İstanbul'da havanın iyice karardığı saatler… Gece yarısına yaklaşıyoruz. Şehrin görkemli havasına arkamızı dönüp, karanlığın sessizliğini yararak İstanbul (Çapa) Tıp Fakültesi Hastanesi'nin bahçesine giriyoruz. Kuytu karanlıklardan, acil bölümün önüne çıkıyoruz. Burada büyük bir hareketlilik var. Ambulanslar girip çıkıyor. Işığı insanların kederli yüzlerini aydınlatıyor. Kaldırım taşlarına çökmüş elleri, avuç içlerinde insan manzaraları… Genç, ihtiyar, çocuk bütün yüzlerde aynı ifade: Umut, umut, umut…. İçerdeki hastaları için kalplerde beslenen tek şey var o da umut. Akşam herkes evine dönerken, onlar günlerdir ev yerine hastane bahçesini mesken edinmiş. Kimi battaniyesine sarılmış, elindeki çay ve sigarasına gömülerek efkar dağıtıyor... Yanındaki ile sohbet edenler.. Bir başkasının derdine merhem olanlar.. Banka kıvrılmış günlerin yorgunluğundan bitap düşen yorgun bedenler… Gücün tükendiği, duanın ve sabrın yükseldiği bir halk tablosu var karşımızda. Biz de bu tablonun içine girip kalabalığa karışıyoruz. Bahçede bekleyenlerin yere oturmak için serdiği battaniyesine ilişiyoruz. “Hoş geldiniz”, “geçmiş olsun” teminnnileriyle bize de yer açılıyor kalabalığın arasında. Umut etmeyi, sabretmeyi, dostluğu, paylaşmayı ve acının en katmerlisini bu hastane bahçesinde görüyor, öğreniyoruz… Dinlediğimiz her hikaye bizim dert diye sarılıp sarmaladığımız şeyleri koynumuzdan ayıplayıp çıkarıyor. Size de tavsiyemiz evinize bir akşam vakti gitmeden önce elinizde bir meyve poşetiyle bir hastane bahçesine girmeniz. Hiç tanımadığınız insanlara poşetinizdekileri yiyeceklerden ikram ederken bir yandan da onların sizle paylaşacağı hayat derslerine kulak vermeniz.
Kimi Rize, kimi Antep kimi Diyarbakır'dan hastasını alıp İstanbul'a gelmiş. Günlerdir, aylardır hatta yıllardır bu hastane bahçesini mesken tutanlar var aralarında… Genç bir anne kucağında hasta kızıyla hastane bahçesine sabahlamak için gelmiş, bir sandalye üstünde oturuyor. Doğuştan baldır kemiği olmayan kızını tedavi ettirmek için Rize'den yola düşmüş. Sabah Ortopedi Servisi'ne kızını yatıracak. “Sabah 6-7 gibi burada olmam lazım. Bu yüzden geceden geldim” diyen anne Çiçek Sinekoğlu 4 yıldır İstanbul Rize arasındaki yolu kızıyla aşındırıyor. Çiçek hanımın eşi Rize'de mevsimlik işçi olarak çalışıyor. Memlekette bir kızı daha var. Kızını Yalova'da yaşayan annesine bırakmış. Hasta kızı ile hastane bahçesinde bir sandalye üzerinde sabahı bekliyor. “Tanıdığın yoksa çocuğunu tedavi ettirmek de zor” diyen Çiçekoğlu, Şişli Etfal Hastanesi'nde yaşadığı bir olayı anlatıyor: “Kızımın bacaklarının filmi çekilecekti. Dört ay sonraya randevu verdiler. Allah razı olsun Başbakan araya girdi de beklemeden ertesi gün filmini çektirdik.”
Kızının tedavisi için çalmadık kapı bırakmamış. Hatta Seda Sayan'ın televizyondaki programına bile çıkmış. Bu programda tanıştığı Prof. Dr. Arif Verimli'den yardım gördüğünü minnetle söylüyor. Çiçek hanıma göre hasta yakınlarının en büyük sıkıntısı kalacak yerlerinin olmaması. Yetkililere sesleniyor:“Bize konaklayacağımız yer temin edin, hepimiz çok zor durumdayız.”
Hasta yakınları geçtiğimiz günlerde AK Parti Adana Milletvekili Ömer Çelik'in hasta yakınları için misafirhane projesini duyunca çok sevinmişler. Durumlarının yerinde incelenip projenin bir an önce hayata geçmesini umutla bekliyorlar. Hastane bahçesinde tanıştığımız Erhan Akyüz iki buçuk aydır bu bahçede yaşıyor. Eşi ve kızı ile birlikte Gaziantep'ten gelmiş. Gaziantep'te kendisi ayakkabıcılık eşi de hemşirelik yapıyormuş. Küçük kızları Sude'ye lösemi teşhisi konulunca tedavi için işi bırakıp İstanbul'a gelmişler. Doktorlar 6 ay tedavinin süreceğini söylemiş. Ama Erhan bey ile aynı kaderi paylaşan hastane bahçesindeki arkadaşları tedavinin 8-9 aya kadar çıkacağı konusunda uyarı yapıyorlar. Karısı, kızıyla birlikte içerde kendisi ise banklarda ve zaman zaman arabasında sabahlıyor. Asıl sorunun 15 gün sonra başlayacağını söyleyen Erhan bey, “Kızımı hastaneden çıkaracaklar ve 2 ay boyu hastaneye tedavi içip gidip geleceğiz. Ama burada yeni bir ev tutma imkanım yok. Henüz ne yapacağımı bilmiyorum” diyor. Kızının tedavisini kalacak yeri olmadığı için yarım bırakıp memlekete geri dönmeyi göze alamıyor. Çektiği sıkıntılara değil, bundan sonrasında ne yapacağını kara kara düşünüyor.
Hastane bahçesinin en kıdemli ismi Taylan Özçelik. Aslında evi Bağcılar'da yani İstanbul'a oturuyor. Ama hastanede 17 yaşındaki oğlunu ve karısını bırakıp eve gidemiyor. “Her an içerden bir ilaç, bir test gerekebiliyor. Bu yüzden bahçeden ayrılmam mümkün değil” diyen Özçelik, birgün eve gittiğini o gün de oğluna verilen bir ilacın alerji yaptığını ve fenalaştığını anlatıyor. “Onların yanında olmam lazım” diyen Özçelik, aynı zamanda hastane bahçesinde diğer lösemi hastası 16 çocuğun babasına da kol kanat geriyor. 4 bankı bir araya getirip hastane bahçesinin kuytu bir köşesini kendilerine mesken tutan babalar birbirlerini teselli edip, sorunlarını paylaşıyor. Aralarına yeni katılanlara ilk nasihatı yine onlar veriyor: “Moralini yüksek tutmazsan içerdeki çocuğuna ve eşine yardımcı olamazsın.”
Bir ay önce 9 aylık kızını lösemi teşhisiyle hastaneye yatıran Fevzi Derici'ye bu anlamda büyük destek olmuşlar.
Doktorların yazdığı kimi ilaçların Türkiye'de satılmadığını söyleyen babalar devletin hasta yakınlarına karşı biraz daha duyarlı olmasını istiyor. En büyük öfkeleri ise Bizim Lösemili Çocuklar Vakfı'na… Çapa Hastanesi'nin bahçesinde 4 katlı binasını gösteriyorlar. “İçerisi bomboş hiçbir hasta yok. Yardım parası topluyorlar ama o paranın bizim lösemi hastası çocuklarımıza hiçbir faydası yok” diyen baba Özçelik, kardeşinden kan iliği nakledilecek 100 çocuk olduğunu bunlardan 25'inin acil olarak ameliyata alınması gerektiğini ancak yatacak yer olmadığı için ameliyatın yapılamadığını oysa vakıf binasının yataklarının bu iş için kullanılabilineceğini söylüyor. Hastane bahçesinde günde 1-2 saat uyku ile aylardır çocuklarının sağlığı için sabahlayan babalar, hasta yakınları için kalacak yer sorununun bir an önce çözülmesi gerektiğini vurguluyorlar.
Özçelik, bu konuda Almanya'yı örnek gösteriyor:
“Bir arkadaşın çocuğuna ilik bulundu nakil için Almanya'ya gitti. Alman hükümeti arkadaşımıza kalacak yerin var mı geçimini neyle sağlıyorsun deyip hem maddi anlamda hem de kalacak yer konusunda yardımcı olmuş. Aynı duyarlılığı kendi hükümetimizden de bekliyoruz.”
Şaban Ay. Şile Değirmençayırı köyünde çiftçilik yapıyor. Bronşit teşhisi konulan 4 yaşındaki oğlu Muhammed, 13 gün Kartal Devlet Hastanesi'nde tedavi görmüş. Oradan da Çapa Devlet Hastanesi'ne sevk edilmiş. Üç gündür Çapa'dalar. Şaban bey oğlundan güzel bir haber alabilmek için gece gündüz hastane kapısından ayrılmadığını söylüyor. Oğlunun hastalığını “Bronşit dediler, iltihap kalbine sıçramış. Bu yüzden Çapa'ya gönderdiler” sözleriyle özetleyen Şaban Bey, İstanbul'da kalacak yeri olmadığı için 16 gündür hastane bahçesinde sabahlıyor. Bedeni bitip tükenmiş...
Sema Kaya para karşılığı İstanbul dışından gelen hastalara refakatçilik yapıyor. Her akşam hastane bahçesine geliyor. Kimi zaman doktorlar kimi zaman hasta yakınları ona bakacağı hasta buluyor. Sekiz yıldır bu işle geçimini sağlayan Sema Hanım, bugüne kadar 3 çocuğun ve 10 yaşlının bakımını üstlenmiş. Sema hanım, şehir dışından gelen ve uzun süre tedavi olacak hastaların yakınları memlekete dönerken hastalarını kendine emanet ettiklerini anlatıyor ve ekliyor: “Hastanede çalışanlar günlüğü 80 milyona ben ise 10 milyona baktığım için aileler beni tercih ediyor”
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.