Güzel gezegenimizin sevimli (!) zombileri

ABD'nin devâsâ çiftlikleriyle ünlü Teksas eyaletinde, dış dünyayla bağlarını koparmış kendi hâlindeki bir kasabada yaşayan kahramanlarımız Dr. William Block ve eşi Dr. Dakota Block bir gece arka bahçelerinde uyurgezer gibi dolaşan insanlar olduğunu fark ederler. Çift, evlerinden çıktıklarında ise kasabadaki insanların garip davranışlar sergilediklerine tanık olur. Sokaktaki sıradan kişiler yavaş yavaş saldırganlaşmaya başlamışlardır. Bu saldırılar sırasında bacağı kopan dansçı Cherry ve eski erkek arkadaşı Wray, William ve Dakota'yla birlikte kasabada umutsuzca dolaşmaya başlarlar ve burada yaşanan bir patlama sonucu ortaya çıkan gazın insanları cani yaratıklara dönüştürdüğünü keşfederler. Zombilerin ısırdığı onlarca kişi hastaneye yığılırken, bu arada polis merkezi de saldırıya uğrar. Yaşanan ilk şaşkınlığın ardından, hâlâ “insan” olarak kalmayı başarabilenler, eski bir silahşor olan Wray'ın liderliğinde bu çevre felaketine yol açan kötü adamlar ve onların türettikleri zombilerle kanlı bir mücadeleye girişir.

1968 yılında San Antonio-Teksas'da dünyaya gelen Robert Anthony Rodriguez, tıpkı her fırsatta birlikte anıldıkları Quentin Tarantino gibi sektöre video kaset dükkanı işletmeciliğinden sıçrayan bir sinemacı. 1992'de John Woo'dan esinlenip çektiği 6000 dolar gibi komik bir bütçeye sahip aksiyon filmi “El Mariachi” ile büyük Hollywood şirketlerinin dikkatini çeken Rodriguez, şöhret basamaklarını emin adımlarla tırmandığı sonraki bütün filmlerinde de (“Desperado”, “Günbatımından Şafağa”, “Bir Zamanlar Meksika'da”) hep kendi özgün tarzını ortaya koydu. Benim ise kendisine yönelik kişisel hayranlığım, sinemalarımızda iki yıl kadar önce gösterime giren “Günah Şehri” (Sin City) filminden kaynaklanıyor. Rodriguez bu yapıtında, ABD'de peynir ekmek gibi satıldığı söylenen aynı adlı bir çizgi romanı, bizzat yazarı Frank Miller'in kaleme aldığı senaryodan yararlanarak son derece sıradışı bir film olarak karşımıza çıkardı. Başta sona çizgi roman tadındaki o filminde Bruce Willis, Clive Owen, Jessica Alba, Brittany Murphy, Benicio Del Toro ve Elijah Wood'dan oluşan dev bir kadroyu yöneten sanatçı, “Günah Şehri” ile elde ettiği büyük başarı sayesindedir ki artık Hollywood'da hiç bir projesi için finans sorunları çekmiyor.

Rodriguez, kankası Ouentin Tarantino'nun yaklaşık bir buçuk ay önce sinemalarımızda gösterime giren “Ölüm Geçirmez” (Death Proof) adlı filmiyle eş zamanlı ve omuz omuza gerçekleştirdiği “Dehşet Gezegeni”nin yapım kadrosunda Tarantino'ya ve Bruce Willis'e de görev vermiş. Sanat yönetimi ve oyunculuk-yönetmenlik stili açısından bütünüyle 70'li yılların ucuz korku filmlerinin bir tür replikası olacak bu projeyi daha 2000'li yılların çekmek isteyen yönetmenin, yıllar süren derin bir sessizlikten sonra ardarda zombi filmleri çekilmeye başlanması nedeniyle hayâlini bir kaç yıl ertelediği biliniyor. Vaktiyle beyazperdeyi kana bulamış eski moda zombi filmlerinin ıslah olmaz bir hayranı olan yönetmen, korku sinemasındaki bu alt-tür yönelik saygısını filminin her karesine yansıtmış. Filmin, her hâl ve tavırlarıyla abartılı sert erkeklerden “kitch” görünümlü vamp kadınlarına, perdedeki görüntüye “eski” havası verebilmek için özellikle yapılmış çiziklerinden birbirinden ucuz elektronik müziklerinin seçimine kadar her boyutunda bu bilinçli tercihi görebilmek mümkün. Fakat, sanat yönetimindeki bütün bu banallikler, her şeyin ikinci sınıf olanına dönük tercihler, izleyiciyi gerip korkutmak yerine onlara sinema tarihinin artık çok gerilerde kalan bir dönemini yâdetme ve sonuç itibarıyla da eğlendirme amacını taşıyor. O yüzdendir ki abartılı şiddet, abartılı makyaj, abartılı oyunculuklar, zırt pırt dağılıp orta yere saçılan ölü parçaları, aralara serpiştirilmiş yazılar, dönem kültürünü yansıtan demode otomobiller, kameraya sıçrayan kanlar; istisnasız hepsi bu aslî hedefe ulaşma ve korku sinemasının bir zamanlar acımasızca itilip kakılmış, fakat sonradan çoğu birer klasiğe dönüşmüş olan geçmiş dönem örneklerine göndermeler yapma niyetine hizmet ediyor.

Zombileri acayip itici bulan ortalama bir izleyici olarak, günün birinde “sevimli bir zombi öyküsü” izleyeceğimi hiç düşünmezdim doğrusu… Öte yandan, bir kaç sahnesindeki çıplaklık ve hemen hemen tüm sahnelerine egemen olan şiddet nedeniyle 18 yaşından küçükler için uygun bir tercih olmayan “Dehşet Gezegeni”, sinemada klasik anlatımdan biraz daha fazlasını isteyen, özellikle de korku türünün beyazperdedeki uzun tarihçesine yeterince âşina izleyicilere tavsiye edilebilecek türden bir yapım. Senaristlik ve yönetmenliğin yanısıra, filminin görüntü yönetmenliği ve müziklerini de üstlenen Rodriguez'in “Dehşet Gezegeni”nde kurduğu bu fantastik dünya, yalnızca çocuk ve gençler için değil, sözkonusu tarza alışkın olmayan izleyiciler için de pek uygun sayılmaz. (Sözgelimi, bu eleştiriyi sayfamızın editörü Ali Murat Güven yazsaydı, bu filmi okurlara hiç bir surette tavsiye etmezdi.) Fakat, ben diyorum ki, böyle öykülerin tasvir ettiği grotesk şiddeti öyle fazlaca ciddiye almadan, kendini hiç kasmaksızın, yüzünde tebessümle film izlemeye alışmış benim gibi rahat bir sinema meraklısıysanız, bilin ki karşınızda kalburüstü bir Robert Rodriguez filmi var. Yok eğer, "Benim midem hassastır, perdede yoğun şiddet ve kan görürsem çok rahatsız olurum" diyenlerdenseniz, aman ha, uzak durun.