Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
52

Bildirimler

Yaşadıklarım bir film gibiydi

Dilber Dural04:00, 25/06/2023, Pazar
Yeni Şafak
Yılmaz Akıncı.

Yıllarını mesleğine adamış başarılı gazeteci Yılmaz Akıncı, sahadaki deneyimlerini “Peşimdeki Melek” isimli kitabında anlatıyor. Bir gazetecinin ölüm ve yaşam arasındaki hikâyesine yer veren Akıncı, “Yaşadıklarım benim için bir film gibiydi” diyor.

Gazeteci-yazar Yılmaz Akıncı gerçek olaylardan esinlenerek yazdığı “Peşimdeki Melek” isimli ilk kitabında şahit olduğu ve bizzat yaşadığı olayları anlatıyor. Akıncı, Paris’te başlayan hikâyesinin, savaş bölgelerinde zaman zaman arkadaşları ile yaşadığı deneyimle milyonlarca insanın yaşamına mal olan savaşı ve barışı irdeliyor. Bir gazetecinin ölüm ve yaşam arasındaki hikâyesini anlatan Akıncı saflığın, adaletin, masumiyetin rengi olan beyaz renge adadığı, Türkiye’den de izler taşıyan kitabında savaşların toplumlar üzerindeki etkisini bir gazetecinin sahadaki deneyimleri ile sunuyor.

* Kitabınızda bir savaş muhabiri olarak yaşadığınız üç farklı olayı anlatıyorsunuz. Paris’te telefonunuza gelen bir mesajla ilk önce Hakkari Dağlıca’daki saldırıyı, daha sonra büyük bir sarsıntıyla karşılaşıp Van Depremi’ne şahitlik edişinizi, ardından 2011 Suriye Savaşı’nın başladığı ilk zamanları… Tüm bu olayları bir kitapta toplama fikri nasıl oluştu?

Yıllardır gazetecilik mesleğini icra ettiğim için çok değişik savaş ve çatışma ortamlarında bulundum. Hayatımda bu kadar uzun bir süreç ve bir olaydan başka bir olaya atladığım bir süreç olmamıştı. 2011’de o dönem bir önce Dağlıca’daki bir baskın haberini alıp oraya gidip Türk askerinin şehit edildiği haberini yaparken bir anda depremle karşılaştık. Deprem bölgesi tamamen katastrofik yani insanları dram halinde gördüğünüz ve gerçekten sizi etkileyen bir süreç. Hayatın sona erdiğini görüyorsunuz. Orada hayatta insanların evlerinin, kendilerinin, yuva dediğiniz bir yerin size nasıl düşman olduğunu görüyorsunuz ve o hissiyat sizi etkiliyor. Bir insanın iyi bir gazeteci olduğunu gösteren en önemli ibarelerden bir tanesi empati kurma yeteneğidir. Gittiğiniz yerde siz de o empatiyi kurduğunuz sürece o depremzedelerin, depremi yaşayan insanların korkularını, yaşadığı kayıpları anlayabiliyorsunuz. Arkasından mülteci krizi tabii. Mültecilerin ülkemize gelmesi ve devamında da Suriye’deki savaş ve hâlâ da devam eden binlerce insanın hayatını kaybettiği ve hayatını kaybetmeye devam ettiği bir alan. O da insanı etkiliyor ve bu çelişik durumların okunabileceğini düşündüm ve bir kitapta toplamaya karar verdim. Yaşadıklarım benim için bir film gibiydi.

SAVAŞ MUHABİRLİĞİNDE HER TÜRLÜ RİSK VAR

* Suriye’de başlayan savaş için bir kaçakçı sayesinde sınırdan geçiyorsunuz. Ekip arkadaşınız ise kılığını değiştiriyor. Yakalanmaktan korkmadınız mı hiç?

O kaçakçı adam vefat etti ve oğlu hâlâ kaçakçılık yapıyor. Bazen mesleki olarak habere ulaşmak çok önemli bir değer taşıyor. Bir gazetecinin habere ulaşması en temel şeylerden birisi. Mesela Irak’ta bir savaş olduğu zaman genelde bütün ülkeler sınırlarını kapatırlar ve gazetecilerde çeşitli yöntemlerle karşıya geçmeye çalışırlar. Savaş durumlarında bir akreditasyon merkezi, sizi kabul edecek bir durum olmadığı için daha önce tanıdığınız insanlar ya da o bölgeye giden insanlar, kapıda tanıştığınız kişilerle bir bağ kurup onun üzerinden ilişki geliştiriyorsunuz. Bazı noktalarda da yabancı bir gazeteciyle gittiğiniz zaman konservatif bir alana gittiğinizde direkt dikkat çekecektir. Bağdat’ta 2003 yılında Danimarkalı bir foto muhabir arkadaşımız bıyıklarını boyuyordu. Çünkü sapsarı biriydi. Bir kilometre öteden onun Irak’lı olmadığı belliydi. Kaçırılma, kendini öldürtme gibi birçok riski barındırıyordu. Biz de Bağdat’ın Dora bölgesinde bulunan bir pazarda yöresel kıyafetler aldık onun için. Sonra saçını, sakalını, bıyıklarını siyaha boyadık. Iraklı lokal birisiymiş gibi görünüyordu artık.

BİR HABER İNSAN CANINDAN DAHA DEĞERLİ DEĞİL

* Kitapta gazetecilik etiğinin sorgulandığı kısımları da görüyoruz… Ekip arkadaşınız bir çatışma anında kamerayı yere düşüyor o an canını kurtarmanın derdinde mi olmalı yoksa çekim yapmak mı önemli?

Çalıştığım ekip arkadaşlarıma şunu her zaman söylüyorum: Bir haber insan canından daha değerli değildir. Bir şey göndermek için, ben en iyi açıyı çekeceğim diye bütün ekibi riske edip hayatlarını kaybetmesine sebep olmamanız lazım. Mesleki sorumluluğu orada vermeniz gerekir. Van’da küçük bir çocuğun çıkarılma hikâyesi var. Biz yabancı bir kanalız, onu çekseydik belki de o zaman Türkiye’de bütün televizyon kanalları onu verecekti. Ama o küçük bebeğe yardım etmeseydik, ölüm anında annenin çığlıklarını verecektik. Ama bunun benim için haber değeri çok büyük bir şey değildi. Onu vermemiş olmak beni kötü bir gazeteci yapmadı. Beraber bir çocuğu kurtardık. Günün sonunda vicdanım rahattı. Orada önce insanız. Bir yardım yapmamız gerekiyorsa tabii ki yapmamız gerekir.

Bir yerde sıkışık kalmak

* Sizi çok etkileyen, unutamadığınız bir anınız var mı peki?

Savaşın içerisinde çok ilginç olaylar var. Bir yerde sıkışık kalmak veya bir yerde ayaklarınızın uyuşacağı kadar bekleyip sonra bir şekilde kurtulmak ya da deprem bölgesinde odanın her an çökeceğini düşünmek gibi. Kitapta da anlattığım gibi Van Depremi’nin yaşandığı zamanlarda kaldığımız otelde Çin Televizyonu vardı ve bulunduğumuz otelin her an yıkılacağını söylüyorlardı ve oteli bizden önce terk ettiler. Biz de onlara gülüyorduk açıkçası. Başka bir kurumda çalışan gazeteci arkadaşımız da arabada yatıyordu. Niye arabada yatıyorsun? Bu kadar mı canın değerli? diyorduk. Biz biraz da bize bir şey olmayacağını düşünüyoruz. Belli bir süre geçtikten sonra yıkılmadıysa yıkılmaz. Böyle bir mantık geliştiriyoruz ama doğru olan onların yaptığıydı. Daha sonra otel yıkıldı. 2011’de benim için en etkili şeylerden bir tanesi de Suriye Savaşı’nda tanıştığım haber kaynaklarımın yüzde 50’si öldü. Cephede selam verdiğim adam, kaçakçılar, savaşçılar ya da haber yaptığımız sivil vatandaşın ölüm haberinin insan psikolojisinde yıkıcı bir etkisi oluyor.

Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...