Hepimizin Titanic filmiyle tanıdığı ünlü aktör Leanordo Di Caprio sadece romantik filmlerin değil, küresel siyasetin derin meselelerine el atan Kanlı Elmas filmiyle de sinematografide önemli bir yere sahip. Afrika siyaseti, sömürü düzeni, yer altı madenleri için mücadele ve çocuk askerler gibi konulara gerçekçi biçimde temas eden bu film, uluslararası siyasetle ilgilenen herkesin izlemesi ve arşivinde tutması gerektiği bir yapıt. Çünkü aktörler ya da nesneler değişse de özne aynı kalıyor. Afrika üzerinde kurulan sömürü düzeni bir şekilde devam ettiriliyor. Bunun son örneği ocak ayının son ayında çıkan bir kitap. Modern kölelik üzerine çalışmaları bulunan akademisyen ve aktivist Siddharth Kara’nın son kitabı, Kobalt Kırmızısı: 'Kongo’nun kanı yaşamımıza nasıl güç veriyor' başlıklı kitabının yayınlanmasıyla adeta bir deprem etkisi oluşturdu. Günümüzde cep telefonlarından, elektrikli otomobillere kadar çeşitli araçların çalışması için gerekli enerji, kobalt madeninden üretilen lityum pillerden sağlanıyor. Afrika ülkesi Demokratik Kongo Cumhuriyeti ise zengin kobalt yataklarıyla biliniyor. Öyle ki, dünyanın geri kalan ülkelerindeki kobalt rezervleri toplansa bile Kongo’yu geçemiyor. Biliyorum ki şimdiden siz okuyucularım denkleminde kendi zihninizde kurdunuz. Evet, bir zamanlar elmasları için Afrika ülkelerine kara sinekler gibi üşüşen sömürgeci ülkeler şimdi geleceğin petrolü lityumun ham maddesi kobalt üzerinde hakimiyet kurmak için Kongo’da mücadele halinde. Elbette bunun bedeli Kongolu sıradan insanlar ödüyor. Günlük bir avuç dolar için insani olmayan koşullarda çalışarak kobaltı topraktan çıkartıyorlar.
ZANAATKÂR MADENCİLER!
İronik bir biçimde hiçbir güvencesi olmayan ve ölümle burun buruna çalışan bu kişilere “zanaatkâr” işçiler ifadesi kullanılıyor. Siddharth kitabında bu zanaatkâr ifadesinin altında yatan gerçeği bize gösteriyor. Haber sitesi Inkl.com’a konuşan Kara, “Bu maden alanlarından bazılarında dolaştığınızda saatinizi yüzyıllar öncesine çevirdiğinizi hayal etmelisiniz” diyor. “İşçiler, insanlık dışı, öğütücü, aşağılayıcı koşullarda çalışıyorlar. Kobalt çıkarmak ve resmi tedarik zincirini beslemek için siperlerde, çukurlarda ve tünellerde toprağı kazmak için kazmalar, kürekler, inşaat demiri şeritleri kullanıyorlar” diyen Kara, sahada iş güvenliğinin olmadığı, ilkel şartlara dikkati çekiyor. Kobalt madenini çıkarma işinde sadece erkekler değil kadınlar ve çocuklar da çalışıyor. Hayatın maden çıkarmaya ayarlı olduğu bir bölgede, günlük öğünü çıkarmak için alternatif bir iş yok. Kara, insanların yaşadığı çıkmazı “Günde bir veya iki dolara tehlikeli koşullarda otlaklık yapmadan hayatta kalamayan koca bir insan topluluğu hayal edin. Orada alternatif yok. Madenler her şeyi ele geçirdi” ifadeleriyle gösteriyor. Kongo’da sadece bir madende 20 bin kişinin, 5 biner kişilik vardiyalarla çalıştığı biliniyor. Bu madenler arasında en büyük tehlikeler arasında ise heyelan ve çökmeler başta geliyor. “Çakıl ve taştan bir dağın insanların üzerine çığ gibi düştüğünü, bacakları, kolları, dikenleri ezdiğini hayal edin. Bacakları ampüte edilmiş bacaklarının olduğu yerde metal çubuklar olan insanlarla tanıştım. Ve en kötüsü de tünel kazarken yaşananlar. Canlı canlı toprağa gömülüyorlar. Zanaatkâr madenciler tarafından elle kazılmış muhtemelen 10 bin ila 15 bin tünel var” sözleriyle Siddharta Kara, Afrika’daki sömürü düzeninin kanlı yüzünü aktarıyor.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.