Tanrısız doğal hukuk mümkün müdür?

-Tanrısız doğal (Tabiî) hukuk olmaz- Kim demiş? Ben yazdım oldu! -Olmaz gözüm olmaz! Allah reddedilemez mutlak varlık, Vacib-ul-vücud demektir. Yüzyıl kadar önce bir Osmanlı ârifinin dediği gibi: Nasıl olur da sen varsın da Allah yok? Diyelim ki doğa = tanrı olsun! Doğada temel ahlâk ve hukuk ilkeleri olduğunu nereden çıkartıyorsunuz? -Şu halde sen bunları kabul etmediğine göre, Doğal Hukuk terimini de ya kullanmaman, ya da “Gücün Kanunu”, “Güçlünün kuralı” olarak alman gerek! Hangisini söylüyorsun? -Elbette ikincisini! Bu sebeple de gücü ele geçirmenin önemini vurguluyorum- Gücü ele geçirme gayretlerindeki amacın ne? Bencil amaç mı güdüyorsun, özgeci mi? Elbette özgeciyim, tanrıtanımazlar gerçek özgecidirler. -Özgeci olmanın yeğlenmesi gerektiğini kim söylüyor? Orman Kanunu böyle bir şey söylemez, yoksa bir de özgecilik içgüdüsü mü var? -Var elbette! Ana kediler, ana köpekler, yavruları için kendilerini feda etmiyorlar mı? -Şu halde “Halik ve Bari” yerine “doğa” diyor ve “Rabb”, yerine de “doğa” mı diyorsun? Şu halde aramızdaki fark sadece sözde kaldı. Benim Rabbulâlemin ve Halik (Yaratıcı) dediğim Vâcib-ul-vücud''a sen “doğa” diyorsun -öyle bir şey söylemedim. Lûtfen sözlerimi çarpıtma ve de saptırma! Ben, yine doğadan gelen sevgi içgüdüsünden söz ediyorum sadece! -Bu “sevdiği uğruna fedâkârlık” tutumunun bilinçsiz bir içgüdü olduğunu bir an için kabul edelim. Bu içgüdü doğanın “sevgi” içeren bir doğa olması gerekir. Şu halde yine Tanrı''ya ad değiştirmedin mi? -Aslâ! Bireyin kendini koruma içgüdüsü nasıl Doğa''dan geliyorsa, bu içgüdü de neslin devamı içgüdüsünden başka bir şey değildir. -Şu halde bu doğa, alelâde bir kurgu, bir mekanizma değil! Bir kurgu ise, tesadüf dolayısı ile meydana gelen âlemin içinde sevgi de, nefsini ve soyunu koruma içgüdüsü de tesadüfen mi ortaya çıkmış? -Burada sadece Doğa''nın bir türevi var, o kadar! -Sevgi doğada yoksa, nasıl oluyor da kendinde olmayan bir şey türetiyor?

Görebilenler görürler ki, Adalet özleminin temelinde sevgi ve demek oluyor ki îman vardır. Be- cihân hurrem ez ân em ke cihân hurrem ez-ûst / Âşık em ber-heme âlem k heme âlem ez-ûst! (Evrende, âlemde, âlemin onun sayesinde gönendiği Allah''dandır gönencim, mutluluğum! / Âlemler o''ndan dolayı var olduğu için ben tüm evrene âşıkım! -Sa''dî-i Şîrazi).

İyi Ağaç, Yaratıcımızın bağışıdır: İyi Ağacın hormonlanmamış meyveleri Evrensel Ahlâk''ın ve Tabiî Hukuk''un değerleridir. Zalimler bu meyvelere erişmekten insanlığı engeller ve bunların yerine kendi hormonlanmış veya yapay Pozitif Hukuklarını yerleştirirler. Oysa iyi ağaçtan küçük bir dal alıp kendi bahçelerine dikmeleri, bu ağacı kendi kültürlerinde de yetiştirmeleri gerekirdi. Sonunda “yazık olur insanlara” (Strindberg), ve İyi Ağacın meyvelerine, Doğu''dan da Batı''dan da olmayan Kutlu Zeytin Ağacı''na (Nûr Suresi, nûr Ayeti); bu Kutlu Şecere demek olan “En''amte aleyhim ve naîm”e (Velâyete) yabancılaşırlar. Merhum Mehmet Akif''in bir arkadaşının eli epeyce sıkı imiş. Uzun bir seyahate çıkması gerekince merkepçeğizini Merhum Âkif''e emânet etmiş. Âkif de konuk hayvancağızın önüne arpa öğününü koymuş. Hayvancağız saman yemeye alıştırıldığı, arpa yüzü görmediği için, “ölümüm arpadan olsun!” diye yumulacağı yerde, istiskal edildiğini, aç bırakıldığını zannederek Âkif''in yüzüne melâl-i hasret-u gurbetle bakmış!

İşte İslâm''ın Kutlu Ağacı''nın meyveleri yerine en iyi ihtimal ile deve dikeni yemeye alıştırılmış olan mustaz''aflar da bu yabancılaşmadan kendilerini kurtarıp “adalete susayanlar” konumuna gelmelidirler. “İnsan yalnız ekmekle yaşamaz” bilincine ererek, iyi ağacın meyvelerini, haklarını talep etmelidirler. “Hak''dan inen Maide nerededir?” diye soruyoruz, bize saman gösteriyorlar! Ahlâk ve Hukuk Felsefecileri Mübarek Ağac''ın meyvelerinin pazarlamacısı, tanıtıcısı olmalıdırlar. Nicesiniz, böyle misiniz ey Doğu ve Batı düşünürleri? Yoksa bindiğiniz dalı kesmekle mi uğraşırsınız? Cim karnında bir nokta olarak Rahîm''den Racîm''e mi kaçtınız?

Gir sürüye kurt kapmasın gel kuzucağım! / Sonra Yârdan ayrılırsın vah yavrucağım!