Dedemize sahip çıkmaya geldik

II. Abdülhamid'in kızı Ayşe Sultan soyundan gelen Osman Nami Osmanoğlu ve ailenin diğer üyeleri Fransa'ya sürgüne gönderildi. Uzun yıllar sürgün hayatı yaşayan Osman Nami Osmanoğlu, 1974'te çocuklarıyla Türkiye'ye döndü. Tarihte muhalifleri tarafından 'Kızıl Sultan' denilen II. Abdülhamid'in torunları Ayşe Adile ve Ayten Sofia Nami Osmanoğlu Türkiye'de yaşıyor. İki kızkardeşle II. Abdülhamid'in vefat ettiği Beylerbeyi Sarayı'nda buluşup hikayelerini dinledik... (Fotoğraf: Sedat Özkömeç)

Fransa'daki sürgün yıllarında size nasıl davranıldı? - Sofia: Fransa'da her zaman babamın kim olduğu biliniyordu. Ona göre bize hürmet ediyorlardı. Sultan Abdülhamit'le ilgili yazılan kitaplar pozitif ve negatif olanlar da var, ancak hiçbir zaman kalkıp babamın yanına gelip 'Senin baban kötü bir padişahtır' demediler. Saygıdan dolayı kötü bir şey demezlerdi. Babamın ve annemin anlattıklarından biliyorum protokolde her zaman yerleri olan insanlardı. Fransa sürgün olduğumuz dönemde bize sahip çıktı. Yurt dışına çıktığımızda hepimiz vatansızdık. Hüviyetimiz yoktu. Orada vatandaşlık verildi. (Fotoğraf: Sedat Özkömeç)

Adile: Mesela bir masa düzeni vardı ve babam her zaman layık olduğu yerde otururdu. Her ne kadar sürgün bir aile olsak da asla sürgün muamelesi görmemiştir. (Fotoğraf: Sedat Özkömeç)

Dedeniz yaşasaydı ona ne söylemek isterdiniz? -Adile: Ona 'bu kadar savaşmaya değer miydi?' diye sorardım. Türkiye'nin geleceğini düşünerek ailesini yeterince koruyamadığını söylerdim. 'Dünyaya bir daha gelebilsen normal vatandaş olarak gel ve bende seni büyükdede gibi seveyim' demek isterdim. Bizim dışlandığımızı gören dedemin 'ben ne yaptım ki Türkiye bu hale geldi?' diye bugün mezarında azap çektiğini düşünüyorum. Atatürk için de aynı şeyi düşünüyorum. (Fotoğraf: Sedat Özkömeç)

Ayşe Sultan (Osmanoğlu) (Fotoğraf: Sedat Özkömeç)

Sofia: Babam Türkiye'den sürgün edildiğinde beş yaşındaymış. Paris'te eğitim aldı. Yaşadıklarını hep anlatırdı. İkinci Dünya Savaşı döneminde ve diğer zamanlarda Paris'te yaşayan aile fertleriyle bütünleşme olurdu. Her zaman Ayşe Sultan'ın evinde toplanılırdı. Babam Türkçe bilirdi, fakat biz sonradan öğrendik. Her zaman etrafta kim oldukları biliniyordu. Her zaman o saygıyı görmüşlerdir. (Fotoğraf: Sedat Özkömeç)

Artık saltanat bitti. Bu gerçekle büyüdük. Ona göre eğitim aldık. Hiçbir zaman siz 2. Abdülhamit'in torunusunuz diye yetiştirmedi bizi. Biz Nami Osmanoğlu'nun çocuklarıydık. (Fotoğraf: Sedat Özkömeç)

Ayşe Osmanoğlu ülkeyi terk etmeden önce eşi, üç oğlu ve annesiyle birlikte.

Naim Osmanoğlu

Dedeniz yaşasaydı ona ne söylemek isterdiniz? -Adile: Ona 'bu kadar savaşmaya değer miydi?' diye sorardım. Türkiye'nin geleceğini düşünerek ailesini yeterince koruyamadığını söylerdim. 'Dünyaya bir daha gelebilsen normal vatandaş olarak gel ve bende seni büyükdede gibi seveyim' demek isterdim. Bizim dışlandığımızı gören dedemin 'ben ne yaptım ki Türkiye bu hale geldi?' diye bugün mezarında azap çektiğini düşünüyorum. Atatürk için de aynı şeyi düşünüyorum.

Dedenizi rüyanızda görmüşsünüz. Nasıl gördünüz, size ne diyordu? -Adile: Evet, yedi hafta önce dedem rüyama girdi. Belki şuuraltımdan kaynaklanıyordur. Ben bütün padişahların portrelerinin serisini yapmıştım. Bir buçuk sene bir konu üzerinde odaklandım. Bu sebepten etkilenmiş ve bilinçaltım bana bu rüyaları göstermiş olabilir. Rüyamda: Osmangazi, Fatih Sultan Mehmet ve Sultan Abdülhamit dördü aynı masada oturuyorlar. Osmangazi ayağa kalkıyor masaya bir leblebi atıyor ve 'Bakın ben bu leblebinden bir imparatorluk kurdum. Fatih büyüttü, Abdülhamit elinde tuttu ama ondan sonra dönüp biz hakkımızı helal etmiyoruz. Çünkü torunlarımızın halini kabul etmiyorum' diyor. Ben bu rüyadan çok etkilendim.

Dedemize sahip çıkmaya geldik