Size bu ürünü satamayız! Çünkü bu ürünü taşıyacak kadar güzel değilsiniz!

Ünlü İtalyan moda devi Prada, bugünlerde üst düzey yöneticilerinden birinin açtığı dava ile karşı karşıya. 40 mağazada 500 çalışanı bulunan Prada, Japonya'nın Kıdemli Perakende Müdürü Rina Bovrisse, patronlarının kendisinden Japonya'daki mağazalarda çalışan “yaşlı, şişman ve çirkin”leri işten kovmasını istediği iddiasıyla Prada aleyhine dava açtı. Tokyo'daki Sanayi Mahkemesi'ne taciz ve ayrımcılık davası açan Bovrisse, Prada Japonya'nın CEO'su Davide Sesia'nın geçen yıl mayıs ayında yaptığı mağaza ziyaretlerinin ardından, kendisine 'yaşlı, şişman, cirkin, iğrenç ya da Prada görünümüne sahip olmayanlar' olarak nitelediği 15 mağaza yöneticisinden kurtulmasını söylediğini iddia etti.”

Bu haber bütün büyük gazetelerimizde yer aldı. Genel olarak da böyle bir şeyin olamayacağı yönünde görüşe sahip herkes. Ne demek bir insanı tipine göre, kilosuna göre, yaşına göre ayırmak… Bu sebeplerle işten çıkarmak…

Tabii insan Türkiye'de yaşayınca o kadar da şaşırmıyor böyle haberlere. Çünkü ayrımcılığın dik alâsını yaşıyoruz ve alışkınız maalesef!

Bir kıyafeti, bir markayı sadece şu yaştakiler, şu kilodakiler ve güzellik olarak şu seviyenin üstündekiler giyebilir, kullanabilir, diyebilir miyiz? Düşünsenize, müşteri gelmiş, ona diyorsunuz ki; “Olmaz hanımefendi, size bu ürünü satamayız. Çünkü bu ürünü taşıyacak kadar güzel değilsiniz!”

Bunu diyemezseniz, çalışanlarınıza da diyemezsiniz. Yani insanlığın, eşitliğin, ahlakın gereği budur. Öyle değil mi?

Ama hayır! Eğer Türkiye'de başınız örtülüyse birçok iş ve şirket için “sakıncalı” bulunursunuz. Eğitiminizin, kariyerinizin, zekânızın, becerinizin hiçbir önemi yoktur. Çünkü böyle düşünen geri zekâlılara göre, siz başınızı örtmekle çağın gerisinde, cahil, seviyesiz olduğunuzu sergiliyorsunuz!

Halbuki biz firma olarak o kadar çok modelistle çalıştık ki… Birçoğu çok ünlü markalardan transfer ettiklerimizdi. Ama birlikte yürüyemedik. Onların iş kapasitesi ve zekâsı bize yetmedi. Ve şu anda başörtülü bir modelistimiz var; çok memnunuz. Eleman alırken de kimsenin başına bakmıyoruz. İşine bakıyoruz…

Neyse, sesimizin tonunu yükseltmeden ve öfkeye kapılmadan iki örnek vermek istiyorum ki bu örneklerden biri tezimizi güçlendirirken, diğeri muhafazakâr geçinenlerin ticari ahlakını sorguluyor.

Bir müşterim. Başı örtülü. Elektronik mühendisi. 1998'de Amerika'da dünyaca ünlü bir yazılım şirketinde çalışmaya başlıyor. 2005'te Türkiye'ye dönmek istediğini söylüyor. Kendisinden çok memnun oldukları için Türkiye'den, uzaktan çalışmayı teklif ediyorlar. Bir yıl da Türkiye'den çalışıyor Amerikan firmasına. Sonra bu çok ünlü firma Türkiye'de yapılandıktan sonra, firmanın İrlandalı eski Genel Müdürü hararetle Türkiye'deki yetkililere bu müşterimle çalışmalarını öneriyor. Zaten müşterim isim olarak bu sektörün sanal aleminde epeyce tanınıyor. Onlar da kabul ediyorlar. Fakat karşılarında başörtülü bir elektronik mühendisi ve tanınmış bir yazılımcı görünce de şaşırıyorlar. Şu an o firmada saha destek mühendisi olarak çalışıyor. “Ama, diyor, çalışma hayatına Türkiye'de başlasaydım, beni kabul etmezlerdi…”

Diğer taraftan Tekstil Mühendisi bir akrabam, muhafazakâr olarak bilinen bir firmada çalışıyor. Başörtülü olduğu için ve de alanında her firmada çalışma şansı bulamadığı için çok düşük bir maaş alıyor. Çünkü bu zorluğun ve mecburiyetin o muhafazakâr firmanın patronu da farkında. Peki bu dürüstlük mü? Sırf başörtülü olduğu için, mesleğinin ve kariyerinin getirisinin üçte birine razı olmak… Ne kadar acı…

Prada ve Prada'nın politikası çağdaşlıksa biz de çok çağdaşız. Ne mutlu bize!