Toplumsal hedefler toplumsal afaziden kurtulmayı kolaylaştırıyor

Hedefleri, idealleri, ülküleri olan toplumların afaziyi aşması daha kolay gerçekleşir. Hedefi olmayan toplumların tutucu kalmaları, gelişememeleri mümkündür. Toplumun ortak amacı, toplumsal afazinin düzelmesinin en önemli sebeplerinden birisidir. Mesela afazik olan bir insan konuşamadığında, yaşama ümidini kaybeder ve yaşamaktan vazgeçerse dili öğrenemez. Bu yüzden afazik insanın ümit duygusu yüksekse, ideali varsa, yapacak bir hedefi olursa afazisinin düzelmesi daha kolaylaşır. Aynı şekilde bir toplumun afazisinin düzelmesinde toplumun ortak ideallerinin, ortak hedeflerinin olması afazinin düzelmesini sağlar. Toplumun da ümidi yüksekse, kendini geliştirme motivasyonu yüksekse afazisini yener. Yeni şartlara uyum sağlama becerisini geliştirmiş olur. Bu sebepten dolayı toplumsal afaziyi düzeltmek için halka doğru hedefler ve doğru önderler belirleyerek rehberlik yapmalıdır.

Değişim baskılarına karşı kültürler kendi standartlarını korumak için yöntemler geliştirirler. Osmanlı kültürü, birçok kültürün sentezi olarak seneler sonucunda ortaya çıkmıştır. Sadece Arap kültürü değildir, sadece Türk kültürü de değildir. Bizans, Hint, Fars, Arap kültürlerinden alınan birikimlerle sentez etmeyi başarmış bir kültürdür. Bu birikimlerin sonucunda medeniyet olmuştur. Fakat cumhuriyetin ilk yıllarında dışarıdan baskıyla verilmeye çalışılan batı kültürü karşısında halk kendi kültürünü koruma refleksi ile arabesk kültürü ortaya çıkardı. Osmanlı döneminde olmadığı kadar Arap müziği Türkiye'ye girdi. Mesela fırtına olduğu zaman insanlar içine kapanır, kaleye sığınarak fırtınanın geçmesini beklerler. Fırtınada baş edemeyeceğini bile bile dışarı çıkarlarsa, yok olurlar. Toplumlar da dünyada siyasi fırtınaları, ırkçı ve dikta akımları, siyasi gücü elinde bulunduranların acımasızlıklarını görünce, siyasi yollarla kendi kültürlerini, kendi değerlerini korumanın mümkün olmadığını anlamışlar, çağa uygun yorum yaparak beklemeyi tercih etmişler. Kendi değerlerinin ve doğrularının çağa uygun yorumunu yaparak kendi modernizmini oluşturma yoluna gitmişlerdir.

Bir insanın üzerinde değişmesi için baskı varsa o kişi değişecektir fakat bu değişim onun istediği gibi yapılmıyorsa evine kapanır, çevre ile ilişkisini keser, baskının geçmesini bekler. Baskı bittikten sonra da harekete geçer. Sığınmak yerine, çıkıp da gücü elinde bulunduranla kavga ederse, o kişi rahatlıkla hapse atılır. Böyle zamanlarda siyasetsizlik siyaseti gütmek, bir yaklaşım olarak ortaya çıkmıştır. Mevcudu korumayla yetinip yeni şartlara uyum sağlama tarzında kültürel politika geliştirildiğinde bir müddet sonra o kültür kendi içerisinde kendini yenileme şansını kazanır. Sosyal empatide de kendini en sağlıklı koruma yollarından birisi bu tarzdaki kültürel fırtınalara karşı kültürel kodları koruyup zamanı gelince harekete geçmektir.

Değişim baskılarına karşı uygulanan bir başka yöntemde, birey karşı tarafa teslim olur, onun hoşuna gidecek şekilde davranır. Bir iki nesil sonra da yok olur. Bunu yapamayan, orada yaşayamayacağını düşünerek göç eder. Bazıları da mücadelenin bitmediğini düşünerek mücadeleye devam etmeyi tercih ederler. Bunların hepsi kişinin kendi kültürel standartlarını korumak için geliştirdiği yöntemlerdir.

Toplumlar için de aynı şey geçerlidir. Toplumları doğru yönlendiren liderlere ihtiyaç vardır. Geçmiş medeniyetlerde de bunların örneklerine rastlanmaktadır. İspanyollar Güney Amerika'ya gittiklerinde oradaki İnka ve Aztek medeniyetlerinin kurtarıcı beklentisi içinde olduklarını gördüler. Güneşin doğduğu yerden bir kurtarıcı gelip onları kurtaracak beklentisi içinde oldukları için hiç savaşmadan her şeyi teslim ettiler. Bir müddet sonra yok oldular, direnenleri de mankurtlaşma denilen yöntemle köle haline getirdiler.

Orta Asya'da Türkler kendi kimliklerini ve dillerini koruyarak Müslüman olmuşlardır. Çünkü çoğulculuk vardı. Ama İspanyollar Katolik oldukları için çoğulcu değillerdi ve kendileri gibi olmayan kültürleri yok etmişlerdir. O nedenle Güney Amerika'nın yerlileri kültürlerini ve dillerini koruyamamışlardır ve şu anda orada kullanılan dil İspanyolcadır. Eğer o bölgeye Osmanlılar gitmiş olsaydı, Kızılderililerin nüfusu çok daha fazla olurdu. Osmanlının gittiği coğrafyalarda kin, nefret olmamıştır. Çünkü Osmanlı gittiği bölgelerde zulmetmemiş, insan öldürmemiş, acımasız davranmamıştır. Kültürlerini ve dillerini yaşamada insanları özgür bırakmıştır. Bu durum da uzun vadede Osmanlıya karşı saygıyı ortaya çıkarmıştır ve hakimiyetin uzun sürmesine, insanların barış içinde yaşamasına sebep olmuştur. İspanyollar Osmanlı gibi davranarak gitmiş olsalardı belki şu anda oradaki devletlerde daha kaliteli bir ilişki olabilirdi. Kuzey Amerika'nın farklı olmasının sebebi orada İngiliz kültürünün etkili olmasıdır. İngilizler Protestan oldukları için Katolikler kadar baskı yapmamışlar ve daha özgürlükçü bir ortam olmuştur. Afrika'dan gelen zenciler dillerini koruyabilselerdi asimile olmazlardı. Dillerini ve dinlerini koruyamadıkları için her şeylerini tamamen terk etmişlerdir.