Fon vurgunu, hakîkî bir Müslümanın aklından bile geçiremeyeceği bir rezalettir. Bu hâdise karşısında “İslâmî iddialar çöktü, İslâm iflas etti” diye aceleyle hüküm verenler, büyük bir yanılgı içinde olduklarını göremeyecek kadar İslâm’dan habersiz zavallı kişilerdir.
Çöken, İslâmî iddialar değildir. Çöken, İslâm’ın protestanlaştırılması, sekülerleştirilmesi, “ılımlı İslâm” adıyla ehlîleştirilmesi, sâbitelerinin değişkenlere kurban edilmesi şeklinde özetleyebileceğim çarpık İslâm anlayışıdır.
İşte tam da bu nedenlerdir ki, fon rezaletine en şiddetli tepkiyi öncelikli olarak İslâmî / muhafazakâr çevreler vermiştir.
PROTESTANLAŞTIRILMIŞ, SAHTE DİN ANLAYIŞININ İFLÂSI!
Fon vurgunu, aksine şunu bir kez daha gözler önüne sermiştir: Kaynakları sekülerleştirilmemiş, haram-helal çizgisini berrak biçimde çizen, sahih ve otantik bir hakîkî dine; Medine’de adalet, hakkaniyet ve merhamet üçlüsü üzerine temelleri atılan, Osmanlı’nın üç kıtada medeniyet çapında hayata geçirdiği İslâm medeniyetine ve o medeniyetin en son, en sofistike kavramlarını üreten Osmanlı ruhuna ekmek kadar su kadar ihtiyacımız olduğu bir kez daha gün ışığına çıkmıştır.
Ilımlı, sekülerleşmiş, protestanlaşmış İslâm anlayışı, kitaba uymayan, kitabına uydurulan, icat edilmiş, kabul edilemez, sahte, çarpık bir din anlayışıdır.
Sâbitelerini çağın değişkenlerine kurban eden, dinin aslını modernliğin ruhuna teslim eden, ahlâkı menfaate, kanaatkârlığı açgözlülüğe, paylaşmayı rekabete dönüştüren sahte din anlayışı İslâm olarak sunulamaz.
Bu anlayış, İslâm’ı vahye dayalı bir medeniyet kurucu kaynak olmaktan çıkarıp, modern kapitalist düzenin kenar süsüne, meşruiyet aracına, “çağa uygun” bir tüketim nesnesine dönüştürmekten başka bir ile yaramaz.
İslâm ahlakın, dürüstlüğün, kanaatkârlığın, paylaşmanın ve kardeşliğin kaynağıdır; kapitalist açgözlülüğün, dünya hırsının, “dünyayı yurt edinme” hastalığının en büyük düşmanıdır.
Dünyayı dâr / yurt edinenler, dünyayı dar ederler insana.
Bugün yaşadığımız tam da budur: Protestanlaşmış İslâm, insanın iç dünyasını inşa etmeden dışarıda bir dünya kurmaya kalkışmış, içini boşaltıp dışını doldurmaya çalışmış, dinin ruhunu yok etmiş, sonuçta ruhsuz, sahte bşr din icat ederek hem kendisini hem de etrafındakileri iflasa sürüklemiştir.
Hakîkî İslâm, önce kişinin manevî inşasını, iç dünyasında bir âlem kurmasını, kalbinde bir Medine inşa etmesini şart koşar.
DÜNYANIN HAKÎKÎ İSLÂM’IN DİRİLTİCİ RUHUNA İHTİYACI VAR…
İçinde bir dünya inşa edemeyen, dışarıda bir dünya kuramaz.
Bu, peygamberimizin (sav) Medine’de attığı temelin, Osmanlı’nın medeniyet çapında taşıdığı ruhun en özlü ifadesidir. Medine, sadece bir şehir değil, insanın iç dünyasının dışarıya yansıdığı, adaletin, hakkaniyetin ve merhametin soyut kavramlar olmaktan çıkıp hayatın her alanına nüfûz ettiği bir medeniyet labora-tuvarıdır.
Osmanlı ise, bu ruhu üç kıtaya taşıyarak, İslâm’ın medeniyet fikrinin insanlığın ufkunu nasıl açtığını, insanın iç dünyasının dış dünyayı nasıl tanzim edebileceğini göstermiştir. Fon vurgunu gibi hâdiseler, müslüman görünüp müslümanlığı sorunlu olanların, dinin suretini alıp siretini / ruhunu / özünü / sâbitelerini terk edenlerin, haram-helal çizgisini bulanıklaştıranların, iç dünyasını inşa etmeden dışarıda hüküm sürmeye kalkışanların iflasıdır. Sahih İslâm’ın değil, çarpık ve sahte İslâm anlayışının iflasıdır.
İslâm’ı “çağa uydurma” kaygısıyla hareket ederek çağın kölesi hâline getirenler, onu medeniyet kurucu ruhundan mahrum bırakmış, sâbitelerini feda ederek değişkenlerin esiri hâline getirmişlerdir.
Onlar, dinin aslını modernliğin ayartıcı dünyevî heveslerine teslim ederek, İslâm’ı bir ahlâk ve medeniyet kaynağı olmaktan çıkarıp, kapitalist düzenin meşruiyet aracına dönüştürmeye kalkışan konfor alanı / mezhebi geniş türedilerdir.
Oysa İslâm, insanı hem iç hem de dış dünyasıyla aynı anda vareden, kalbini genişleterek iç sesini / ruhunu her alana nakşeden kapsamlı bir medeniyet yolculuğudur.
İç dünyasını inşa etmemiş insanın dışarıda kurduğu her şey, er ya da geç çürümeye mahkûmdur. Çünkü dışarıdaki düzen, içerideki ruhun yansımasından başka bir şey değildir. Ruh çürümüşse, düzen de çürür. Kalp daralmışsa, dünya da daralır.
Fon vurgunu, bu çürümenin, bu daralmanın, bu iflasın en somut, en utanç verici tezahürlerinden biridir.
Bugün ihtiyaç duyulan şey, yeni bir “ılımlı” formülasyon, yeni bir “protestanlaşmış” İslâm değildir. İhtiyaç duyulan, kaynaklarına dönmüş, sâbitelerini korumuş, haram-helal çizgisini netleştirmiş, insanın iç dünyasını önceleyen, içinde bir Mekke inşa etmeden dışarıda Medine kurmaya kalkışmayan sahih bir İslâm’dır.
Medine, yaratılış sırrını kavrayarak emanet şuurunu ve ruhunu hayata geçirmek ve Osmanlı’nın o ruhtan doğan medeniyet iddiasını yeniden hatırlamaktır.
İslâm, kapitalist açgözlülüğün panzehiri, dünya hırsının ilacı, insanın içini genişleten derin bir nefestir. Şu an bize sunulan İslâm, hakîkî değil, dünyevîleşmiş, ruhunu yitirmiş, protestanlaştırılmış sahte İslâm’dır.
Fon vurgunu, bir çöküş değil, bir uyarıdır.
Uyarı şudur: Sahte olanın iflası, hakîkî olan’ın zorunluluğunu daha da görünür kılar. Şu an tanık olduğumuz şey, İslâm’ın çöküşü filan değildir; çöken, onun içini boşaltıp dışını doldurmaya çalışan sahte, çarpık
İslâm anlayışlarıdır.
Vesselâm.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.