Dominonun ilk taşı Türkiye oldu

Ortadoğu'da meydana gelen toplumsal hareketleri tetikleyen teknoloji (e-devrimler), halkı yok sayan iç ve dış politika (diktatörlüğün laneti) ve hem bölgesel hem de küresel düzeyde meydana gelen sistemik değişiklikler (demokratikleşme ve küreselleşme) gibi unsurlar dikkate alındığında, bu hareketlerin bölge çapına yayılarak dördüncü demokrasi dalgasını oluşturması ihtimali yüksektir. Dünya tarihinde nadiren görülen bu denli halk hareketleri hem rejim değişikliği hem de demokratikleşmede aynı ölçüde nadiren başarılı olmuşlardır.

George Freedman'e göre 1848 Fransa Devrimi, 1968 sol gençlik hareketleri, 1979 İran devrimi ve 1989 Orta ve Doğu Avrupa Devrimlerine bakıldığında son ikisinin sonuca gitme konusunda başarılı olduğu, fakat demokratikleşme hususunda sadece son devrimlerin (1989) başarı gösterdiği söylenebilir. Aynı şekilde, Ortadoğu'daki toplumsal hareketler mevcut haliyle birer gençlik eylemine benzemekte ve başarılı olabilmesi için toplumun diğer kesimlerinin bu gençlere rehberlik etmesi gerekmektedir. Aksi takdirde Firavunlar gider, Nemrutlar gelir ve rejim değişikliği de, demokratikleşme de bir başka bahara kalabilir.

Bu toplumsal hareketleri anlık bir öfkenin, tesadüfi bir kıvılcımın ve Kaddafi'nin deyimiyle haşhaşiyun (hapçılar) istilasının bir yansıması olarak okumak sosyal, siyasal ve tarihsel gerçeklere muhalif hareket etmek olur. Bu hareketler tarihteki diğer toplumsal hareketler ve devrimler gibi onurlu bir yaşam mücadelesinin tezahürüdür. İradesi diktatörlüklerce elinden alınan ve yok sayılan halkların onur ve özgürlük haykırışıdır. Bunu anlamaktan aciz kafası karışık oryantalist modernler, son yıllarda Türkiye'de meydana gelen değişim ve dönüşümü okuyabilselerdi, bu hareketleri de daha doğru okuma imkanları olurdu. Fakat nerede! İçinde olduğu toplumu ve toplumsal değişimi anlayamayan ve tek parti diktasını dahi demokrasi olarak yutturmaya çalışan bu pek modern zihniyet, aslında Ortadoğu'da yıkılanın kendi zihniyetleri olduğunu hala anlayamıyorlar.

Ortadoğu'ya bakıp Kemalizme methiye dizenlerin, bu hareketleri anlamadığı gibi bayrağını dahi Türkiye bayrağına benzetecek kadar Kemalizmin sadık bir tilmizi olan Tunus diktatörü Zeynel Abidin bin Ali'nin yıkılan ilk tiran olmasını anlamalarını beklemek yanlış olur. İlk gidenin bin Ali olması tesadüf müdür? Neredeyse bir asırdır ülkemizde önce tek parti diktası, ardından uluslararası konjonktür baskısıyla demokrasi görünümlü bürokratik vesayetle halkın iradesini ve özgürlüğünü yok sayan bu pek modern zihniyet (başka bir deyimle Türk Talibancılığı) son yıllarda bir sekerat-ı mevt içindedir (ölüm döşeğindedir). Ortadoğu'nun devrimci halkının bugün örnek aldığı kemalizm değil, demokratikleşmek isteyen Yeni Türkiye'dir.

Modern diktatörlüklerin öncüsü olan kemalizm hala başörtüsü ve Aleviler özelinde milyonların inanç özgürlüğünü; Kürtler özelinde milyonların sosyal, ekonomik ve kültürel haklarını; azınlıklar bağlamında ise her şeye rağmen var olan on binlerin temel hak ve özgürlüklerini yok saymaktadır. Bu mudur devrimci halkların model alacağı düşünülen sistem?

Ortadoğu halkları, iç politikasında bu tür haksızlık ve hukuksuzlukları ortadan kaldırmaya çalışan, bin yıl sürecek denilen 28 Şubat'a erken final yaşatan, içindeki bazı virüslere rağmen demokratikleşen, çağdaş ve insani değerlere öncelik vermeye çalışan AK Parti yönetimini örnek alıyor. Evet, bugün Ortadoğu'da hak ve özgürlük mücadelesi veren halklar, dış politikada da 1 Mart tezkeresiyle ABD'ye rağmen karar alabilen, 'one minute' ile İsrail'in insan hakları ve hukuk tanımaz şımarıklığına darbe vuran, 'komşularla sıfır sorun politikası'yla dikta vesayetin ürettiği düşman algısını yıkarak çevresini bir barış ve istikrar havzası haline getirme niyetinde olan bir yönetimi, yani AK Parti'yi örnek alıyor.

Koca çöl kumunun örtemediği devrimin onurlu başını görmemek için ürettiğimiz kuma gömdüğümüz başımızı çıkaralım artık. Bu gidişle, küçümsediğimiz için devrimini bile bir türlü anlayamadığımız insanlar demokratikleşmede yakın gelecekte bizi geride bırakabilir. Bu mümkün; zira tarihimizde bunun örnekleri var. 1989 devrimini yapan toplumlar, Freedom House verilerine göre tam özgür demokrasiler sınıfında yer alırken, biz hala Pakistan, Nijerya, Burkina Faso, Tanzanya, Bolivya ve Honduras'ın içinde yer aldığı yarı özgür demokrasi liginde yer alıyoruz.

Yeni Ortadoğu demokratikleşen, dünya ile bütünleşen, iç ve dış sorunlarını barışçıl yollarla çözmeye çalışan yeni Türkiye'yi örnek alıyor. Yeni Türkiye, henüz tamamlayamadığı iç dönüşümüne rağmen, bölgesinde bugün devrimlere ve devrimcilere bir ilham kaynağı oluyor. Bu nedenle, dominonun ilk taşı Arap Kemalizminin başkenti olan Tunus değil, demokratikleşme yolunda hızla ilerlemek isteyen AK Pati'nin Türkiye'sidir.