Sana gülmek yakışıyor

Neyzen Tevfik, küfür için, “dilin tuzu, biberidir” dermiş. Anlaşılan, Kılıçdaroğlu'nun iletişim danışmanları, Neyzen'den o kadar etkilenmişler ki, kendisine zengin hakaret ve küfür sözcüklerinden müteşekkil bir literatür öneriyorlar. Bizim karasız cevelan da onları dinleyerek fikir değil, fizik mücadelesine giriyor, hakaret ve kötü söz rekorları kırmaya başlayıveriyor. Onun bu şekilden şekle giren halini görünce, sık sık, Ömer Seyfettin'in o unutulmaz karakteri Efruz Bey hatırıma geliyor. Yine de, “üslup konusunda sözünün ağırlığı kalmayan, seviyesi düştükçe düşen bir kişinin” sözleri üzerine bir değerlendirme yapıp,” bugün ona prim vermek istemiyorum.

Beni asıl ilgilendiren, o malum sözü kullanmaya teşebbüs eden zat-ı muhteremden çok, sarf edilen o malum sözün hoşlarına gittiği, alkış ve tezahüratlarıyla kulaklarımızda korkunç bir uğultu yarattığı izleyicilerin vaziyeti. Hatta, o malum söz söylendiği sırada, Kılıçdaroğlu'nun hemen arkasında duran kişilerin kahkahalar atıp, gülüşmelerine şahit olunca, durumun vahametini pek daha iyi anladım. Tabii, neredeyse tüm medya, malum söze odaklandığından maalesef bu ayrıntıyı ıskalamışlardı. Hatta, bu malum söz, o kadar ilgilerini çekmişti ki, bir de üstüne, söyledi mi, söylemedi mi diye saatlerce süren açık oturum programları bile düzenlediler. Anlamdan yola çıkarak kelimelere varılmıyor muydu sanki.

Sonuçta malum söz güldürmüştü birilerini, alkışlatmıştı kendini. Halbuki, bugünkü malum söz vakası, dünkü malum don olayından daha kötüydü aslında. Siyasetlerinin samimiyetsizliğine ve dillerinin çürümüşlüğüne şahit olmuştuk bir kez daha. Malum söz, çirkinlikten, kabalıktan, kavgadan ve küfürden hoşlandıklarını yine göstermişti bize. Sözüm ona kırdığı pot, prim yapıyordu gülenlerin gözlerinde. Belki de parti içindeki kirlilik ve yozlaşmanın şu ya da bu biçimde kendilerine yansımaydı o gülüşler. Belki, ayna olmuştu o gün Kılıçdaroğlu. Ya da belki, geçmişte gözyaşı döktürenlerin, bugün diz çökerek kan ağlamalarıydı o gülüşler.

Yoksa, Ahfeş'in keçileri miydi o gülenler? Hani öğrencileri derslerine girmeyince ve sınıfta muhatap bulamayınca, keçisinin boynuna bir ip geçirdiği ve gerekli yerlerde, “anladın mı?” diye sorarak, keçisinin yularını çeken Ahfeş. Yularları her çekildiğinde, mecburen başları öne mi eğiliyordu o gülenlerin? Peki ya, o kalabalığın arasından sesleri gelen kadın gülüşmelerine ne demeliydi? Onların da mı hoşuna gitmişti o malum söz? Kötülüğü kendine Amentü edinenleri kınamak ve Âdeme mahkûm etmek belki de bizim için en hayırlısı…