Muhalefet 'savaş dilini' neden hâlâ sürdürüyor?

CHP Genel Başkanı Deniz Baykal'ın, hükümetin Kürt açılımına ilk tepkisi “Başbakan ister itiraz etsin, ister itiraf etsin. 15 Ağustos İmralı açıklaması, Başbakan'ın arkasında hareket noktasıdır” biçiminde oldu. (04.08.2008) Ardından, Erdoğan-Türk görüşmesini “Görüşmenin muhatabı hiç kuşku yok ki PKK'dır. PKK'nın çeşitli biçimlerde yansımasıdır” şeklinde değerlendirdi. (05.08.2009) Son grup toplantısında Baykal, anayasadaki “Türk milleti” kavramının değiştirilmesine karşı çıktı: “Başbakan etnik kimlikten söz ederken Türklüğü de etnik kimlikler arasında sayıyor. Türk milli kimliği etnik kimlik değildir. Başbakan bunu öğrenmelidir, anlamalıdır… Milli kimliğimiz kalacak. Bunu değiştirmeye kimsenin gücü yetmez.” (11.08.2009)

Baykal'dan daha sert ve hırçın bir görüntü çizen MHP lideri Devlet Bahçeli, hükümetin Kürt meselesini demokratik usullerle çözme niyetini açıklamasına “bölücülük” teşhisi koymada gecikmedi: “Türkiye'nin milli varlığını hedef alan etnik bölücülük gündemi AKP Hükümeti eliyle adım adım ilerlemektedir.” (31.07.2009) Bahçeli, üzerindeki kuzu postunu attı ve aslına rücu etti: “25 yıldan beri dağda gezenlere Türkiye'yi böldürmek istiyorsanız, 50 yıl dağda gezmeye hazır olan Türkiye'yi böldürmeyecek MHP var.” (01.08.2009) Dağa çıkma da kesmedi Bahçeli'nin hızını ve Kürt Çalıştay'ına katılanları “12 kötü adam” diye hedef gösterdi. (02.08.2009) Erdoğan-Türk buluşmasını “Sayın Başbakan da 15 Ağustos'ta 25. Yıldönümü münasebetiyle terörist başının yol haritasının krokisini elde etme uğraşı içinde olmuştur” diye yorumladı. (05.08.2009) Ve nihayetinde en son kartını da açtı ve “Yüce Divan” ile tehdit etti hükümeti: “Türkiye Cumhuriyeti'nin ebedi vatanında milli varlığını koruyabilmesi bir beka sorunu haline geldi. Ulaşılacak sonuç, anayasamızın değiştirilemeyecek maddelerini değiştirmeye yönelik girişim olup, vatana ihanetle eşdeğerdir. Bunu yapmaya yeltenenlere Yüce Divan yolu açılmıştır.” (11.08.2009)

Son 25 yılda bu içerikteki konuşmaları binlerce defa dinlemek zorunda kaldık ve bu zihniyetten yol alan politikaların gadrine uğradık. Bu ülkedeki insanların çağdaşlarıyla aynı düzeye çıkmalarını sağlayacak her demokratikleşme girişimi PKK ve Öcalan ile irtibatlandırılarak akamete uğratılmaya çalışıldı. Anayasal meşruiyete sahip bir parti silahlı bir örgütle eşitlenip demokratik siyaset baltalandı ve özgürleşmenin önüne set çekildi. Etnik bir içerik taşıdığına tüm cumhuriyet tarihinin tanıklık ettiği “Türk milleti” tanımlamasına kutsal metin muamelesi yapıldı ve aksi ayan beyan ortadayken bu tanımlamanın herkesi kapsadığa iman etmemiz istendi. Demokrasi ve eşitlik talep edenlere, sıfat olarak “bölücü” ve “hain”, mekân olarak zindanlar layık görüldü.

Açık konuşalım: Bu bir savaş dilidir. Kürtleri “Türk” olduklarını itirafa zorlamak, dillerini yasaklayarak onları lâlüebkem etmek, tarihsel hafızalarını sıfırlamak için çocuklarına isim koymalarına engel olmak coğrafi aidiyetlerini silmek adına oturdukları yerlerin adını değiştirmek, onların en meşru hak taleplerini şiddetle bastırmak, bu ve benzeri haksızlıkları dillendirdiğinde ise onlara zulmün en koyusunu reva görmek… Hepsi bu dilin tezahürleridir.

Baykal ve Bahçeli işte bu savaş dilinden medet umuyor ve politikalarını onun üzerine inşa ediyorlar. Hiçbir şeyin değişmesin istiyorlar; her şey aynen devam etsin ve çözüm hep bir başka bahara kalsın. Yani silahların hâkimiyeti devam etsin, çatışmalar daha onyıllarca sürsün, Kürt gençlerinin dağa çıkması teşvik edilsin, ölümlere ölüm eklensin ve acıların katmerleşsin. Peki, bunu neden yapıyorlar?

Kendilerine göre bir siyasi rasyonaliteleri var. Ne CHP'nin ne de MHP'nin barışa dair bir tasavvurları ve ne de bir barış ortamında halkın gönlünü çelebilecek bir siyasi programları bulunuyor. Bu nedenle -söylemek ağır ama başka bir izahı yok- çatışmalardan ve ölümlerden kendilerine siyasi rant devşirmeye çalışıyorlar. Bu nedenle sonuna kadar çözümsüzlüğü dayatıyorlar ve çözümsüzlükten dolayı bağrı yanan insanların acılarından siyaseten bir çıkar elde etmenin uğraşı içindeler. Bu, ahlaken savunulabilir bir siyasi pozisyon değildir. CHP ve MHP politikalarındaki bu ahlaki zafiyeti örtbas etmek için “bölünme” korkusuna daha fazla müracaat ediyorlar ve milliyetçiliğin dozunu giderek artırıyorlar.

Ne var ki artık bu politika para etmiyor. İnsanlar, ülkenin üzerine bir karabasan gibi çöken bu politik dilin Türkiye'nin -başta Kürt meselesini olmak üzere- hiçbir sorununu çözüme kavuşturmadığını görüyor. Aksine -yaşanan hadiselerin temelinde bu dil olduğundan- buna yapılan vurgu artıkça Kürt meselesinin de o kadar derinleştiğinin de farkına varıyor. Ve zaten sorun yaratan bir enstrümanın, yarattığı sorunu çözebilmesinin de imkân dışı olduğunu biliyor. Dolayısıyla memleketin sahibi edasıyla ortada dolananların “hain”, “bölücü” tiratları artık o eski etkisini uyandırmıyor.

Bakın olmaz denen şeyler olmaya başlandı bu ülkede: Bir yandan çocuklarını bu savaşa kurban veren anneler başka annelerin evlat acısına gark olmaması için Diyarbakır'da bir araya geliyorlar. Acılarını yarıştırmıyorlar, intikam yeminleri etmiyorlar, “bir çocuğum gitti diğeri de feda olsun” demiyorlar. Tersine en onulmaz yarayla dağlanmanın verdiği bir bilgelikle, başka ocaklarını yıkılmaması, başka annelerin kararlar bağlamaması için beyaz tülbent veriyorlar birbirlerine. Diğer yandan ise Başbakan, bir zamanlar kendisinin de zehirleyen savaş dilinden arınıyor. Bu toprakların kadim değerlerini öne çıkaran, Şıvan Perwer ile Neşet Ertaş'ı ortak zenginlik sayan ve ayrım yapmadan herkesin acısıyla hemhal olan bir barış dilini kullanmaya başlıyor. “Vuracağız, kıracağız, bitireceğiz” demiyor, aksine ağıtlara tahammülün olmadığını belirtiyor, bir yüzleşme içine girerek “nerede yanlış yaptık” diye soruyor ve siyasi riski ne olursa olsun barışı demokratik yollarla tesis etmenin sözünü veriyor.

Yani herkesin vatan sevgisini test etme tekelini elinde tuttuklarını zannedenlerin kaşları çatık ve bir parmak kalkık vaziyette hançerelerini yırtarcasına yaptıkları tehditlere inat, vicdan galebe çalıyor ve “çocuklar ölmesin” diyenlerin sesi, başkalarının çocuklarının canı üzerinden siyaset yapanların sesinden daha gür çıkıyor. Türkiye, sonunda barışa giden yolu döşemeye başlıyor ve barışın önünü kesmeye çalışanları karanlık bir gelecek bekliyor.