Özeleştiri vakti gelmedi mi?

Mevlana Hazretleri'nin, 'dün dünde kaldı cancağızım... ' sözü sanki bugünü tarif ediyor. Son 1 senedir, belki de 1,5 senedir tuhaf şeyler oluyor. Şimdi de, bir başka yasa hazırlığıyla karşı karşıyayız. Son yargı paketinden, 'aleniyet kazanmış ses kaydını haber yapan gazetecilerin 5 yıl hapisle cezalandırılmasına yönelik paketten' söz ediyoruz. Tasarı, bu haliyle yasalaşırsa, kamuoyu yararına bakılmaksızın internet sitelerine düşen ses ve görüntü kayıtlarının haber yapılması cezayı gerektirecek. Buna, 'sansür' diyebilir miyiz? Sansür tabii; hem de eskiye rahmet okutur cinsten.

Peki, bu sansürün amacı ne? Niye dün değildi de, şimdi? Ne oldu da, şartlar değişti? Bizim bilmediğimiz bir şeyler mi var? Öyle ya, bu soruları gazeteci olarak sormak en doğal hakkımızdır bizim. Derin devletin deşifre edilmesinden tutun da, türlü kışkırtma ve kargaşa planlarını ve illegal yapıları anlamamızı ve görmemizi sağlayan haberlere 'sansür' getirmek de neyin nesi? Mutlaka, bilmediğimiz bir şeyler var diye tahmin ediyorum. Olmalı, başka türlüsünü ne akıl ne de izan kabul ediyor.

Evet, altı yedi senedir, internete türlü türlü 'tapeler' sızdı. Haliyle, bu 'tapelerin' en ilgi çekici olanları 'Ergenekon'la ilgili olanlardı. Gerçekleri gördük, öğrendik, şaşırdık ve hatta bazı planları duyunca küçük dilimizi yuttuk. Ara ara, aklımıza bazı sorular da gelmiyor değildi. Örneğin, 'Genelkurmay Başkanı, en mahrem yerlerde dinlenebiliyorsa, ülkenin, kritik öneme sahip savunma ya da askeri planları ne derece saklı tutulabilirdi?' Ya da, 'üst düzey kişilerin konuşmalarını bu denli rahat dinleyebilenler, kabine üyelerini ya da hükümete yakın bürokratları dinlemişler miydi?' Bu varsayımdan başka sonuç çıkmıyordu. Nitekim, Oslo görüşmeleri basına sızınca gördük ki, tereddütlerimizde haklıymışız.

İlginçtir ki, yine bu dönemde herkes telefonunun dinlenebileceğinden şüphelenmeye başladı ve her meslekten insan tedirgin oldu. Örneğin, basın camiasında, önem teşkil eden haber konuları ya da, sıradan gündelik siyasi tartışmalar pek telefonlarda konuşulmaz oldu. Bazı iş adamlarının, ortam dinlemesini önlediği düşüncesiyle işyerlerine su sesi veren süs havuzları yaptırdığını duymaya başladık. Siyasetçiler ise, bırakın telefonda konuşmayı, evlerinde bile rahat rahat konuşamaz hale geldiler. Sonra, meselenin sadece telefon dinlemeleriyle sınırlı olmadığı ortaya çıktı. Artık insanlar, gizlice kameraya alınıp, en mahrem yerleri internete servis ediliyordu. Binlerce, milyonlarca insan, bu görüntüleri internetten izleyip, paylaştılar. İnsanların ayıpları üzerinden prim sağlandı.

Ertesinde, Ergenekon gibi tarihi ve Türkiye'nin önünü açacak bir davaya, toplumun her kesiminden bazı eleştiriler gelmeye başladı. Uzun tutukluluk süreleri, insanların gazetecilik faaliyetlerinden dolayı tutuklanması, 'sahte CD' iddiaları, tespit edilen bazı usulsüzlükler ve bazı kişilerin yok yere hapis yatması birçoğumuzun ciddi tepkilerine neden oldu. Hep söyledim ve söylemeye devam edeceğim; birçok insan ve aile, bu süreçte telafisi mümkün olmayan mağduriyetler yaşadı. Ve maalesef, Ergenekon davasını, aslında akamete uğratan en önemli unsur yapılan bazı yanlışlardır. Ergenekon'un üstüne tam gaz gideceğim diye, hatalara göz yuman, sessiz kalan ya da sesini kısıp haksızlığı destekleyen herkes, Ergenekon'un yeniden atağa geçmesinde suçlu ve sorumluluk sahibidir. Bunun en somut örneği, bugün Özel Yetkili Mahkemelerin bile sorgulanır hale gelmesi ve bizzat Başbakan tarafından eleştirilmeye başlanmasıdır.

Şimdi dosdoğru soralım: Yeni 'sansür' yasası ve Özel Yetkili Mahkemelere sınırlama, Ergenekon sürecini akamete uğratır mı? Uğratır; hem de ciddi biçimde uğratır. Ama herkesin elini vicdanına koyup artık özeleştiri yapması gerekiyor. Tabii, yazdıklarımızı gözlerinizi kapatıp okumaya çalışıyor ya da okurken kirpi gibi gerginleşiyorsanız, lütfen iyi biliniz ki, hala meselelerin ciddiyetini anlayamamışsınız demektir. Siz bilirsiniz tabii...

Son olarak, bugün 'sansür, sansür' diye bağıranlar ve demokrasiden uzaklaşıyoruz diye çekincelerini ortaya koyanlar, gazeteciler hapislerde yatarken, öğrenciler tutuklanırken ve fikir adamları susturulurken niye sessiz kalmışlardı? Oysa, demokratlık bir bütündür. Ya demokrat olursunuz, ya da olmazsınız. Kendilerine, 'akşam yemeğini çoktan yemiş olmamıza rağmen canı gönülden, günaydınlar efendim' diyoruz. Fakat demokratlıklarını samimi bulmuyoruz.