Büyük sınav: Küsmedi, susmadı

Eylül ortasında fon soruşturması başladığında bazı çevrelerin bir hesabı vardı: AK Parti’nin omurgasını oluşturan seçmen ya susacak ya da küsecekti.

Aradan iki ay geçti. İki beklenti de oluşmadı.

AK Parti tabanı ve mütedeyyin camia bu süreçte çok zor bir sınav verdi. Hem de iki cephede birden.

Kamuoyu araştırmaları bir kayıp olduğunu gösteriyor. Bunu saklamanın anlamı yok. Farklı araştırmalarda 3 ila 6 puan arasında değişen bir düşüşten söz ediliyor.

Ama aynı raporlarda gözden kaçırılmaması gereken önemli bir detay var: Bu seçmen başka bir partiye gitmiyor. “Çekimser” alanda bekliyor. Bakın, “kararsız” demedim. Çünkü bu seçmen, genel seçmen içindeki kararsızlardan ayrı duruyor. Gönlü hâlâ AK Parti’de, gözü atılacak adımlarda.

Bunun anlamı açık. Bu insanlar davalarından vazgeçmedi. Liderlerine sırt çevirmedi. Kapıyı çarpıp gitmedi. “Fon krizi AK Parti’nin sonu” diye kurulan senaryolara da prim vermedi.

Daha önemlisi şu: Bu bekleyiş sessiz bir bekleyiş değildi.

Bu krizin bir çıktısı olarak, muhafazakâr camianın yükselen sesine dikkat çekmek gerek.

Önce, İnsan ve Medeniyet Hareketi bir bildiri yayımladı. Ardından Aziz Mahmud Hüdayi Vakfı, kuruluşunun 40. yılında “Toplumsal Çürümeyi Kabullenmiyoruz” dedi. “Fon krizi bir kaza değil, denetimsizliğin, göz yummanın ve kayırmacılığın sonucudur” tespitini yaptı. MÜSİAD cephesinden “altına imzamı atarım” diyenler çıktı.

Bu sütunda da, gazetemizdeki arkadaşlarımızın kalemlerinde de aynı çağrı yapıldı: Fon krizine bulaşan kim varsa ayıklansın, hesap versin. Aydın Ünal ağabeyin en başından beri yükselttiği bu çağrıya katılan Yasin Aktay hocamızın ifadesiyle: “Bu davanın üzerinde yük olmasın kimse.”

Teşkilat toplantılarında, cami cemaatinde, esnaf sohbetlerinde, aile sofralarında konuşulan da buydu: “Dava bizim. Ama davayı kirletenler bizden değil.”

Aynı dili parti yöneticileri de teşkilata taşıdı. AK Parti Genel Başkanvekili Mustafa Elitaş, bir teşkilat buluşmasında şöyle dedi: “Kimin bebesi, kimin oğlu, kimin çocuğu olursa olsun hiçbir ayrım yok.”

Cumhurbaşkanı Erdoğan krizin ilk günlerinde “Sorumluluğu olan kim varsa hukuk önünde hesap sorulacaktır. Bu konuda en küçük bir tereddüt olmamalıdır” dedi. İl başkanları toplantısında “yanlış yapanlarla vedalaşırız” mesajını verdi. 21 Ekim’deki grup konuşmasında ise tabandan gelen eleştiriyi kucakladı.

Fatma Betül Sayan Kaya’nın tutuklanması bunun en çarpıcı örneği. Daha birkaç ay önce AK Parti Genel Başkan Yardımcısıydı, MYK ve MKYK üyesiydi. Bir dönem Aile Bakanlığı yapmış, partinin vitrinindeki isimlerden biriydi. Adı fon soruşturmasında geçince 26 Eylül’de istifası alındı, partiyle bağı koparıldı. 5 Kasım’da ise “suç örgütüne üye olma” ve “Sermaye Piyasası Kanunu’na muhalefet” suçlamalarıyla tutuklandı.

AK Parti’nin kendi iktidarında, AK Partili bir eski bakan tutuklandı. Bunun ne anlama geldiğini siyaseti az çok takip eden herkes bilir.

Tek örnek de bu değil. Eski AK Parti milletvekili Ertan Aydın da soruşturma kapsamında tutuklananlar arasında.

Hiçbir iktidar kendi vitrininden isimlerin cezaevine girmesini kolay kolay göze alamaz. Bu adımlar atılabildiyse, arkasında tabandan yükselen o güçlü sesin payı büyüktür.

Yirmi dört yıllık bir iktidar yolculuğunun hâlâ canlı olduğunu gösteren en güçlü iradeyi ise bizzat Cumhurbaşkanı Erdoğan ortaya koydu.

Siyasette en zor iş, kendi camiana ayna tutmaktır. Muhalefetin, rakibin hatasını herkes görür. Kendi hatanı söyleyebilmek, arkadaşının kusuruyla yüzleşmek kolay değildir.

Mütedeyyin kitle bu cesareti gösterdi. Bir yandan “biz bu davanın sahibiyiz” dedi, öbür yandan “bu davayı kirletenlerin hesabını soracağız” diyerek tavrını ortaya koydu.

AK Parti’nin bu ikisini aynı anda yapabilen bir tabanı var. En büyük sermayesi de budur.

AK Parti’yi toparlayacak olan ne yeni kampanyalar ne de yeni sloganlar. Asıl yapılması gereken, bu omurgaya güç vermek.

Omurga zaman zaman esneyebilir ama kırılmaz.

Yeter ki bedendeki arızlar, omurgaya yük olmasın.