AK Parti yeni dönemde ne yapmalı?

12 Haziran seçimleri AK Parti'nin 2002, 2007'den sonra üçüncü zaferi oldu. 2007 seçimlerinde aldığı yüzde 47 oy sonrası söylenen “her iki kişiden birinin oyunu aldı” fiili olarak gerçek oldu ve AK Parti yaklaşık yüzde 50 oy aldı. AK Parti'nin seçim başarısına ilişkin pek çok analiz, pek çok gerekçe ileri sürülebilir. Ama şu bir gerçek ki, seçmen oy verirken büyük ölçüde ekonomik davrandı. 2002-2011 döneminde yaşadığı durumu geçmişteki 1991-2001 arası dönem ile karşılaştırdığında, hiç risk almadan AK Parti'ye oy verdi.

AK Parti'nin kazanmasında önemli nedenlerden birisi de, Türkiye'deki değişimin hissedilir ve gözle görülür olmasındadır. Yatırımların karşılığının alınması ve insanların başta sağlık alanında yaşanan iyileşme; eğitimde ücretsiz kitaplar; ulaşımda duble yollar, Türk Hava Yolları, AnadoluJet'ten daha fazla insanın yararlanması, demir yolunda hızlı tren gibi olanaklardan daha fazla insanın faydalanması; seçmenlerin AK Parti tercihinin önemli nedenlerinden başka bir tanesidir.

Belki etkisi az olsa da başarıda bir başka neden de; diğer partilerin siyaseti hizmet vaadi yerine siyasetlerini 'anti-AK Particik' üzerine bina etmeleridir. Bu, 12 Eylül 2010'daki referandumda da böyle oldu, 12 Haziran'daki seçimlerde de. AK Parti karşıtlığı üzerine inşa edilen anti-AK Particilik muhalefet partilerine siyaseten kazandırmadığı gibi; Türkiye'ye kaybettirmiştir. Seçim sürecinde liderler arasında yaşanan polemiklerde kullanılan üslup ne yazık ki Türkiye'ye kaybettirmiştir. Çünkü, siyasi partilerin liderleri için siyaset sadece 12 Haziran'a kadar değildir. Asıl siyasetin 13 Haziran'dan itibaren başladığını düşündüğümüzde liderlerin birbiri hakkında konuşurken sarf ettiklerinin, yarattığı kırgınlıkları tamir etmenin de bir zorunluluk olduğu gerçeği önümüzde durmaktadır.

Türkiye'nin yeni dönemde yapacak olduğu işleri, çözmek zorunda olduğu sorunları düşündüğümüzde liderlerin birbirlerine daha çok ihtiyaç duyacağı açıktır. Başta yeni anayasa olmak üzere, Kürt sorununun çözülmesi, AB üyeliği için sürmekte olan müzakereler, Ortadoğu'da yaşanan gelişmeler çoğu kez siyaset üstü politikaları zorunlu kılmaktadır.

12 Haziran akşamı AK Parti Genel Başkanı Recep Tayyip Erdoğan meşhur 'balkon konuşması' ile uzlaşmaya yönelik ilk adımı attı. O gece yapmış olduğu konuşmada Erdoğan seçim sürecinde kırdıklarından bir anlamda özür diledi ve uzlaşma yolunda ilk adım attı. Yine yeni dönemde başta anayasa olmak üzere temel sorunlarda muhalefet partileri ile uzlaşma arayacaklarını, kapılarına gideceklerini ifade etti. Erdoğan'ın konuşması bu yönü ile önemlidir. Elbette her şey değildir ama hiçbir şey de değildir. Erdoğan bir sonraki adımı geçtiğimiz hafta attı ve açmış olduğu bazı davalardan vazgeçti. Her iki adımda sembolik açıdan önemlidir.

Ancak asıl önemli adımlar bundan sonra atılmak durumunda. Çünkü Türkiye hem içindeki hem de çevresindeki siyasi gelişmeler siyasi partiler arasındaki ilişkileri ortak siyasetler üretme konusunda zorunluluğa dönüşmektedir.

Türkiye'nin önünde iki önemli sorun bulunmaktadır. İlki yeni anayasa, ikincisi ise Kürt sorunudur. Her iki konu da açık ki, ne sadece AK Parti'nin ne de CHP ya da MHP'nin inisiyatifine bırakılmayacak kadar önemlidir. Bu sorunların çözülmesi için tek siyasi förmül liderler düzeyinde başlayacak işbirliği ve ortak uzlaşma alanlarının üretilmesidir. Bu açıdan yukarıda ifade ettiğim anti-AK Particilik herkes için iflas etmiş bir yaklaşımdır.

Başbakanın yeni anayasa için sadece muhalefet partilerini ziyaret etmesi ilk adım olması açısından önemli ama yeterli değildir. Çünkü bu aşamada uzlaşma için partilerin zorunlu bir irade göstermesi gerekmektedir. Yeni anayasa konusunda sadece Meclis'teki partilerle değil, Meclis dışındaki partiler, bu konuda çalışma yapan sivil toplum kuruluşları ile katılımcı bir süreci işletmek durumundadır. Sanırım bunun ilk yolu Meclis'te uzlaşma komisyonu kurulması kadar bu komisyona Meclis dışındaki siyasi partileri ve STK temsilcilerini katmaktır.

İnsanı merkeze koyan, temel hak ve özgürlükleri referans alan, örgütlenmenin önündeki engelleri kaldıran, inanç ve ifade özgürlüğünü savunan, kısa ve öz bir anayasa hedeflenmelidir. AK Parti almış olduğu yüzde 50'un merkezinde toplum vaat ettikleri vardır. Bunları gerçekleştirmek AK Parti'nin ve Meclis'in sorumluluğundadır.

Aynı şekilde Kürt sorunu için de durum bundan farksız değildir. Bu sorun sadece AK Parti'nin açılımına ya da BDP'nin demokratik özerklik talebine indirgenmeyecek kadar önemli bir aşamaya gelmiştir. İmralı'da yapılan görüşmelerde gelinen nokta, eylemsizlik gibi olumlu kazanımların kalıcı hale getirilmesi için atılması gereken somut adımlar netleştirilmelidir. Bugün yeni anayasa kadar önemli bir sorundur ve ortak uzlaşma üretilmek durumundadır.

Türkiye'nin gerek 12 Eylül 2010'da gerçekleşen referandumda, gerekse 12 Haziran'daki seçimlerde siyasi anlamada yaşadığı kutuplaşma aynen toplumun farklı kesimlerinde de yaşanmaktadır. Siyasal eksende yaşanan bu kutuplaşmayı normalleştirmenin yolu Meclis'te uzlaşmadan geçmektedir. Siyasal partiler arasındaki uzlaşma arayışları ve görüşmeler toplumdaki kutuplaşmayı normalleştirmesi açısından da önemlidir.

İşte bütün bunlar için AK Parti bir fırsat yakaladı. YSK'nın Hatip Dicle konusunda verdiği kararın telafi edilmesinin yolu Meclis'te demokratikleşme yolunda somut adımların atılması ile gerçekleşebilir. Bu belki Hatip Dicle'yi yen,den milletvekili yapmaz ama başta siyasi partiler kanunu, seçim yasası, terörle mücadele kanunu gibi sorunlu yasaların iyileştirilmesi için bir fırsattır.