Hişt sesi gelmedi mi fena! Yaşasın be dünya!

Keresteci Faik'in oğlu; hayatı boyunca bir iş tutturamaz, Ada'nın tenha yollarında gezer. Çakısıyla kalemini yontar; yazar, yazar zira yazmasa deli olacaktır. Mesleğini soranlara epey çekinerek yazıcı der fakat yazarlığını da ömrü boyunca ispat edemez. Onu tanıtan tek cümle belki de yalnızlıktır. Bir hişşt sesi mutlaka olmalı der. Sait Faik'ten bahsediyoruz. Sahi onun hikayesini kimden dinlemeli dersiniz? Belki de bütün yalnızlardan. Geçtiğimiz hafta Fatih Reşat Nuri sahnesinde izlediğimiz oyun bizi kah Beyoğlu'nun arka sokaklarına, kah Burgazada'da balıkçıların arasına çekiyor. Gelin martı sesleri eşliğinde deniz kenarında hülyalara dalan yalnız adam Sait Faik'in hayatına kulak verelim.

Sait Faik Abasıyanık (Naşit Özcan) rolü yalnız yaşayan, uzun uzun pencereden sokağı seyreden, saatlerce deniz kıyısında oturup martılarla sohbet eden, Beyoğlu'ndan başlayıp İstanbul'un sokaklarını karış karış gezen bir karakter olarak karşımıza çıkıyor. Yazar biraz resmi, biraz entellektüel, öykülerinde halka yakın ama gerçek hayatta bir o kadar uzaktır. Oyun, Sait Faik'in deniz kıyısında bir martının ölümü üzerine duyduğu hüznü anlatmasıyla başlar. Gerçek hayatta denizi, balıkları çok sevdiğini bildiğimiz yazar ölen martıyı tanıyordur.

Oyundaki Sait Faik, biraz da dekorun sağladığı olanaklarla; hüzünlü oynanması gereken bölümlerde çok iyi beliriyor. Odasının penceresinden uzun uzun dalıp gitmesi, yanlızlığı anlatmada çok başarılı oluyor. Özellikle; Naşit Özcan; bizi, Sait Faik'in özel yaşantısındaki çok özel anlara çekmekte büyük gayret gösteriyor. Sait Faik'in yazmış olduğu Medar-ı Maişet Motoru isimli kitabın içeriğindeki konu yüzünden yasaklanmasını da eleştiriyor. “Hayatı toz pembe görmüyorum diye mahkemeye verildim” açıklamasını yapan yazar, “Üç beş kuruş kazanalım derken mahkemeye borçlandım.” diyor.

Final bölümünde Naşit Özcan, adeta Sait Faik'in yalnızlığıyla bütünleşmiş olan o ifadeyi tekrarlıyor: Hişşşt! Hişt sesi gelsin, gelmedi mi fena. Sait Faik'in hayatından bir ışık sızıyor dışarı. Asırlık yalnızlıkları ürküten bir ışık… İzleyici ise bu ışığın izini sürüyor. Oyunun sonunda; koltuk numarası çekilişi yapılarak seyirciye verilen Sait Faik büstü ise oyunun yıllardır süregelen oldukça anlamlı bir geleneği.