Leyâlî Bişâver müellifinin söz konusu iftirayı dillendirirken dayandığı1 bir diğer “delil” de, eş-Şehristânî’nin el-Milel ve’n-Nıhel’de yer verdiği şu satırlar: “… Bey’at günü Ömer (hamile olan) Fâtıma’nın karnına vurarak cenini düşük yapmasına sebep oldu. Aynı zamanda, “Fâtıma›nın evini içindekilerle birlikte yakın!” diye bağırıyordu. O esnada evde Ali, Fâtıma, Hasan ve Hüseyin›den (r.anhum) başka kimse yoktu.”2
Aslında bu iddianın, Leyâlî Bişâver müellifinin bir önceki yazıda es-Safedî’den naklen aktardığını gördüğümüz argümandan farklı yanı yok. Orada şöyle demiştim: “es-Safedî, en-Nazzâm’a ayırdığı yerde Milel-Nıhel konusunda eser vermiş müelliflerin bu zat hakkında şöyle dediğini aktarır..”
Açıkça görüldüğü gibi es-Safedî, bu iddiayı “Milel-Nıhel müellifleri”ne atfetmekle yolu kısatmış olmaktadır. Dolayısıyla Şia bu noktada Milel-Nıhel müellifleri listesini ne kadar uzatırsa uzatsın ilave bir delil ortaya koymuş olmayacak, tam tersine, bir iftirayı daha fazla insana yöneltmek suretiyle vebali katmerleştirmiş bulunacaktır.
Öte yandan eş-Şehristânî›nin, yazının başında naklettiğim pasajı takdim biçimi de Leyâlî Bişâver müellifini mahcubiyete gark edecek cinsten: “(en-Nazzâm) iftirada daha da ileri giderek şöyle demiştir…”3 Yani en-Nazzâm’ın bu ifadeleri, onları nakleden eş-Şehristânî’ye göre iftira! Bu noktadan sonra, Hz. Ömer’e (r.a) o iftirayı atan mı, yoksa onu “delil” diye cahil insanların önüne koyarak kafalarını karıştıranlar mı daha mücrimdir, rûz-ı mahşerde ortaya çıkacak!..
Leyâlî Bişâver müellifinin 4. delili, İbn Ebi’l-Hadîd’in Şerhu Nehci’l-Belâğa’sından (XIV, 193)4: “Hz. Peygamber (s.a.v)’in kızı Hz. Zeyneb’in (r.anha) Hebbâr b. el-Esved tarafından korkutularak düşük yapmasına sebebiyet verilmesi ve bunun üzerine Hz. Peygamber (s.a.v) tarafından kanının helal kılınması haberini Nakıb5 Ebû Ca’fer’e okudum. Şöyle dedi: “Zeyneb’i korkuttuğu (ve düşük yapmasına sebebiyet verdiği) için Hebbâr b. el-Esved’in kanının Hz. Peygamber (s.a.v) tarafından mübah kılınması gösteriyor ki, eğer Hz. Peygamber (s.a.v) o zaman hayatta olsaydı, Fâtıma’yı korkutup düşük yapmasına sebep olan kişinin kanını da mübah kılardı.”
Öncelikle belirtmek gerekir ki, bu rivayetin de diğerleri gibi delil olma özelliği yoktur. Zira sözün sahibi olarak zikredilen zat, “İbn Ebî Zeyd” olarak bilinen Ebû Ca’fer Yahyâ b. Muhammed b. Muhammed b. Muhammed b. Muhammed b. Ali b. Ebî Zeyd el-Basrî el-Alevî el-Hasenî’dir ve bahsimize konu hadiseden 600 küsür sene sonra dünyaya gelmiştir.6 Dolayısıyla bu kocaman boşluğun başının sonuna güvenilir ravilerden oluşan bir sened zinciriyle bağlandığını gösteren somut bir delil bulunmadıkça bu rivayeti ciddiye almak doğru olmaz.
Haydi diyelim ki bu zat Evlâd-ı Resul’den olduğu için söz konusu hadiseyi “aile isnadı”yla haber almış olsun. O zaman da bu rivayet Hz. Fâtıma’nın tartaklandığı ve bu sebeple karnındaki çocuğu düşürdüğü, evinin yakıldığı… iddialarını boşa çıkarır! Zira burada sadece Hz. Fâtıma’nın korkutulması ve korkutulduğu için düşük yapması söz konusu olacaktır!
Bu kadar da değil: İbn Ebi’l-Hadîd bu haberi zikrettikten sonra şöyle der: “Fâtıma korkutulduğu için Muhsin (veya Muhassin)’i düşürdü” diyenlerin bu sözünü senden nakledeyim mi?” dedim, Ebû Ca’fer şöyle karşılık verdi: “Ne bu haberi ne de bu haberin batıl olduğunu benden naklet!”
Sonra da İbn Ebi’l-Hadîd bu konudaki sözünü şöyle bağlar: “Bu konudaki haberler arasında bana göre teâruz [tutarsızlık] bulunduğu için bu noktada tevakkuf ediyorum.”
Demek oluyor ki bu dördüncü delil de Şia’nın iddiasına payanda olacak özellikte değil!
Netice olarak birbirinden perişan bu 4 “delil”den sonra Leyâlî Bişâver müellifinin, gölgesiyle güreşen pehlivan edasıyla, “İşte bunlar, sizin inkâr edip, Şia’yı uydurmakla itham ettiğiniz rivayetlerden bazıları…” diyerek sözümona caka satmasını anlamak mümkün değil!..
Şia›nın büyük büyük iddialar ileri sürüp, iş istidlale gelince, çaresizliktenklarımızda ışık huzmesine tutunmak zorunda kalması gerçekten acınılası bir durum…
Haftaya, konu hakkında bizim kaynaklarımızda yer alan rivayetlerin durumunu ele alacağız inşaallah.
Hayırlı cumalar…
Dipnotlar
1 eş-Şîrâzî, Leyâlî Bişâver, 562.
2 eş-Şehristânî, el-Milel ve’n-Nıhel, I, 71.
3 eş-Şehristânî, a.g.e., a.y.
4 Benim elimdeki nüsha: VII, 335.
5 Nakıb(u’l-Eşraf): Eh-i Beyt’in işlerini deruhte eden görevlilere verilen ünvan. Bkz. Ş. Tufan Buzpınar; “Nakıbü’l-Eşrâf”, DİA, XXXII, 322-24.
6 Doğum yılı 548/1153, vefatı 613/1216’dır. Bkz. Sıbtu İbni’l-Cevzî, Mir’âtu’z-Zemân, XXII, 215; ez-Zehebî, Târîhu’l-İslâm, XLIV, 176-7; İbn Kesîr, el-Bidâye ve’n-Nihâye, XV, 77.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.