Köyler bozulmasaydı, şehirler de bozulmayacaktı

Entelektüellerin hurafeleri, halkın hurafelerinden daha zararlıdır.

Halkın hurafeleri rengârenk çaputlarla ortada iken, entelektüellerin hurafeleri kitapların içinde, gazetelerin manşetinde renk vermez, mürekkebin karanlığında saklanır.

Düşman dışarıda değil, yemek masasında, belki de tam karşımızda oturmaktadır.

Belki de peygamberlere en çok zarar veren kişiler, kâfirler değildir, yanı başındakilerdir.

Hurafeye en uzak yer zannedilen bilimin tarihi de güvenli bir yer değildir. Gerçek değil 'kurgu'dur; hurafelerle iç içedir, kol koladır.

Ne Newton'un başına elma düşmüştür, ne de Galile mahkemede "ama dünya dönüyor" demiş, lafı gediğine koymuştur…

Ne dünya yuvarlaktır, ne de su sıfır derecede donmaktadır…

Herkesin 'inandığı' popüler hikâyelerdir bunlar.

Birçoğu yalanlanmıştır.

Birçoğu ispat edilememiştir.

Kostas Gavroğlu'nun "Bilimlerin Geçmişinden Tarih Üretmek" kitabı, entelektüel hurafelerin zengin örnekleriyle doludur.

Sözün özü: Eski hurafelerin yerini, malzemesi yeni, 'entelektüel hurafeler' almıştır.

Hurafenin kendisi değil, 'malzemesi' gerçektir. Teknik aynıdır: Yalanın gerçekler alet edilerek üretilmesi gibi, entelektüel hurafeler de bilim dünyasından seçilmiş malzemelerle üretilir. Artık rüyalarımıza girip bize akıl veren aksakallıların yerinde "İsviçreli bilim adamları" oturmaktadır…

Özün sözü: "İnsan bir gelenektir." Her insan bir geleneğin mensubudur. Ya eski bir geleneğe eklenir, ya yeni bir "trend"e mensup olur ya da kendi geleneğini oluşturur.

Her vesileyle köylülerden şikâyet etmek, yeni bir entelektüel gelenektir.

Köyden şehre göçlerin, şehirlerimizi mahvettiği iddiası, entelektüel bir hurafedir.

Bu iddia, gökdelenlerin de gecekondu olduğunu göremeyenlerin yineleyip durduğu, 'gerçeklik payı' olan, zihinde inşa edilmiş bir gecekondudur.

Gecekonduları gecekondu gibi fikirlerle eleştirmekle bir yere varamayız.

Biz varamasak da gerçek sabırla bizi beklemektedir: Biz bin yıldır şehirlere göç eden bir milletiz!

Türk kimliğini tartışırken tercüme kitaplara da ihtiyacımız yok: Bin yıldır bu topraklara yerleşemeyen insanlara, etnik kökeni ne olursa olsun, Türk denir.

İstanbul başta olmak üzere, "Türk-İslam" değil, İslam-Türk tarihinin önde gelen o güzelim şehirleri, göç politikalarıyla inşa edilmiştir. Köylüleri eleştirmekle vakit kaybedilmemiştir.

Türk modernleşmesinin asıl 'hedef kitlesi' köylüler olduğu için, şehirlerle yetinmeyerek köylülerin kapısına dadanan Batılılaşma rüyamız, suyun akışını bozmuş, taşı yerinden etmiş, güneşin ışığını kesmiş, rüzgârı susturmuş, tecrübenin yolunu kapatmıştır.

Bugün antikacıların değerine şahitlik ettiği kap kacaklar plastikleriyle, el işçiliği ahşap kapılar çelik kapılarla takas edilmiştir. Anonim mimarinin taşradaki güzide örneği olan taş ve ahşap evler yerle bir edilmiş, köylere apartmanlar dikilmiş, asıl büyük hasar taşrada olmuştur.

Köylüler şehre göç ettiği için değil, önce köyler bozulduğu için, neticede şehirler de bu bozulmadan payını almışlardır.

Köylüleri eleştirmekle daha fazla vakit kaybetmek yerine, şehirlerimizin 'back-up'ı olan köyleri mahvedenlerin hesabı ne zaman sorulacaktır?

Belki de rüzgâr eken, fırtına biçmektedir… Apartmanların yerinden ettiği köy evleri, gecekondu olarak şehirlerde ortaya çıkmaktadır.

Trafikte sebeplerini düşünecek çok vakit var: Eleştirenle eleştirilen arasında ciddi bir fark yok görünüyor. Aziz Nesin de evini/vakfını köylüler gibi "dere yatağı"na yapmıştı. Birçok gecekondu gibi, onun evi de mezarı da sel suları altında kalmıştı.

En iyisi Wittgenstein'ı ciddiye almak. Çünkü taşrada öğretmen olmaya karar verdiğinde, tayin edildiği köyü görür görmez terk etmişti. Gerekçesi çok netti. "Burada fıskiyeli havuz var, taşrada bunun ne işi var", diye.

Gerçek bir şehirleşmenin, entelektüel hurafelerden kurtulmanın yolu, gerçek bir taşradan geçiyor belki de…

Wittgenstein gerçek bir taşraya tayin edilmesini istemişti.

Gerçek bir taşraya ulaşamadığımız müddetçe, gündemi entelektüel hurafeler 'tayin' edecek…