Onların "merkez medya"sı varsa, bizim de yüreğimiz ve okullarımız var!

"Sinema yazarlığı" mesleğini arada sırada el attığım bir boş zaman hobisi olmaktan çıkartıp hayatımın merkezine oturttuğum tarihten bu yana, hiç aksatmadan, inatla ve kararlılıkla yürüttüğüm bir "saha çalışması" var: Gençlerle buluşup kaynaşmama vesile olabilecek okul, okul derneği, öğrenci yurdu, kültür merkezi gibi ortamlarda onları bilinçlendirici nitelikte konuşmalar yapmak…

Bugüne kadar, içinde bulunmaktan muhtelif itibar ve menfaat elde edebileceğim pek çok "havalı davet"i gözümü bile kırpmadan reddettim; fakat Millî Eğitim Bakanlığı câmiâsından gelen söyleşi taleplerinin hiç birini ise karşılıksız bırakmadım. Son 5-6 yıldır her ay, hiç olmazsa iki-üç okulda ya da buna benzer resmî kimlikli bir mekânda gençlerle buluşup, onlara dilim döndüğünce "hayatlarının kıymeti"ni anlatmaya çalışıyorum.

Bu yöndeki söyleşilerimizden biri de geçtiğimiz günlerde İstanbul-Pendik''teki Kırımlı Fazilet Olcay Anadolu Lisesi''nde gerçekleşti. Orada, yıllardır keyifle yaptığım üzere, bir salon dolusu pırıl pırıl genç kardeşime sinema-televizyon filmleriyle yeryüzüne yayılan şiddet ve ahlâksızlığı, bu şiddet ve ahlâksızlığın onların körpe zihinlerinde yol açtığı korkunç tahribatı somut ve bilimsel örnekleri eşliğinde anlattım. Beni yaklaşık iki saat boyunca pür dikkat dinlediler, konuşmamın ardından gelen zekice sorularıyla da verdiğim mesajları ne kadar net bir biçimde anladıklarını gösterdiler.

Şeytan''ın ve onun yeryüzündeki askerlerinin elinde medya, moda, sinema, TV, müzik, fuhuş, pornografi, içki-sigara-uyuşturucu üretim sektörü gibi devasâ endüstriler, bunlarla kazanılmış akıl almaz maddî sermayeler olabilir. Eğer düşmanın elindeki o büyük kudrete bakıp hemencecik çökersek, yakın bir gelecekte de toplum olarak işimiz iş demektir! Çok değil, 15-20 yıl sonra ilköğretim çağındaki çocuklarımızı silahlı çetelerin, uyuşturucu tekkelerinin ya da genelevlerin ağından kurtarmaktan başka hiç bir işle uğraşmayacağımız anlamına gelir böylesi bir ürkek teslimiyet…

Karıncaya sormuşlar, "Nereye gidiyorsun?" O da "Mekke''ye" diye cevap vermiş.

Bunun üzerine "Mekke buradan dünyanın yolu, senin etin ne budun ne, oraya asla ulaşamazsın" diyerek alay etmişler onunla…

O da "Hiç fark etmez" diye cevap vermiş, "En azından yolunda ölmüş olurum!"

Benim de yıllardır yaptığım aynen budur. Beş yıldızlı otellerin süslü püslü balo salonları bu dünyanın gelip geçici nimetlerini haddinden fazla önemseyen, bizlere de "arkaik" diyen meslektaşlarımıza, duvarları "devlet gri"sine boyanmış okulların koridorları da bizlere kalsın. Gözlerinin içine baka baka konuştuğum o masum yüzlerin her seferinde üç-beş tanesini bu kokuşmuş düzene kurban olmaktan kurtarabilirsem, onların henüz yeni yeni biçimlenen zihinlerine hayatın anlamı ve kıymeti hakkında bir kaç soru işareti asabilirsem, sinema yazarlığındaki misyonumu da lâyıkıyla yerine getirmiş olacağımı düşünüyorum.

Ki son dört aydır "uzman öğretici" sıfatıyla bir kaç meslek dersinin öğretmenliğini üstlendiğim Özel Burç Anadolu İletişim Meslek Lisesi''nin yönetiminden gelen görev teklifini de bütünüyle bu kaygılar doğrultusunda kabul ettim; oradaki iki sınıfımı da "tehlikenin farkında olan", fikri hür, vicdanı hür, irfanı hür yeni medya mensuplarının yetişmesi için bir tür laboratuvar olarak görüyor, dersine girdiğim sınıflardaki çocuklarıma belleğimde şimdiye kadar her ne biriktirmişsem, bildiklerimi onlara hayat yolunda sağlam birer kılavuz oluşturması adına cömertçe aktarmaya çabalıyorum.

Bu vesileyle, Pendik-Kırımlı Fazilet Olcay Anadolu Lisesi''nin değerli öğrencileri ve öğretmenlerine, beni geçen hafta son derece dostça bir ortamda ağırladıkları için çok teşekkür ederim. Oradaki konuşmamı noktalarken de belirttiğim gibi, yeryüzündeki hiç bir aklıselim anne ve baba, evladını mafyanın, uyuşturucu ve kadın satıcılarının oyuncağı olsun; oğlu yasadışı örgütlenmelerde katil, kızı da porno-fuhuş sektöründe sermaye yapılsın diye dünyaya getirmez. Çocuklarımız, bizim aydınlık bir gelecek adına yegâne umudumuzdur, onları gözümüzün bebeği gibi korumalıyız.

Ben de bir "gazeteci"den öte iki kız çocuğu büyüten bir "baba" olarak, huzurlarına çıkıp kaygılarımı paylaştığım genç okurlarımın istisnasız hepsini çok seviyorum. Dahası, onların sağduyusuna kendiminkinden bile fazla güveniyorum.

Artık hesabını tutamadığım bir sayıya ulaşan bu tür kapalı salon toplantılarını şimdiden sonra da sesimin çıktığı son noktaya kadar sürdürüp, gençleri kendilerine sinema-TV yoluyla pompalanan hedonist-egoist kültürün muhtemel zararları hakkında bilinçlendirmeyi, medya organlarından yerküreye yayılan beyin yıkayıcı mesajlar karşısında temkinli davranmaları yönünde uyarmayı sürdüreceğim.