Gittiğim her evde hayatımdan kareler var

Şükriye Tutkun, yumuşak sesiyle müzik dünyasında boy göstermeye başladıktan sonra kısa sürede sevildi. Sanatçı, şimdi bir televizyon kanalında yayınlanan Kimse Yok Mu programında yoksulluk ve kimsesizlik yüzünden bağrı yananların gönlüne su serpiyor… Anne babasının ayrılığı nedeniyle çocukluğu yetiştirme yurtlarında geçen, yalnızlığını dualarla gideren sanatçı, kendi deyimiyle yine duaların peşinden gidiyor. Acılarıyla olgunlaştığını düşünen Tutkun ile içten bir söyleşi yaptık.

Bu dünyanın en mutlu eden eylemlerinden biri. Her hafta yeni bir dramla karşılaşınca, hayatta üzüldüğüm şeylerin ne kadar değersiz olduğunu öğreniyorum. Çaresiz insanların gözlerindeki sıcacık gülümsemeyi görmek bana dünyada verilecek en iyi armağan. O kadar çok dua alıyorum ki hani derler ya 'ölsem de gam yemem' aynen öyle.

En çok çocukların mutlu olmasını unutamıyorum. Hayatında hiç oyuncağı olmamış çocuklar var. Oyuncak verdiğimizde o küçük gözlerdeki mutluluk inanılmaz bir şey. Bir de hasta çocukların iyileştiğini duymak bizi havalara uçuruyor.

Oluyor elbette. Yaşadığım sahneler o kadar tanıdık geliyor ki, kendi acımı da yaşıyorum bir taraftan.

Gittiğim her evde hayatımdan kareler var. Kadın 'Kocam terk etti' diyor, kendi anne babamın ayrılmalarını düşünüyorum. Annesi babası olmayana ya da ölene kendi hayatımı örnek gösterip teselli ediyorum, ne kadar teselli edebilirse... (gözleri doluyor..) Aydın'da bir aileye gitmiştik. Kızları Ülkü, hem yürüyemiyor, hem de gözleri görmüyor. Ama annesi babası onu o kadar çok seviyor ki; '

O bizim çiçeğimiz, onun kokusu olmazsa biz bu evde yaşayamayız' diyorlar. Ailesi Ülkü'nün zor haline rağmen bağrına basıyor. O zaman 'Neden benim ailem beni bağrına basmadı' diye çok üzülmüştüm.

O anda ailenin derdiyle ilgileniyorum ama yalnız kalır kalmaz kendi derdime ağlıyorum.

Çocukken kabullenmek istemezdim. 'Annem babam beni niye terk etti' diye hep sorardım kendime. Olaylar karşısında çok çabuk karamsarlığa kapılırdım. Ama hiçbir zaman yalnızlık hissetmedim çünkü hep Allah'tan aldığım güç beni hayata bağladı. Yaşadığım her olayın bir sebebi olduğunu düşünüyorum. İnanıyorum ki acılar beni çok olgunlaştırdı. O sıkıntıları çekmeseydim Şükriye Tutkun olamazdım.

On beş yıl devlet parasız yatılı okullarında okudum. On beş yaşımdan sonra ailemle birlikte yaşamaya başladık. Allah rahmet eylesin şu anda hayatta değiller. İki tane kardeşim var. Ablam Bodrum'da ağabeyim Almanya'da yaşıyor. Ayrı büyüdüğümüz için klasik ağabey-abla-kardeş gibi olamıyoruz. ama görüşemesek de ben onları çok seviyorum. Ayrıca şimdi Anadolu'da bir sürü ailem var.

Liseden sonra Eskişehir'de Anadolu Üniversitesi İktisat bölümünü kazandım. Hem çalışıp hem okudum. Eskişehir Milliyet gazetesinde muhabirlik yaptım. Beş yıllık gazetecilik deneyimim var. Sonrasında İstanbul'da bazı yerel gazetelerin kadın ve kültür-sanat sayfalarını hazırladım. Fakat para kazandırmadığı için bıraktım ve Tahtakale'de pazarlamacılık bile yaptım. Hatta o dönemde İstanbul Üniversitesi Devlet Konservatuarı Şan Bölümü'nü kazanmıştım. Bir yıl okuduktan sonra çalışmam gerektiği için okulu da bırakmak zorunda kaldım. İki yıl para biriktirdim ve Mimar Sinan Üniversitesi Devlet Konservatuarı Opera ve Şan Bölümü'ne girdim.

Birçok insan bıraktığımı zannediyor ama bırakmadım. Festivaller devam ediyor. Bu yaz konserlerim de olacak. Eylül ayında eski albümlerimin en sevilen parçalarını bir albümde toplayacağım.

Bu dünyada dostluk diye bir şey yok. Olursa da işleri bitene kadar. Herkes birbirinin kuyusunu kazıyor bu piyasada. Ne kadar olay oluyorsan ne kadar sansasyonel anlamda medyada boy gösteriyorsan o kadar iyi para kazanırsın. Öyle bir hal aldı ki artık ahlaksızlık yapanın fiyatı artıyor ve popüler oluyor. Bu yüzden uzak kalmayı tercih ediyorum. Fırsat buldukça çalışmalar yapıp albüm çıkaracağım.