını, keklik avına çıkmanın dinginliğini. Ruhu derinliklerde kaybetmeden, kırmadan, incitmeden dudaklarını ısırmadan onurlu bir yaşamı idame ettirebilmenin büyüklüğünü.

Pusuda bekleyen ölümler mevzisini terk etsin. Ölümlerin kutsandığı fikirler öldürülsün. Barış güvercinleri kanatlarını evrensel özgürlüklere çırpsın. Herkesin doğruları kendinde kalsın. Herkes acısını yüreğine gömsün. Ve herkes kapatsın eski sayfaları. Kimse geçmişin hesabını bugünden sormasın. Yeter ki analar bir daha karalar bağlamasın. 

Dilânım, halaylarda horonlarda el ele tutuşalım, ağıtlarımız bozlaklarımız, yanık türkülerimiz dile gelmez aşklar için söylensin, bağrımızda ateş değil yanık türkülerin izi kalsın. Dilânım, herkes aziz olsun, su gibi aziz. Ve hesapsız, kitapsız, günahsız, suçsuz ölümler silinsin hayatımızdan hem de bir daha dönmemecesine…