Diriliş film değilmiş

Türkiye’nin anında oraya (Yeni Zelanda) gidip Cumhurbaşkanı’nı temsilen orada olmamız öyle bir etki oluşturdu ki beklediğimizin çok ötesinde. Bütün toplulukların başkanı ve üyeleri geldi. Saldırıdan sağ kurtulan imam İle akşam bir arada oturduk. ‘Güvenlik garantisi veremiyoruz’ falan dediler. Biz güvenlik istemiyoruz, dedik. Onları kırmamak adına ‘Bizimkiler gelsin’ dediler. Peki, dedik.

VARLIK İÇİNDE MYANMAR

Geldiler konuşmaya başladık. Myanmar’daki yokluk içerisinde yaşadığımız o manzaranın bu defa varlık içerisinde yaşadığınız farklı bir versiyonunu yaşadım. Gene onlar ağlıyor gene biz ağlıyoruz. Öyle bir duygu seline dönüştü ki diyor ki ‘Geçen oğlum bana dirilişi anlatıyordu. Biz onları filmlerde zannediyorduk. Ben şimdi gördüm ki diriliş aynı Diriliş. Ertuğrul da burada, Osman Gazi de burada, başımıza böyle bir şey geldiği anda siz yanımızdasınız. Biz yalnız değiliz. Türkiye yanımızda, Recep Tayyip Erdoğan yanımızda.’ Sarılarak diyorlar ki ‘Sizin bu ziyaretinizi maddi değerle ölçemeyiz. Bize öyle bir özgüven verdiniz ki dünyayı bağışlasanız bunu izahı edemeyiz.’

Bizim vatandaşımız da bambaşka bir duyguya girdi. ‘Benim devletim burada’ dedi. Büyük hedefleri olmayanlar bunun arka planında olanı anlamayanların konuşabileceği, görebileceği şeyler çok küçük. Türkiye olarak buradayız ve ne yapabiliriz, bu mesajı da doğrudan devlet nezdinde verdik.

Terör eylemi diye bağıra bağıra söyledik. Bu haçlı zihniyet durup dururken olmadı ki. Bu olayın bireysel olması mümkün değil. Organize bir örgütün içinde, fikir olarak da yetişmiş size karşı bilenmiş. Bu olayda bana ne başka bir dünyada, deme lüksümüz yok. Doğrudan sizinle ilgili. Sizi tehdit ediyor. 20 saatlik mesafeye bana ne dediğiniz an bakmışsınız 20 dakikaya iner ertesi gün İstanbul’dadır.

İstihbarat, adli olarak iki ülke arasında bir bilgi alışverişi ilk andan beri var. Türkiye’de terörist kimlerle görüştü nereye gitti bunların çalışmaları bütün detaylarını yapıyoruz. Oradaki yargılamaya faydalı olacak şekilde çalışıyoruz. Başka ülkenin yargısına karışamayız. Bu delidir ne yapsa da yeridir dedirtmemek için çalışmayı yapıyoruz. Bu terörist yalnız değildir.

(Amerika, F-35 de blöf mü yapıyor?) Kötü ev sahibi mal sahibi yapar. Burada da onu yapacak. Bizi kendimizi daha çok kamçılamamızı, rehavete kapılmamızı, önümüzdeki projeleri hızlandırmamıza sebep oluyor. Devlet aklı olan bir ülkeyiz. Bir konuda söz verdiğimiz zaman hele hele imza attığımız zaman bunun bir karşılığı vardır. Akşamdan sabaha bizde fikir değişmez. Şimdi biz F-35’lerle ilgili anlaşma yapmışız, onun gereğini sonuna kadar yerine getirmişiz. Şimdi biri kalkıp oyun bozanlık yapıyor ise o onların düşüneceği bir şeydir. Buradaki personel gitmiş durumda ve eğitim süreci devam ediyor. Biz Eskişehir’de üretime devam ediyoruz. S-400 ile ilgili imza atmışız, biri çıkıp ‘Pardon istemiyorum’ dediğinde bizde imzamızı geri çekeyim, diye devlet yönetmiyoruz. Karar alırken de birinden icazet alan bir yapımız yok. Dünyayı yönettiğini zannedenlerin bizi tanımadığını gösteriyor. Türk insanı tehditte boyun eğmez bu birey boyutunda hele devlet boyunu düşünürseniz asla. F-35 için atılan imzanın anlamı ne ise S-400 için atılan imzanın anlamı odur.

Şu anda kurduğumuz sistem ile 81 ilimizi 11 başlıkta takip ediyoruz. İlin ekonomisi, ticareti, sağlık hizmeti, eğitim, güvenliği, sosyo-kültürel gelişimi gibi 11 başlıkta bu tamamen veri bazlı olarak takip etmek istiyoruz. Hakkari ile İstanbul’un hakkaniyetli şekilde ölçüldüğü bir sistem. Vatandaşa dokunacak.

O HUŞU NAMAZINI UNUTAMIYORUM
Cumhurbaşkanı Yardımcısı Oktay, AFAD başkanı olduğu dönemde Müslümanların zulme uğradığı Myanmar gezisine ilişkin anıları ilginç örneklerle anlattı. Cuma namazını kılacağı camiye gelişte Arakanlıların askerlerin görmeyeceği şekilde ellerine kağıtlar sıkıştırdığını anlatan Oktay, “Ben hayatımda o kadar huşu içerisinde o kadar güzellikle Cuma namazı kılmadım. Cuma namazı bitti ama nasıl sarılıyorlar , onlar konuşuyor sanki yüzde yüz anlıyoruz. Sonradan öğreniyoruz ki şöyle diyorlarmış ‘Türkiye’den gelmişler ve bizi kurtaracaklar. Üzerinde giyecek elbisesi, yiyecek hiçbir şeyleri yok, O insanlar ‘ben açım', 'elbise yok’ demiyordu. Bizden talepleri 'beni insan olarak gör', 'beni insan olarak kabul edebilir misiniz, kabul ettirebilir misiniz' buydu. Hem varsınız hem yoksunuz. Gönülden gönüle böyle bir şey var ki sanki kelimesi kelimesine anlıyoruz. Cuma namazı bitti ama nasıl sarılıyorlar, onlar konuşuyor sanki yüzde yüz anlıyoruz. Muhteşem bir şey. Sonradan öğreniyoruz ki 'Türkiye’den bizi kurtaramaya geldiler' diyorlarmış. İnsanların gazetesi, dergisi, radyosu, interneti yok, zaten okuma yazmaları yok. Bu insanlar nasıl Türkiye’den gelenin kendisini kurtarabileceğini, bu kadar samimi olarak görebiliyor, bu duyguyu besleyebiliyor...”