Kamalist azgınlık daha kaç kurban alsın?

Baştan söyleyeyim ve bininci kez söyleyeyim: Mustafa Kamal ile pek derdim yoktur, Atatürk ile hemen hiçbir konuda uzlaşamam, Kamalizm’den ise tiksinirim.

Ne demek istediğimi de bininci kez anlatayım.

Bir Osmanlı subayı olarak memleketin düşman işgalinden kurtulması için inisiyatif alan, namuslu askerlerle, dindar sosyoloji ile, memleketin entelektüel temsilcileriyle ittifaklar yaparak düşmanı yenen Mustafa Kamal, kendisiyle pek fazla dert biriktirebileceğim biri değil.

Atatürk ise, düşmanı yendiği memleketi benim ve pek çok insanın hiç arzu etmediği, onaylamadığı, istemediği bir yöne götüren, uyguladığı aşırı tuhaf ve semptomik modernleşme hamleleriyle bilinçlerimizi yaralı hale getiren bir politikacı. Benim Atatürkle uzlaşmam olası değil. Temel insani kodlarımız farklı.

Kamalizm ise Atatürk’ün mirasını memlekette kendisine benzemeyen ne kadar ideoloji, düşünüş biçimi, duyumsayış, yönelim varsa onları ortadan kaldırmak, yok etmek için kullanan korkunç bir akıl dışı ideoloji. Kendini “doğmuş olmakla ayrıcalıklı” sayan, oligarşik bir akıl tutulması Kamalizm. Memleketi “herkesin birlikte yaşayabileceği bir yer” olarak değil de babasının tapulu tarlası sayan bir tahakküm, bir azgınlık biçimi.

Bu, burada bir dursun.

Kamalizmin Türkiye’ye armağan ettiği semptomları bitirebilecek, o zararı yok edebilecek bir vasata erişebileceğimizi zannetmiyorum. Üstelik bu fikrim de günden güne kemikleşiyor. Bunun son derece basit bir nedeni var. Kamalizmin hala memleketin üzerinde bir kabus, bir heyula gibi dolaştığını ve üstelik sürekli güç devşirdiğini görüyorum.

Bu da burada bir dursun.

Senelerdir 10 Kasım sabahlarını ya evde ya da ofiste geçirmeye azmetmiş durumdayım. Bunun basit iki nedeni var. Birincisi elbette tazim duruşunda bulunmamak. İkincisi de trafikte ya da sokakta o saygı duruşuna yakalanıp, yoluma devam edip, Mustafa Kemal’i seven insanlara saygısız gelecek bir davranışta bulunmamak. Neticede inançları, ritüelleri bu yönde o insanların. Onlar benim bu ülkedeki varlığıma saygı duymayı asla öğrenemeyecek olsa da benim kendime saygım var ve insanların inançlarına karışmayı asla doğru bulmuyorum.

Fakat bir insanın inancına saygı duymakla bizatihi o inanca saygı duymak arasında da epeyce fark var takdir edersiniz ki. Sorun da tam burada başlıyor söz konusu Kamalizm olduğunda.

10 Kasım günü sergilenen tazim ile ilgili küfür ya da hakaret içermeyen eleştiri yapma hakkım saklıdır. En basitinden “biz Müslümanız, tazimimizi nerede ve kimlere sergileyeceğimiz bellidir. 10 Kasım tazimini kendi adıma doğru bulmuyor, Müslüman tavrına yakıştıramıyorum” diyebilmeliyim.

Fakat hayır. Bu ve buna benzer görüşleri serdeden herkes ya 5816 nolu o kanuna ya da doğrudan “Kamalist kurban ayini”ne konu edilerek bitiriliyor.

Bu 10 Kasımın Kamalist azgınlık kurbanı -kendisinden hiç hazzetmediğimi açıkça canlı yayında falan da ifade de ettiğim- Hacı Yakışıklı olmuş. Ne sebeple? “Belli bir saatte arabadan inip yol kesilmez. Heykel karşısında saygı duruşu olmaz. Bu cebirdir, dayatmadır” dediği için. Yuh artık. Bin kere yuh.

Bir başka yuh da Hacı Yakışıklı’ya ne yazması gerektiğini söyleyecek kadar içselleştiren abilerinin adamcağız hakkında tek kelam etmemesi. Geldiğimiz halin manzarası budur ve bu kadardır.

Ötesini söylemeyeceğim.