sevgili okuyucularım; hastalık, umumuyitle insanın başına birdenbire gelir.. herşey normal seyrinde devam ederken, hayat tabiî haliyle akıp giderken birden önünüze, bedeninize, vücudunuzun bir yerine bir ateş düşer.. yakar.. yakmaya başlar.. ateşin inişli çıkışlı yakışına ruhunuzda kalbinizde bıraktığı acılar da katılır.. bu acılara, sevdiklerinizin, oğlunuzun, kızınızın, kardeşlerinizin, anne ve babanızın duyduğu ızdırap ta eklenir.. ateşin düştüğü evin sakini olan kişilerin, o eve girip çıkanların hepsinin yüreği yanmaktadır.. hepsinin yüzüne ve ruhuna ızdırab tezahürleri, ızdırab alâmetleri yerleşir..
sayın başbakanın vücuduna birdenbire düşen acıyı milletimiz, hazik hekimlerimizin usta elleriyle dindirdikten, başarılı bir ameliyatla salâha ve şifaya kavuşturduktan sonradır ki ancak öğrenebildi.. kendisini sevenler, yakınları ve milletimizin çoğunluğu; o acıyı tatmadan, tedavinin uyandırdığı sevinç ve memnuniyet içinde kaldılar.. bütün millet muvafakati ile muhalefeti ile o memnuniyet içinde geçmiş olsun dileklerini izhar ettiler...
bir kere daha görüldü ki, acıların da ızdırapların da, aynen tatlı ve sevinçli günler gibi, milletimizin gönül ve kalp birliğini sağlayıcı bir özelliği vardır...
son zamanlarda milletçe yaşadığımız bir büyük acı da, bir deprem felâketi de, yüreklerimizi dağladı.. bu felâketin bir faydası oldu.. bu millet sevinçli günlerde olduğu gibi böyle âfet günlerinde de tek bir kalp, tek bir vücud olduğunu idrak etmiştir.. ispat etmiştir.. acılar bizi birbirimize daha çok bağlamıştır.. milletimizin doğusuyle batısıyle, kuzeyiyle, güneyiyle tek bir vücud olduğumuzu bir kere daha anlamışızdır.. bu bağlar kaynaşmış, hallühamur olmuş halkımızın bizzat varlığının, mevcudiyetinin yapısında mevcut olan bağlardır.. kopmaz.. koparılamaz evsaftadır..
bu vesile ile sevgili milletimize hatırlatmak istediğim şey şudur ki, biz birlik olduğumuz müddetçe, birbirimize sevgiyle baktığımız müddetçe, bizim aleyhimizde çalışanlar, bize birşey yapamazlar.. iç işlerimizde, problemlerin çözümünde münakaşa edebiliriz.. müzakere edebiliriz.. hattâ zaman zaman sert bir üsluba düşebiliriz.. böyle hallerde birbirimize biraz daha hoşgörülü davranmalıyız.. davranabiliriz.. fakat dışarıya karşı, ittihat ve ittifak içinde olduğumuzu, olmamız lazımgeldiğini hiç hatırdan çıkarmamalıyız.. dış mihraklar, içimizden bazılarını, çıkarlarına hitabederek yanlış yollara sevketseler bile, bunları aileleri, yakınları uyandırmalıdır.. derhâl doğru yola avdetleri sağlanmalıdır.. doğru yola gelmeyenlere devlet ve vatandaşlar müsamaha etmemelidir.. kanunların uygulanmasında, asayiş ve adaletin sağlanmasında herkes devlete ve hükümete yardım etmeye mecburdur.. devletimiz ve hükümetimiz güçlüdür.. kanun kaçakları, hiyanet şebekeleri devlete ve hükümete birzarar veremezler.. yel, kayadan birşey koparamaz.. dış güçlerin tahrikleri ve ajanları, vatandaşlarımız akıllı ve uyanık oldukları müddetçe, milletimizin huzurunu asla bozamazlar...
kolluk kuvvetlerinin, polisimizin, jandarmamızın, suç işleyenlerin takibinde ve yakalanmasında gösterdiği başarılar, ciddiyet ve azim; vatandaşa huzur vermektedir.. devlet işte budur.. devlet otoritesi budur.. yeter ki adaletten, haklı ve kanuni icraattan zerre miktarı da olsa fedakârlık yapılmasına göz yumulmasın.. haksızlığa fırsat verilmesin...
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.