Korku politikasıyla nereye kadar?

Korku, halka dayanmayan rejimler için bir ab-ı hayattır. İstiklal Marşı'nın “Korkma!” hitabı ile başlaması sadece bir tesadüf müdür? Bir asrı aşkındır korkuyla halkı yöneten İttihatçı, dışlayıcı, milliyetçi zihniyet korku imparatorluğunu yaşatmak için nihayet dağı gösterdi. Ovada barışı başaramayanlar sonunda dağ kardeşliğinde buluştular. Çağdaş enstrümanlarla siyaset yapamayanlar, ilkel yöntemlerle korkuları körükleyerek toplumsal barışı ve demokratik süreci baltalamaya çalışıyorlar. Çünkü onlar biliyor ki korkuyu kullanmayan dikta rejimlerin hayat damarlarından biri kopmuş demektir.

Korku politikası tarih kadar eski ve bir o kadar da etkili bir yöntemdir. Şeytanı “Şeytan” yapan, İbrahim'i ateşe attıran, Dersim katliamını yaptıran, Nazilere soykırım işlettiren, Apartheit rejiminde ısrarı sürdüren ve çağdaş soykırım olarak bilinen Ruanda'yı yaşatan 'tılsım' korkudur.

Hitler, Yahudi soykırımını korku ile meşrulaştırmıştır. Yahudilerin Almanya'yı istila ettiğini, bütün sanat ve ticareti kontrol ettiklerini ve Almanya'daki sefaletin baş sorumluları olduklarını ileri sürerek, ırkçı öfkeyi Yahudi, Roman ve diğer pek çok halkı içine alan “ötekiler”e yöneltmiştir. 1994 yılında 800 bin Tutsi'nin Hutu milliyetçileri tarafından öldürülmesi yine ırkçı öfkenin ve ırk temelli geliştirilen korkuların sonucudur. Nisan 1994'te bir radyo anonsu ile başlayan “böcek avı” tarihin en vahşi soykırımlarından birine sahne oldu. Bugün sahil şeridinde “Kürt istilası var” diyen Türk Solu ve “İzmirliler Kürtleri bölgesinde istemiyor” diyen kalemlerin nihai amacı nedir? “Demokrasi gelirse dağa çıkarız” veya “Etnik kimlik şereftir, ama bazı etnik kimlikler daha çok şereftir” diyenler, nihayetinde ırkçı nefreti körüklemek mi istiyor?

Korku, tarih boyunca sadece insanlık dramlarına aracı kılınmamış, aynı zamanda dramların sürdürülmesinde de kullanılan çok amaçlı bir araç görevi görmüştür. Yarım asrı aşkın süren dünyanın en katı ve en ayrımcı sistemlerinden biri olan Güney Afrika'daki ırkçı Apartheit rejiminde “açılım ve demokratikleşme süreci” başlayınca, Apartheistler ve ondan beslenenler, mazlumları da kendileri gibi canavar zannetmiş olacaklar ki “Şimdi siyahlar bizim mallarımıza el koyar”, “Bizi devlet idaresinden uzaklaştırır”, “Kültürümüzü yasaklar” ve “Ayrımcılığa tabi tutar” palavralarıyla ılımlı ve demokrat beyazları korku ile vazgeçirmeye çalıştılar. Fakat demokratikleşmede kararlı olan yöneticiler bu gayri ahlaki oyuna gelmediler. Bu süreçte, efsane lider Mandela'nın rolünü unutmamak lazım. Sokak çatışmaları ve şiddet tırmanınca hükümet Mandela'dan sükunet çağrısı yapmasını ister ve anlaşma önerir. Mandela'nın cevabı özellikle İmralı'yı her defasında adres gösterenler için manidardır; “Ben tutuklu bir adamım, haklarım kısıtlanmıştır, özgür biri değilim. Dolayısıyla özgür olmayan bir adamın anlaşma yapma salahiyeti yoktur. Böyle bir çağrıyı ancak özgür olunca yapabilirim” der. Bu cevabın demokratikleşme sürecinde önemli bir rol oynadığı iddia edilir. Bugün dünyanın en özgürlükçü anayasalarından birine sahip ve toplumsal barışını sağlama yolunda büyük mesafe kaydetmiş bir Güney Afrika Cumhuriyeti var karşımızda.

Aynı şekilde, İspanya'da Bask ve Katalanca'yı yasaklayan ve bu kültürleri yok sayan diktatör Franko rejimini sonlandırma iradesi ortaya çıkınca, Frankist rejimden beslenenler ve onların organize ettiği ırkçı çevreler, korku siyasetini yaymaya çalıştılar: “Demokratikleşme olursa bölünürüz”, “İspanyol milleti tarihten silinir”, “İspanyolluğumuzu dahi söyleyemeyiz”, “Yüzlerce yıldır kurmaya çalıştığımız milletimiz yok olur”. Bu cümleler bana çok tanıdık geldi doğrusu. Fakat açılımda kararlı olan hükümet ve demokrat çevreler, bugün Bask ve Katalanya'da Avrupa'nın en özerk sistemlerini kurdular, bu dil ve kültürler anayasal güvenceye alındı ve bölgelerinde resmi dil ilan edildiler. İspanya'da ırkçı nefreti körüklemeye çalışanlara toplum prim vermedi ve bugün İspanya dünyanın en itibarlı, en gelişmiş ve en demokratik ülkelerinden biri durumundadır.

Son altı aydır ülkemizde tartışılan “demokratik açılım” sürecinde yaşananları düşününce, tahrikçi İttihatçı zihniyetin tarihteki ırkçı, gayri insani ve gayri ahlaki muadillerinin yöntemlerini benimsediğini görüyoruz: Korku imparatorluğunu yaşama ve yaşatma ideali…

Demokrasi gelirse “dağa çıkmayı taahhüt edenlerden”, “Analar ağlasın, CHP yaşasın” sloganına; “Şiddet tek çözümdür” anlayışından, “Ne mutlu Türküm demeyen herkes düşmanımızdır” ırkçı felsefeye; “Ergenekon'un avukatlığından”, “iç savaş tehditlerine” kadar raydan çıkmış bir dizi korku stratejisi geliştirdiler.

Irk temelli politikalar ve korkular geliştiren veya bu politikalara alet olan bazı kesimler, İranlaşıyoruz, yok Malezyalaşıyoruz korku ve propagandalarının aksine, yıllardır bir İsrailleşme sürecinde olduğumuzu görüyoruz. Ulus devleti “ırk devleti” olarak algılayan bu çağdışı zihniyet, gündelik hayatta bir ırkı her şeye sıfat yaparak, çağdaşlaşmada sürekli geriye ket vurdular. Şu örneğe bakın, ne kadar masum, “Türk meslekleri listesi…” Anayasal ve resmi ismi Türkiye Cumhuriyeti olan ülkemize cunta Anayasası'nda dahi “Türk devleti” deniyor. 1924 Anayasası “Türkiye Devleti'nin resmi dili Türkçe'dir;” derken, sözde çağdaş olan Ergenekon cemaati, bugün böyle bir tanımı ihanet olarak görüyor. Ya inancını inkar edercesine ırk politikalarına sarılan Müslümanlara ne demeli. “Renklerinizin ve dillerinizin farklı olması Allah'ın ayetlerindendir” diyen Kur'an'a sırt çevirip, ulus devlet-ırk devleti retoriğine kapılan bir kısım dindar medya, resmi ırki sıfatları kullanmada pek istekli ve cömerttir doğrusu.

Sözün özü, korku ve korkutma politikaları, oldukça ilkel fakat, bir o kadar da etkili bir yöntemdir. Zihnen ve bedenen tarihte kalanların “demokratik açılıma” karşı başvurdukları bu yönteme ya teslim olup vatan-millet ve dağ edebiyatı güçlü çağdışı ırkçı bir rejime evrileceğiz, ya da Güneye Afrika ve İspanya gibi çağdaş demokrasiyi seçeceğiz.