Mektubun örtemediği gerçekler

Türkiye'nin farklı kimlikler, farklı fikir ve inançlarla dolu bir mozaik olduğunu, birlik, beraberlik, hoşgörü ve diyalog kültürünün geçmişte bu gerçeğin üzerine inşa edildiğini kabul etmemiz gerekiyor. Farklı renklerin birbirini bozmadan ahenk oluşturmasına, eskiler, “kesrette vahdet” diyorlardı. Farklılıklarımız, bizim için birer rahmettir aslında. Fakat maalesef, 80 yıldır dilini konuşmak ve şarkısını söylemek isteyen insanlara izin verilmedi ülkemizde. Asker ve bürokrasinin, insanlarımız için öngördüğü “bir meşru dindarlık dozajının” daha ötesine gidilemedi. Alevi vatandaşlarımızın hak ve talepleri yıllarca görmezden gelindi. Devlet, jakobenci tavırlarıyla kendi halkını çoğu zaman küstürdü ne yazık ki.

Yine de, devletin kutsal olduğunu, bayrağın, barış, mutluluk ve huzur içinde bir arada var olalım diye olduğunu hiç unutmadık. Zira, devletsizliğin nifaktan, devletin ise ittifaktan doğduğu hep düşüncelerimizdeydi bizim. Onlarca haksızlığa rağmen, hak ve taleplerimizi, insanlık ve demokrasi zemininde aramaya çalıştık. İleride daha demokratik ve insancıl yasaların hâkim olduğu bir ülkede yaşayacağımıza olan inancımız, hep diri tuttu bizi. Ancak, bugün, aynı kıbleye teveccüh eden ve aynı kitaba sahip olan Türkler ve Kürtler arasında sapmalar husule gelince ve bu hususta, maalesef, bazı velut siyasetçilerin karışıklığa sebep olduklarına şahit olunca, üzülmemek elde değil.

Öncelikle şu konuya değinmekte yarar var. Kendi adıma, hiçbir “psikolojik savaşın” içinde olmadığımı ve bugüne kadar feraset ve dirayetle sadece kendi düşüncelerimi ve inandığım doğruları paylaşmaya çalıştığımı ifade etmek isterim. Çok şükür, bugüne kadar kimsenin telkiniyle ve yönlendirmesiyle yazı yazmadım ve yazmayacağım. Ömrüm el verdiği sürece de, inandığım doğruları paylaşmaya devam edeceğim.

Karayılan, Ahmet Altan'a gönderdiği mektupta, “tarihte olabilecek en büyük haksızlık ve katliamlarla yüz yüze kalmış bir halkın özgürlük savaşçıları ile kapitalist egemen ulus-devlet sisteminin baskıcı ordusuyla aynı kefeye konulmanın yanlışlığından ve elde silahın veya başka bir şeyin olup olmaması değil, insanlık için ulvi amaçların bulunup bulunmadığına ve taşınan zihniyete bakılarak ölçü koymanın daha doğru” olacağından bahsetmiş.

Karayılan, aslında bu ve buna benzer sözleriyle gerilim ateşine bir kestane daha atıyor. Türk ordusu, Türk milletinin gözünde kutsaldır. Türk ordusunun kahramanlıkları, savaş meydanlarındaki başarıları, Türk ulusal tarih anlatısının merkezi bir temasıdır. Hata ve yanlışları yok mudur? Muhakkak vardır. Ama hiçbir “ulvi amaç” masum Mehmetçiklerin şehit edilmesini mazur gösteremez. Aynı şekilde, hiçbir “ulvi amaç” tertemiz Kürt gençlerinin beyinlerini yıkayıp, dağlarda perişan olmalarına ya da işledikleri cinayetleri haklı gösteremez.

Karayılan ayrıca, “dervişane bir mücadele yaşamıyla halkların kardeşliği ve barış yolunda hizmetçi” olduğundan söz ediyor.

Sayelerinde, kardeş kardeşe, baba oğluna katlettirildi. Kardeşçe yaşayan bir milletin fertlerini birbirine düşürmek ve boğaz boğaza getirme senaryosu, artık bu topraklarda hayat buldu. Anadolu'da yaşayan insanların arasında, artık kapanması çok zor yaralar açıldı. Devletin haksız uygulamalarına karşı mücadele edelim derken, millet olarak, bizi bir arada tutan dikişleri birer birer patlattınız. Siz mi dervişsiniz? Bu mu sizin dervişliğiniz? Zurnanın zırt dediği yer herhalde burası olmalı…

Karayılan, mektubunda “BDP'lilerin meclise gitmemesine ilişkin içe dönük bir talimat yayınladıkları yönündeki haberlerin doğru olmadığını” iddia ediyor. Yine aynı paragrafta savunmadıkları bir görüşü talimat halinde getirip birimlerine iletmelerinin söz konusu olmadığını” yazıyor.

Birimlerinizden biri olan BDP'nin, meclise girmemesi yönünde Kandil'den talimat gelmemiş olabilir ama söz konusu onay bizzat Abdullah Öcalan tarafından verilmiştir. 26.06.2011 tarihinde, Öcalan'la yaptığı görüşme sonrası açıklama yapan Avukat Ömer Güneş, gazetecilerin sorularını yanıtlarken, , “İmralı'dan Meclis'e gidin mesajı geldi mi?' soruna 'Hayır' yanıtını vermiştir. Güneş, “Boykotu destekliyor mu?” sorusuna ise “Milletvekillerinin kendi kararını doğru buluyor” diye cevaplamıştır.

Karayılan, mektubunda, “silaha âşık ve savaşla sonuca gitmek isteyen noktada olan bir hareket olmadıklarından… Kürt sorunun 90'lara gelindiğinde gündemleştiğinden… özgürlük için dağa çıkmış, herhangi bir yenilgiyi yaşamadığı gibi, davasını milyonlara mal etmeyi başarmış bir güç” olduklarından bahsediyor. Karayılan, ayrıca, “Kürt sorununda hep barışçıl bir arayışa sahip olurken, bu tutumumuz, karşımızdaki güçlerde bir yanılgıya yol açtı, onlarda barışçıl yöntemlerle çözüm zihniyeti bir türlü gelişip olgunlaşmadı” diye sözlerine devam ediyor.

Karayılan'ın kendi iç dünyasını ve karakter yapısını bilemiyorum ama bu sözler, bizim gözümüzdeki PKK'yı kesinlikle yansıtmıyor. PKK, her fırsatta, kendisine yakın haber ajanslarında, yapılan eylemleri gururla yayınlıyor. Ne kadar çok eylem ve ne kadar çok ölüm olursa, PKK, bunu kendi hanesine başarı olarak yazıyor. Kendinden olmayan herkesi düşman belliyor. Barışın gelişip, olgunlaşmadığı konusuna gelince; Karayılan, Türkiye'de, Kürtler lehine iyileştirmeleri takip etmiyor mu, izlemiyor mu, bilemiyorum. Ama, kim ne derse desin, artık daha farklı ve daha demokratik bir Türkiye var. Birkaç yıl öncesine kadar, sırf “Kürt” kelimesi kullanıldı diye insanlar mahkemelere verilebiliyordu, Kürtçe müzik dinlemek, Kürtçe ile ilgili yazı yazmak ve hatta okumak veya herhangi bir faaliyette bulunmanın bile ağır bedelleri vardı. Oysa, bugün üniversitelerde birer birer Kürtçe üzerine bölümler açılıyor. Devlet, Kürtlerin, eğitim, sağlık, emniyet ve ulaştırma gibi sosyo-ekonomik sorunlarıyla daha yakından ilgileniyor. TRT, Kürtçe yayın yapıyor. Kürt dili üzerine kurslar açılmasına izin veriliyor ve daha birçok yeni demokratik haklar sunuluyor. İktisadi yapısı iyi olmayan Doğu ve Güneydoğu'nun, bir plan dâhilinde ayağa kaldırılması hedefleniyor. Yeterli mi? Elbette değil. Ama pek yakında, daha aydınlık günlerin müjdesini veriyor aslında tüm bu adımlar. Bunu görmezden gelmek ve takdir etmemek, kendin üret, kendin inan türü bir yaklaşımdan başkası değildir.

Karayılan, “özgürlük, anadil hakkı ve Abdullah Öcalan'ın özgür bırakılmasını” istediklerini söylüyor. Yine mektubunun bir yerinde “Kürt halkının, Türkiye halkına da sorumluluk duyduğunu ve bu nedenle PKK'nın barışçıl bir çözüm için mütevazı davrandığını, Türkiye toplumunun hassasiyetlerini de dikkate alarak çözüm projesinin çıtasını oldukça aşağı çektiklerini ve makul bir çözüm protokolü haline getirdiklerinden” söz ediyor.

Eğer, kastettikleri özgürlük, “iktisadi, dini ve kültürel bir surette birbiriyle o kadar iç içe geçen, akrabalık ve diğer toplumsal sebeplerle birbiriyle o kadar kaynaşan, … bu kadar derin ve esaslı bağlarla birbirine bağlı bulunan, Türk ve Kürt'ü ayırmaksa” ve bunu yeni sınırlar yaratarak ve binlerce insanı bölerek sağlayacaklarını düşünüyorlarsa, kendilerini dibi gözükmeyen gayya kuyusuna düşmüş kabul edebilirler. Anadil konusuna gelince; Kürtler, tabii ki, anadillerini konuşabilmeli, kültürlerini yaşayabilmeli ve yaşatabilmeli. Böylesine zengin bir kültürün yaşatılması, sadece Kürtler için değil, tüm dünya halkları için önemli bir kazanımdır. Bir yanlış varsa, gelin hep beraber düzeltelim. İstediğiniz demokrasiyi birlikte kuralım. Bu uğurda, hırz-ı can edelim. Ama silahla değil, insanları öldürerek değil.

Bu yol iyi bir yol değil; tehditle, insan öldürmeyle ve adam kaçırmayla, ne Türklere ne de Kürtlere, boyun eğdiremezsiniz. Bu gencecik insanlara ve onların ailelerine hiç mi üzülmüyorsunuz? Vicdanınız hiç mi sızlamıyor? Yazık, yapmayın etmeyin, bu fırtınadan kurtarın zihinlerinizi… Daha ne kadar insan hayatını kaybedecek? Son olarak, Öcalan'ın “özgür bırakılması” talebine gelince, Türk toplumunun, şu anki hassasiyetleri göz önünde bulundurulduğunda, bence, yerine getirilmesi mümkün olmayan bir istektir.

Bir söz vardır; “insan savaşta beyninin yarısını kaybeder” diye… Karayılan'ın, hükümetin çözüm politikalarını sadece seçimleri kazanmaya yönelik bir risk olarak tanımlaması ya beyninin yarısını yitirdiğine yönelik bir işaret ya da kifayetsizliktir. Birçoğumuzun, ben dâhil, bugün bile eleştirdiği açılım sürecini başlatan bu hükümettir. Yine birçoğumuzun eleştirdiği Habur vakası, hükümetin risk alması sonucu oluşmuştur. MİT-PKK görüşmeleri, bu dönemin eseridir. Şimdi, yepyeni, daha özgür, daha adil ve daha demokratik bir anayasa yaratma uğraşı veren yine AK Parti hükümetidir. Kimse kusura bakmasın ama PKK kendi yediği herzelere bakmadan, kedinin pisliğini örttüğü gibi suçlarını örselemeye kalkmasın…