Süreci son derece iyi analiz eden bir yazı (2)

Yargıç Orhan Gazi Ertekin''in önceki gün Radikal İki''de yayımlanan “24 Mart Muhtırası” başlıklı yazısını gözden geçirmeye devam ediyorum. Dünkü yazımı okuyanlar hatırlayacaktır; Ertekin, bu muhtıradan “yargı muhtırası” olarak söz ediyordu.

“Sorun hakikaten çok ciddi ve yargıdaki yeni iktidarın adli perspektifinin geleneksel adli perspektifin zihniyet ve uygulamalarını yansıtan içtihatları aynen devraldığını gösteriyor” diyor Ertekin.

Bu gözleminden hareketle de ortaya şu önemli teşhisi koyuyor: “Dolayısıyla asıl sorun ''siyaset” ile ''terör'' arasındaki farkı görememekle ilgili ve bu sorun bugün de başlamış değil.”

Ertekin''in bu karışıklığa-karıştırmaya ilişkin uyarı niteliği de taşıyan bir ara yorumunu da aktarmak isterim: “Eğer bu kitapları Ergenekon örgütünün yazdırdığı cevabıyla karşılaşırsanız dahi bu cevabın mantıksal sonucu olarak Ergenekon örgütünün ilk defa doğru ve siyasi bir yolda olduğunu kabul etmeniz gerekir.” Yani bir bakıma Ergenekon terör örgütünün “cebir, şiddet, tehdit yollarını terk ettiğini ve “siyasi yollara tevessül ettiğini bizzat kendi yargı soruşturmanızla ispatlamış olursunuz. Ve bunun farkına bile varmazsınız.”

Ne kadar yerinde bir uyarı-yorum bu. “Cebir, şiddet, tehdit” yollarını kullandığı için mahkûm edilmesi beklenen bir örgüt “kitap yazdırdığı” için suçlanmakta! Zaten dikkat ederseniz, bu örgütün davası başlarken suçlandığı “cebir, şiddet ve tehdit” içeren eylemlerin-cinayetlerin (Kahramanmaraş, Çorum, Sivas ve Gazi Mahallesi katliamları, “faili meçhuller” gibi ) henüz hiçbirinin (“Danıştay cinayeti” dışında) ucu görünmüş değil. Soru işaretlerini hak eden bir soruşturma-kovuşturma süreci ile karşı karşıya değil miyiz? “Kitap” meselesinin gündemi işgal ettiği bir dönemde, her şeyi bildiğini ve açıklayacağını (“açıklayarak” hem de) ilan eden bir özel harekatçının “tutuksuz yargılanması”na karar verilmesi şaşırtıcı değil mi?

Ertekin''in asıl sorunun “siyaset ile terör arasındaki farkı görememekle ilgili” olduğunu belirtmesi çok önemli. Bu bahsi temellendirmek yönünde şöyle diyor: “Türkiye, 1991''den beri iki farklı anayasayla kendi hukuksal rejimini inşa ediyor. İlk 82 Anayasası ve ''normal yurttaşlara'' uygulanacak hukuk rejimini temsil eder. İkincisi ise Terörle Mücadele Kanunu ve ve ''terörist'' olarak tasnif edilenlere uygulanacak hak ve özgürlük rejimine hukuksal bir çerçeve kazandırır. TMK''yi ikinci bir anayasa olma anlamında, bu kadar önemli kılan şey, hukuk devletinin korumayı vaat ettiği bütün temel hak ve hürriyetleri çifte bir uygulamalar alanına bölmesi ve tek bir siyasal düzenin içinde iki farklı hukuksal alan yaratmasıdır. Buna göre, teröristler olarak tasnif edilenler, birer hak ve hukuk öznesi olarak değil, haklarından arındırılmış çıplak birer şiddet nesnesi olarak görülmüşlerdir.”

Bu satırların arkasından gelen bölümde ülkenin yargı rejiminde karşılaşılan bu ikiciliğin vardığı yer şöyle ifade ediliyor: “Dolayısıyla yukarıdaki sorunun cevabı, karar verenin siyasi zihniyetine bağlı olarak ''herkes yurttaş ve herkes terörist olabilir'' şeklinde olacaktır. Bunun sonucu, suç yargılamasının bizzat suç eylemlerinin ötesine geçerek giderek daha fazla biçimde kendi hayat alanlarımıza yönelmesidir. Yazdıklarımız, konuştuklarımız, mesajlarımız, maillerimiz ve bunlarla her yurttaşın en temel hakkı olan hükümeti değiştirme planları bir suçmuş gibi algılanıyor.”

Yazının -yine önemli- son cümlesini de aktarayım da tamam olsun: “Yapmamız gereken şey, bugüne kadarki muhtıralara verdiğimiz cevabı yenilemek ve ona karşı direnmektir.”

Biliyorum, içinizden bazıları (belki de “birçoğu”) “Bu kadar alıntı yapacağına yazının tamamını olduğu gibi iktibas etseydin daha iyi olurdu!” diyordur herhalde! Ama biliyorsunuz ki bazı yazılar ne kadar uğraşırsanız uğraşın “özetlenemez” niteliktedir. Üstelik hakkında konuştuğumuz yazı yerinde (Radikal İki''nin son sayısı) sizi bekliyor…