1994’te, Yeni Şafak Ankara Temsilciliği'nin kuruluşunda yer aldım. Zaten mesleğe de orada başladım. Yeni Şafak okuldur, aynı zamanda ekoldür. Bir ailedir, yuvadır. Yeni Şafak Ankara Bürosu kurulduğu zaman, Ankara Üniversitesi İletişim Fakültesi’nde öğrenciydim. Haberin ne olduğunu, nasıl yazılması gerektiğini, muhabirliğin ne demek olduğunu Ankara’da, Yeni Şafak’ta öğrendim. Yeni Şafak bana o kadar çok şey kattı ki bugün Murat Kelkitlioğlu isem Yeni Şafak gazetesinde oldu. Daha sonra İstanbul merkeze geldim, merkez Topkapı'daydı. Özel haber birimimiz vardı, gazetecilik o dönem yapılıyordu.
YENİ ŞAFAK'SIZ GÜNE BAŞLANMAZ
Biz her şeyi belgeleriyle yazardık. Ferhat Ünlü, ben, Ali Akel müdürümüzdü. Çok özel insanlarla çalıştım, çok özel haberler yaptık. 28 Şubat zihniyetine direnen en önemli, belki de tek gazete Yeni Şafak’tır. Patronlar, 28 Şubat döneminde sadece Yeni Şafak gazetesinin sahibi olduğu için çok zulüm gördü. Çok büyük mücadeleler verdik ama 28 Şubat zihniyetine hiçbir şekilde boyun eğmedik. Yeni Şafak o direnişin bayrağını taşıyan en önemli gazetedir. Bankaların battığı bir dönem, banka yolsuzluklarını yazdım. “Hortum/Egebank Nasıl Soyuldu” kitabımı da Yeni Şafak’ta çalışırken yazdım. Banka camiası Yeni Şafak okumadan güne başlamazdı. Bugün, yazdıklarımdan etkilenen bankacılar beni görünce “Sizi çok sıkı takip ederdik. Güne sizi okumadan başlamazdık” diyor. Köşe yazarlığı da yaptım orada. Ama köşe yazarlığı yaparken haber yapmayı unutmadım.
YILLAR SONRA AYNI KAREDE
Hiç unutmam; bir gün devletin zirvesi, hem genel yayın yönetmenlerini hem medya patronlarını davet etti. Kulakları çınlasın, Ahmet Abi (Albayrak) dedi ki, “Arkadaşlar, şöyle bir bakıyorum buradaki genel yayın yönetmenlerinin neredeyse tamamı Yeni Şafak gazetesinden geçti. Bir fotoğraf çektirelim.” Fotoğrafa yaklaşık sekiz genel yayın yönetmeni girdi. Kimler yok ki.. Ben, Mustafa Karaalioğlu, Yusuf Ziya Cömert, Mehmet Ocak, Selahattin Sadıkoğlu, Mustafa Kartoğlu, İbrahim Karagül inanılmaz bir kadro… İyi gazeteciler, genel yayın yönetmenleri Yeni Şafak’ın tedrisatından geçmiştir. Yeni Şafak gazetesi dediğim gibi bir okuldur, bir ekoldür, bir ailedir.
35 yıllık gazetecilik hayatım var. Yeni Şafak’tan sonra Habertürk televizyonunu kurduk. Yeniden çıkan Tercüman gazetesine yazar ve manşet yazan birisi olarak gittim. Ardından Star gazetesinde yazı işleri müdürlüğü yaptım. Akşam ve Güneş gazetelerinde iki yıla yakın genel yayın yönetmenliği yaptım TV100’ü kurdum. Bütün bu mesleki birikimim Yeni Şafak gazetesine aittir.
ECEVİT ÖZÜR DİLEDİ
Hiç unutmadığım bir haber hikayem var: “Hortum” kitabını yazmadan önce, o dönem rahmetli Ecevit başbakan. Koalisyon hükümeti, Hüsamettin Özkan da devlet bakanı. Ege Bank’ı incelerken önüme muhteşem bir bilgi ve belge çıktı: Özkan’ın kayınvalidesinin Ege Bank’tan aldığı kredinin batık kredi olduğu, geri ödenmediği... Manşet yapmıştık Yeni Şafak’ta. Günlerce konuşuldu. Olayı sürekli yazıyoruz ama çıt yok kimseden. Aradan 10 gün geçti. Bir sabah merhum Ecevit, yanına Hüsamettin Özkan’ı ve dönemin BDDK Başkanı Zekeriya Temizel’i almış, basın toplantısı yapıyor. Haberimi yalanlayarak Özkan’ın kayınvalidesinin hiçbir bankayla ilişkisi yoktur diyorlar. Oysa durum belgeleriyle ortada. Yıllar sonra, Ecevit artık başbakan falan değil, DSP Genel Başkanı. Ben de Tercüman gazetesindeyim. Özel röportajlardan birini merhum Ecevit’le yaptım. Röportajı bitirdim, dedim ki “Sayın Başbakanım ben böyle bir haber yazmıştım. Siz de Zekeriya Temizel ve Hüsamettin Özkan’ı yanınıza alarak bu haberi yalanladınız” dedim. Bana “Hakkını helal et. Beni kandırmışlar” dedi. “Ne demek dedim helal olsun. Bunu yazabilir miyim” dedim. “Yazabilirsin” dedi. En önemli hikâyelerimden biri budur.


Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.