Devleti değil halkı seçti

Gönül göğümüzden bir yıldız daha kayıverdi. Sanatın, şahsında tarife muhtaç kaldığı gönlün sahibi, ikbal ve serveti elinin tersiyle itmeyi başarmış bilge insan Neşet Ertaş, diğer bir ifadeyle ''Bozkırın Tezenesi'' hak aleme göçtü. Varlığı her daim yokluğundan daha inandırıcı daha gerçekçi duracaktır. Çünkü sanatıyla yaşamayı bilenlerin ete bürünmüş kuru kemiklere ihtiyacı yoktur. Onlar ruhlarını, duygularını ve gözyaşlarını nesiller boyu, dilden dile kalpten kalbe ulaştırmayı bilirler. Duygu dünyalarında yaşamayı bilenlerin toprağa suya ihtiyacı olmadığı da bir başka gerçekliktir.

1950''li yıllarda "Neden garip ötersin bülbül" dediğinde henüz çocuk sayılırdı. ''Halkın Sanatçısı'' olmaya, kendini halkına adamaya, türküleriyle bağlamasıyla bu halka hizmet etmeye o kadar gönüllüydü ki, hiçbir teklif onu bu hedefinden alıkoyamazdı. Tercih söz konusu olduğunda oyunu halkın sanatçılığından yana kullandı. O gün bir fidan görünümündeydi. O günden sonra, sanat dağının bozkırlarında, semâya uzanıp aşağıya sarkan dallarının gölgesinde sanata gönül veren herkesi serinleten bir koca çınar oldu. Bu koca çınar Rabbül Âlemin izin verdiği sürece dimdik ayakta kalacaktır. Bir çınar devrilmedi. Türkülerimiz öksüz kalmadı. Sadece bugün bülbüller garip ötecek. Varsın garip ötsün. Dile gelecekse garipliğin şarkıları gün bugündür.

Sanatının sahiciliği ile beraber gerçekten Halkın sanatçısı olmanın bütün mefkurelerini bünyesinde toplamasının sırrının genetik olduğunu kabul etmeliyiz. Atadan beri ''Abdallar'' olarak anılan bir aşiretin mensubu olmanın bir sonucudur diyorum. Büyük Üstad Sezai Karakoç Cumhurbaşkanlığınca verilen yılın şairi ödülünü almaya gitmeyince sekülerizmin ruhtan arınmış sanatkar evlatçıkları küçük dillerini yutarcasına hayretler içinde kalmışlardı. Oysa ki Bozlakların duayeni yıllar önce Cumhurbaşkanlığı tarafından ''Devlet Sanatçılığı'' teklifi ile karşı karşıya kalınca: ''Ben devletin değil, halkımın sanatçısı olma arzusundayım'' diyerek reddetmiş ve o günden sonra halkın gönlünde daha da büyümüştür.

Türkülerden yana kaygım yok. Bir çığır açılmışsa, o izden gidecek birileri mutlaka bulunur. Bu ülkenin türkücüye değil, gönül insanına, sanatçıya ihtiyacı var. Açma zülüflerin yar yellere karşı derken içimizi üşütüp Senin zülfün benim telim değil mi diyerek sıcacık bir meltem rüzgarı gibi başımızı okşayan türkülerin susmayacağını biliyoruz. Acem Kızı denildiğinde bozkırlarda yeşeren bir çiçeğin hatıra geleceğini de biliyoruz. Ah yalan dünyada yalan dünyada derken fani dünyanın herkesin yalancı yari olduğunu anımsayacak, evvelim sen oldun ahirim sensin denildiğinde seven için dünyalar değişse bile yüreklerin ayrılmasının mümkün olamayacağına bir kez daha yaşayarak öğreneceğiz.

Türkücü ölür, ozan ölür, sanatkar da ölür ama sanat ölmüyor, öldürülemiyor. Sanatı bu denli güçlü kılan da bu.