Biz çıkıp tarih sahnesine, kendi ellerimizle açacağız

Meşin koltuklarda ve yuvarlak masalarda siyaset üretiyor birileri. Üst ve anlaşılmaz ve soğuk bir dille konuşuyorlar ve konuşurken birbirlerinden kaçırıyorlar gözlerini. Gözleri binlerce adam öldürmüş bir cellat ve celladın öldürdüğü binlerce adamın hali arasında gidip geliyor. Hiç bir yere kilitlenmiyor ve hiçbir kilidi açmıyor bu gözler. Güven balonları patlıyor içimizde. Kurtuluş oyuncakları kırılıyor. Mutluluk çiçekleri soluyor. Ve herşey ansızın ve herşey "pat" diye ve herşey çığlık çığlığa plastikleşiyor. Elimize, yüzümüze, gözlerimize doluyor plastik. Bizim kalıbımıza girip, bizi ve dokunduğumuz herşeyi, gördüğümüz bütün halleri, çıkarttığımız bütün sesleri bir maskeye dönüştürüyor. Plastik ve gözleri sürekli oynayan bir maskeye. Bayraklar, bayrakların gölgesi, gölgelerin içinde süren hayatlar, hayatların ortasına dikilen başka bayraklar, başka bayrakların başka gölgeleri, başka gölgelerin başka hayatları, ne varsa işte aklımıza gelen, gelmeyen, herşey yekpare bir maskenin arkasına hapsediliyor. Ve bağırıyoruz bir ağızdan: "Aç, aç, aç". Ve burda mesela Can Yücel giriyor devreye; "Açamaz, açamaz, açamaz". Ekliyoruz hemen: "Eğer açmazsa, biz çıkıp tarih sahnesine, kendi ellerimizle açacağız".

Gözler, rotası belirsiz hatta rotasız gemiler gibi dolaşıyor meşin koltuklarda. Gittikçe yayılıyor, esniyor ve yumuşuyor adam ve dokunduğu herşeyin kalıbına giriyor. Ve kalıbına girdiği herşeye kendi rotasız gözlerini taşıyor. Bir tek gözler var değişmeyen, bir tek onların kararsızlığı bir kararlılık taşıyor önümüzde. Onun dışında herşey, sıtmaya tutulmuş gibi, doğarken ölmüş gibi, büyümüş de küçülmüş gibi değişiyor. Toz duman kaplıyor her yanı, göz gözü görmüyor. Bütün bu hengame içinde değişiyor maske. Fakat maskeyi yüzümüze takanlarda en ufak bir kıpırdanma yok. Gözlerinden anlıyoruz bunu. Ve gözleri okumanın bilimi, bütün bilim dallarını gölgede bırakıyor. Bundan öte herşey hikaye, herşey masal ve -dilim varmıyor söylemeye ama- herşey yalan. Bir yalanın içinde kıvranarak yeni ümitler ediniyor ve edindiğimiz her ümidi, gözleri rotasız adamın hizmetine sunuyoruz. Ümidimizi kesenlere ümit oluyoruz. Bizi hasta edenlere şifa veriyoruz. Bu ne yaman çelişki anne. Kurtlar sofrasında kaldık. Kurtlar sofrasında ümitsiz, hasta ve kızgın.