Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
40

Bildirimler

sevgili okuyucularım; son günlerde “osmanlıca” mefhumu hakkında değişik görüşler beyan edilmektedir.. beyanların bir kısmı isabetli, bir kısmı ise yanlış ve eksiktir.. bu tabirin gerçeğe uygun anlamının zihinlerde yerleşmesi gerekir..

edebiyat, fikir ve ilim âleminde bu tabirin iki mânâya geldiği kabul edilmektedir:
birisi, 1299 yılından beri anadolu’da ve rumeli’nde konuşulan, yazılan türkçeye verilen ad olmasıdır..

ortaasya’dan getirdiğimiz kelimelerle birlikte ortadoğu ve rumeli coğrafyasında kazandığımız arapça, farsça, rumca, italyanca, macarca, arnavutça ve romence’den gelme kavramların teşkil ettiği yekûndan ibaret olan türkçemiz bu geniş ve zengin dil malzemesiyle ifade kudretinin en yüksek sınırlarına ulaşmıştır..

şiir dilinde ve nesir dilinde kullanılagelen zincirleme isim terkibleri dışında kalan ikili tamlamalar bile dilimizin birer tabiri, birer kavramı hükmünde roller oynamış; düşüncelerimizi, hayallerimizi ve duygularımızı anlatmakta işimize yaramıştır.. dîvan edebiyatının çok ince hayallerini, çok girift fikirlerini biz bu dille anlatabilmişizdir.. işte hakîkî türkçe dediğimiz bu dilin bir başka adı osmanlıca’dır.. bilhassa arapçadan, farsçadan dilimize geçmiş hayli kabarık miktardaki bu kelimeler, kavramlar ve terkibler; yüksek seviyedeki fikir hayatının, kültür hayatının, hattâ halk kütlelerinin birbiriyle anlaşmasını sağlayan münasebetlerin aracı olarak vazife görmüşlerdir.. arapça, farsça yüzlerce kelime halkın dilinde canlı birer varlık olarak yüzlerce yıldanberi mevcudiyetini sürdürmüş, insanların anlaşma, görüşme ve birlikte yaşamasını temin etmiştir..
şu halde altı yedi yüzyıldan beri milletimizin yazıda ve iştimâî hayatta kullandığı lisanın adı osmanlıca’dır.. evvelâ bunun altını kalın çizgilerle bir çizelim.. bu terimin yani osmanlıca kelimesinin ikinci mânâsı ise; 1928 yılına kadar milletimizin kullandığı yazının veya alfabenin adıdır.. biz ona bazen “eski türkçe” deyip geçiyoruz.. kur’anıkerîm yazısının, yani arap alfabesinin sesli harfleri, biliyorsunuz (esre – üstün – ötre ) tabirettiğimiz işaretler vasıtasıyla, bir de (vav) dediğimiz harf yardımıyla yazılır.. bütün kur’anıkerîmler ve bütün âyetikerîmeler, esreli üstünlü yazı ile kaydedilir.. “osmanlıca” dediğimiz yazı ise esresi üstünü olmayan yazıdır.. daha sade, daha külfetsizdir.. kelimeleri, cümlenin gelişinden keşfedilerek karîne yolu ile okunabilir.. göz alışkanlığı ve tecrübe, bu yazının öğrenilmesinde ve kullanılmasında birinci derecede rol oynar..

eski türkçe veya osmanlıca, bugün kullandığımız lâtin harflerine göre daha kısa, daha kestirme, daha az yer kaplayan özellikler gösterir.. âdetâ bir “stenografi” gibi birşeydir.. konuşmaların rahatça not edilmesinde işe yarar.. bana sorarsanız esasının öğrenilmesi, bugünkü yazımızdan daha kolay, daha pratiktir.. ancak arapçadan, farsçadan gelme kelimeleri biliyorsanız eski türkçeyi daha rahat kullanabilir ve bu çeşit kelimeleri okumakta bir zorluk çekmezsiniz.. tabiî, bunun için de arapça, farsça kökenli kelimelerimizi boykot eden cahil kafaların düştüğü hatâya düşmemiş olmanız gerekir..

bana sorarsanız; çocuklarımıza hem osmanlıcayı hem de latince ve grekçeyi, ister seçmeli ister mecburî olarak öğretmekte daha fazla gecikmemeliyiz.. bu lisanlar gençliğimize bir bilgisayar ve internet kadar lüzumludur..

not: emet kaplıcalarından davetiye aldım.. teşekkür ederim.. bu şifalı sulara maalesef gelemiyorum.. dostlarımızdan ve okuyucularımızdan ihtiyacı olanlara duyururum: ( 0242 – 901 05 89 ) (www.emettermal.com.tr)

Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...