Çiçeği burnunda gelin- damatlara önerilen trendlerden biri camide fotoğraf çektirmek. Mahremiyet ve gösterişten uzak olmak gibi dini düşüncelerle çelişen bu trend için gelin Kur’an-ı Kerim okurken, damat da namaz kılarken poz vermesi isteniyor.
Gülümseyin, çekiyorum! Peynir! Patates! Fotoğraf konusuna 80’li 90’lı yıllardaki yaklaşımımız bu kelimelerle kısaca anlatılabilir. O dönemlerde fotoğraf hepimiz için özel bir şeydi. Elimizdekiler analog makinalardı, cep telefonu değil. Bu nedenle çekilen her kare değerliydi. Eğer bir makinamız yoksa da herkes ütülü kıyafetleriyle stüdyoya gider, yan yana oturur, en güzel gülümsemesiyle objektife bakardı. Arkamızda tabi ki doğa manzarası veya havai fişek atılmış bir gökyüzünü andıran karmaşık resim fonu yer alırdı.
2000’ler her alanda olduğu gibi fotoğrafa bakışımızı da değiştirdi. Artık hemen hepimizin elinde bir cep telefonu var. Her an bir kare daha ekliyoruz arşivimize. Sayısız fotoğraf albümü doldurabiliriz. Ama yapmıyoruz. Genelde telefonda veya bilgisayarımızda biriktiriyoruz hatıraları. Bir gün hafıza kartımız veya dahili belleğimiz bozulana dek! Şimdilerde aile fotoğraflarımız da yok. Çoğunlukla özensiz ya da üzerine ‘fazla’ düşünülmüş kareler var elimizde. Özellikle de düğün fotoğraflarında...
Bir süredir “düğün fotoğrafçılığı” alanında daha büyük değişiklikler var. Stüdyo ortamında çekilen fotoğraflardan farklılar. Sokakta, bahçede, parkta çekiliyorlar, daha samimi, yer yer sempatik kareler elde ediliyor çiftler için. Tabi sektör ‘düğün’ ile iç içe olunca hızla büyüme, moda olma şansı da elde etti. İSMEK gibi kurumlar “Özel Gün Fotoğrafçılığı” üzerine kurs bile açtı. Stüdyoda utangaç bir şekilde kadraja gülümseyen çiftler, artık nostaljik olarak tanımlanıyor. Orijinal poz verme hevesinde kapılan bazı çiftler ise yeniliklere yelken açıyor.
Son dönemde mimari özellikleriyle öne çıkan semtlerde düğün fotoğrafçılığı trafiği oluştu. Bu mekanlardan biri, Kuzguncuk. Bu düğün trafiği, esnafı memnun etmiş olabilir. Ancak mahallede yaşayanlar için aynı şey geçerli değil. Çünkü semtteki çoğu ahşap binanın üstünde şu tür uyarıların yer aldığını görebiliyorsunuz: “Burada fotoğraf çektirmek yasaktır”, “Bu kapıda fotoğraf çektirenler ayrılıyor.”
Sokaklarda, manzaralı alanlarda çektirilen düğün fotoğraflarından sonra, garipsenen bazı kareler de ortaya çıktı. Onlardan biri de Kâbe’de çektirilenlerdi. Çiftlerin, Kâbe-i Muazzama’da, evlilik teklifi içeren çekimleri sosyal medyada da konuşulmuş, hatta tartışmalara neden olmuştu. Dikkatleri üstüne toplayan trendlerden biri de en az bunun kadar tartışılıyor: Camide düğün fotoğrafı çektirmek. Amaç tabi ki güzel anları unutulmaz kılmak. Ama gelinin Kur’an-ı Kerim okuduğu, damadın namaz kıldığı fotoğrafların düğün albümlerinde yer alması İslam’ın bazı öğretileriyle de çelişkili gibi görünüyor. Temel İslam öğretisinde, ‘sağ elin verdiğinin sol elin bilmemesi” gibi ibadet halinin saklanması da öğütlenir. Bahse konu olan fotoğraflar ise, bu durumun uzağında kalıyor. Caminin hayatımızın içinde olması çok güzel. Nikahın dini, resmi diye ayırmadan artık camide kıyılabilmesi gibi... Ancak bu fotoğraflar, ‘gösterişten uzaklık’ ve ‘mahremiyet’ gibi meselelere ters düşüyor.
Camileri hayatımızın içinde tutmak istiyorsak bu fotoğraf çekimiyle değil, camide kıyılacak nihâhlarla olabilir. Bir süredir, insanların hem belediye memuruna, hem de hocalara kıydırdığı nikâhı tek kalemde toplayabilmek için imamlara da bir yetki verildi. Bu yetki sayesinde evlenmek için illa nikah sarayına gitmenize gerek kalmadı. Uygun pozisyondaki bir imamın kıydığı nikâhla hem hukuken hem de dinen evlenebiliyorsunuz. Peygamber Efendimiz Hz. Muhammed’in döneminde de cami yaşamın merkezinde, düğünlerin, toplantıların yapıldığı, hatta misafirlerin de ağırlandığı bir pozisyondaydı. Camilerin yalnızlıktan kurtulması için bu tür uygulamalara destek vermek, bir geleneğin canlanmasına yardım etmek gerekiyor. Ancak fotoğraf çekimi buna destek olacak uygulamalardan değil.
