sevgili okuyucularım; son günlerde “osmanlıca” mefhumu hakkında değişik görüşler beyan edilmektedir.. beyanların bir kısmı isabetli, bir kısmı ise yanlış ve eksiktir.. bu tabirin gerçeğe uygun anlamının zihinlerde yerleşmesi gerekir..
birisi, 1299 yılından beri anadolu’da ve rumeli’nde konuşulan, yazılan türkçeye verilen ad olmasıdır..
ortaasya’dan getirdiğimiz kelimelerle birlikte ortadoğu ve rumeli coğrafyasında kazandığımız arapça, farsça, rumca, italyanca, macarca, arnavutça ve romence’den gelme kavramların teşkil ettiği yekûndan ibaret olan türkçemiz bu geniş ve zengin dil malzemesiyle ifade kudretinin en yüksek sınırlarına ulaşmıştır..
şu halde altı yedi yüzyıldan beri milletimizin yazıda ve iştimâî hayatta kullandığı lisanın adı osmanlıca’dır.. evvelâ bunun altını kalın çizgilerle bir çizelim.. bu terimin yani osmanlıca kelimesinin ikinci mânâsı ise; 1928 yılına kadar milletimizin kullandığı yazının veya alfabenin adıdır.. biz ona bazen “eski türkçe” deyip geçiyoruz.. kur’anıkerîm yazısının, yani arap alfabesinin sesli harfleri, biliyorsunuz (esre – üstün – ötre ) tabirettiğimiz işaretler vasıtasıyla, bir de (vav) dediğimiz harf yardımıyla yazılır.. bütün kur’anıkerîmler ve bütün âyetikerîmeler, esreli üstünlü yazı ile kaydedilir.. “osmanlıca” dediğimiz yazı ise esresi üstünü olmayan yazıdır.. daha sade, daha külfetsizdir.. kelimeleri, cümlenin gelişinden keşfedilerek karîne yolu ile okunabilir.. göz alışkanlığı ve tecrübe, bu yazının öğrenilmesinde ve kullanılmasında birinci derecede rol oynar..
eski türkçe veya osmanlıca, bugün kullandığımız lâtin harflerine göre daha kısa, daha kestirme, daha az yer kaplayan özellikler gösterir.. âdetâ bir “stenografi” gibi birşeydir.. konuşmaların rahatça not edilmesinde işe yarar.. bana sorarsanız esasının öğrenilmesi, bugünkü yazımızdan daha kolay, daha pratiktir.. ancak arapçadan, farsçadan gelme kelimeleri biliyorsanız eski türkçeyi daha rahat kullanabilir ve bu çeşit kelimeleri okumakta bir zorluk çekmezsiniz.. tabiî, bunun için de arapça, farsça kökenli kelimelerimizi boykot eden cahil kafaların düştüğü hatâya düşmemiş olmanız gerekir..
bana sorarsanız; çocuklarımıza hem osmanlıcayı hem de latince ve grekçeyi, ister seçmeli ister mecburî olarak öğretmekte daha fazla gecikmemeliyiz.. bu lisanlar gençliğimize bir bilgisayar ve internet kadar lüzumludur..
not: emet kaplıcalarından davetiye aldım.. teşekkür ederim.. bu şifalı sulara maalesef gelemiyorum.. dostlarımızdan ve okuyucularımızdan ihtiyacı olanlara duyururum: ( 0242 – 901 05 89 ) (www.emettermal.com.tr)
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.