Yeni Şafak'ın kaderi, Türkiye'nin kaderine yapışık

Geçenlerde bir okurumuz, on sene evvelki bir yazımı hatırlatarak beni şaşırttı.

Ortopedik özürlü sürücülerin araç plakalarında özel işaret bulunmasından hareketle, bazı maganda ve düşünme özürlülerin de bu durumlarının belirtilebileceğini yazmıştım.

O fikre dayanarak, bayan sürücüler için de bir işaret konulması gerektiğini ileri sürdü okurumuz.

Yanımızdaki diğer arkadaş ise ona itiraz etti.

Hiç gerek yok dedi, bayan sürücülerin çoğu bir kilometre uzaktan fark edilebiliyor zaten.

*

Ben o tartışmada tarafsız kalmayı tercih ettim ama uzaktan fark edilebilme özelliğinin bizim gazete için de geçerli olduğu hükmüne varmamı sağladı o konuşmalar.

Seçici bir göz için, uzaktan bakınca da yakından bakınca da ayrı bir yerde durur bu gazete.

Duruşuyla, tavrıyla, saygınlığıyla, ilkelerine bağlılığı ve değerleriyle, okuruyla yazarıyla bir yanda Yeni Şafak vardır, diğer yanda ötekiler.

*

Bilirsiniz, “Yıl: 1, Sayı: 1” ifadesi çok özel, çok önemli ve çok heyecan vericidir.

Biz o heyecanı ondört yıl önce yaşadık.

Yeni Şafak, önemli bir boşluğu doldurmaktan öte, kalitesiyle, dürüstlüğüyle, sağduyudan yana oluşuyla, demokrasi ve insan hakları başta olmak üzere savunduğu değerleriyle kendine bir yer açmıştır basın dünyasında. Ve bu yeri açarken, hiçbir şeyi kırıp dökmeden, kimseyi vurup yaralamadan hareket etmiştir.

Klasik deyişle tırnaklarıyla diyeceğim ama yanlış olacak. Tırnaklarımızı değil, harfleri, kelimeleri, fotoğrafları kullanmayı seçtik biz.

*

İlk yıllarda “Neredesin?” diye soranlara “Yeni Şafak” deyince, birbirine benzeyen tepkilerle karşılaşıyorduk. “O da ne?”

Pek tanıyan çıkmazdı.

Gazete olduğunu söylemek şarttı.

“Yeni Şafak Gazetesi” deyince de askerlerin şafak saymasını hesaba katarak, askerler için çıkarılan bir gazete zannedenler olurdu.

Şehir gazetesi, bölge gazetesi olarak algılayanlar çıktığı gibi.

Bugün ise o tür diyaloglar, epey gerilerde kalmış hatıra bizim için.

Şimdi Yeni Şafak ismini duyanlar ya gıptayla bakıyor, ya önünü ilikliyor, ya da öcü görmüş gibi davranıyor.

1995'ten bu yana, aralıksız burada olmak da benim için bir övünç vesilesi.

*

Bir dönem oldu, baskılara maruz kaldık. Engellemelerle karşılaştık. Binamız defalarca kurşunlandı. Bir dönem tuhaf, ilginç, komik davalarla uğraştık mahkemelerde.

Çeteler geçti allı yeşilli, çeteler ki dümenleri nazlı...

Ve maalesef geçmeye devam ediyorlar.

Rüştünü çoktan ispat etmiş olan bu gazete, bugün kelimenin tam anlamıyla delikanlı.

Ağırbaşlı ve saygın bir delikanlı.

Birçok hükümet gördük, birçok başbakan ve üç cumhurbaşkanı.

Mevla ömür verirse, daha nicelerini de görürüz.

*

Bir tarihte o zamanın Yazı İşleri Müdürü Yusuf Ziya Cömert, “İstihbaratı sana versek nasıl olur?” diye sormuştu.

Ben de düşündüm... Acaba hangi istihbaratı kastediyor?

Zira o dönemde o kadar çok istihbarat vardı ki.

Millî İstihbarat, Jandarma İstihbarat, Emniyet İstihbarat, Askerî İstihbarat...

Rahmetli Nusret Özcan'a danışmıştım. “Bizim gazetenin istihbarat servisini kastetmiştir” demişti.

Ara sıra yine ona danışacağım konularla karşılaşıyorum. Fakat Nusret Özcan aramızdan ayrıldı. Doğup büyüdüğü, yıllarca ikamet ettiği Eyüp'te istirahat ediyor şimdi.

*

Aramızdan ayrılanlar olsa da, başka yerlere uçanlar, kaçanlar (Hasan Kaçan gibi) olsa da, Yeni Şafak yoluna devam edecektir.

Emeği geçenleri şükranla anarak... Mesela Mehmet Ocaktan, Mustafa Karaalioğlu, Selahattin Sadıkoğlu, İbrahim Kiras, Ahmet Kekeç, Mehmet Köşker, Nabi Avcı... Bu yol güzel bir yol çünkü. Güzel, doğru, dürüst ve heyecan verici.

Görüyor ve biliyoruuz ki Yeni Şafak'ın kaderi ülkenin kaderine yapışık. İnanıyoruz ki gelecek daha güzel olacak. Rabbimizin izniyle.

Her masaya bir Yeni Şafak

Tiyatro sanatçıları “sahne tozu”ndan bahseder ve derler ki “o tozu bir defa yutan, tiyatrodan asla vazgeçemez.”

Canlı oyun ve anında alkış, güçlü bir şekilde bağlar oyuncuları sahneye.

Gazetecilik de öyledir.

İnsanın iliğine işler.

Gazetecilik virüsü bir defa bünyeye girdi mi kopmak imkânsız hâle gelmiş demektir.

Bir defa gazeteci olan, ömür boyu gazetecidir. Görev yapsa da yapmasa da.

1978'de henüz lise öğrencisiyken bu virüsle tanıştığımda bunu gaye iyi fark etmiştim. Fiili olarak ayrı kaldığım birkaç yıl içinde de o virüs beni bırakmamıştı.

*

14 yıl önce yolları Yeni Şafak'ta kesişen bir grup gazeteci, yeni bir şafağın habercisi olacak bir gazetenin temellerini atmıştı.

Seviyeli, güçlü, kararlı, sıcak bir gazete.

Daha güzel bir ülke, daha iyi bir dünya için.

Aradan geçen yıllar içinde ufak tirajlı gazeteden beklenmeyecek ölçüde etkili oldu Yeni Şafak.

Otuz binli satışlardayken de güçlüydü, yüz bini aştığı zaman da.

*

Benim için Yeni Şafak, doğrunun yanında, adaletin yanında; yanlışın ve adaletsizliğin karşısında olan bir gazete.

Zaman zaman yapılan ufak tefek hatalar olsa da çizgisi değişmeyen, doğru bildiğini her dönemde açıkça söyleyen bir gazete.

Logonun altında yazdığı gibi, Türkiye'nin birikimi, aydınlık yarınların habercisi...

*

Burada bulunmaktan duyduğum kıvancı yeterince ifade edemeyişim, övgüyü başkalarına bırakarak, eksiklerden kurtulmak için eleştiriye yönelme isteğindendir.

Daha yaşanır bir Türkiye için, daha güzel bir gelecek için, daha güçlü Yeni Şafak'larda buluşmak ümidini taşımaktan yorulmayanları, bu gazeteye emek verenleri ve okur olarak destekleyenleri kutlamak gerekir.

Artık, bugün gelinen noktada, Yeni Şafak'sız bir Türkiye düşünmek neredeyse mümkün görünmemektedir.

Kimsenin çayı nasıl içeceğine karışacak değilim; çay saati ile bisküvi arasındaki ilişkiyi magazin servisine bırakalım.

Hedefimiz “Her masaya bir Yeni Şafak” olmalı fikrimce.

Nerede bir masa varsa, orada bir Yeni Şafak bulunmalı.