Zaaflarımızla insanız

İnsan biraz da zaaflarıyla insandır.

Zaafımız olmayaydı insan olmakla ne ilişkimiz kalırdı?

Âdem aleyhisselamın yasak ağaca yönelişi olmasaydı şimdi esamesi okunur muydu?

Bazen kendimizle, geçmişimizle yüzleşmekten sakınırız. Daha ileri gittiğimizde geçmişimizi şimdiki halimize göre okumaya kalkışırız. Yani onu tahrif ederiz. Niçin?

Bizi şimdiki halimizle tanıyanlar geçmişimizdeki “çaparızı” öğrendiğinde bize itibar etmeyeceği, saygısını yitireceği ihtimali kuvvetle mevcuttur. Öyle sanırız. Oysa biz -sen, ben, hepimiz- geçmişteki yanlışlarımızla güzelizdir. Eğer bir bugünümüz varsa, o bugün bütün bir geçmişin toplamı değil midir?

Elbette bütün kirli çamaşırlarımızı ortalığa döküp saçalım demiyorum.

Fakat masum kaçamakları saklamak o kadar kaçınılmaz mıdır?

Bakın ne diyor Bukowski Genç Serseriye Öğütler şiirinin bir yerinde:

“eğer birini yok edeceksem

o adamın bir kopyasının aynı yöntemle yerine konduğunu görmek istemem”

(Tarih: 28.12.2009 Saat: 11:23).

Ben, bundan şunu anlıyorum: eğer birini yok edeceksen, tümüyle yok et! Öyle yok et ki, yok ettiğin kimse artık başka hiçbir yöntemle yerine konulamasın!

Başka biçimde söylersem, yok ettiğim kimse -ki, burada sözü edilen kimse kişinin kendi benidir- yok edilenin bir kopyası olarak bile ilkinin yerine konulmasın!

Aksi takdirde onu yok etmiş olmamın anlamı kalmaz. Burada yok etmekten maksat anlaşılıyor sanırım: dönüştürmek, bir halden bir başka hale geçirmek, kalb etmek; yoksa katletmek değil...

İşbu zaaf meselesini tümüyle ters yüz etmemiz de mümkündür. Şöyle: madem zaaflarımızla insan olduğumuzu, insan oluşumuzun bir parçasını da zaaflarımızın oluşturduğunu söylüyoruz, onu örtbas etmek de zaafımızın bir parçası olarak düşünülmelidir. Yani biz, zaafımızı gizlemek isteyen zaafımızla da güzel olmaya adaylığımızı koyabiliriz.

Hafızamızın derinliklerine gizlenmiş adlar olabilir. O ad aklımıza geldiği her defasında bize yeni, sıcak umutlar aşılayabilir. Belki o adı taşıyan kişinin resmi karanlık bir deniz yüzeyinde ayışığının karşı karşıya duran aynalarında yakamozlanabilir. İnsan, şair olmadığı halde birden şair kesilebilir ve belki der ki, ruhun titreyişleri, acıların yaşandığı bir kör iklimde kalbimizin fanusunu çılgınca doldurabilir. Ve daha neler, neler... İnsanın, kendini unutuşun gülmelerine terk ettiği hiç mi vaki değildir? Hiç mi kalbin içi örtülere bürünmek istemez?

Bütün bu mümkünlerin dolambacında kendimizi belki de tümüyle hayalden yapılı bir sevgilinin ayaklarına atmak isteriz. Her şey mümkündür. Zaafsa hepsi zaaf. Ama söylüyorum işte, insan biraz da bu zaaflarıyla insan olma haysiyetine yükseliyor. Açıktaki haliyle, açlığıyla, örtünmeye duyduğu ihtiyaçla... Ve aynı anda örtülerinden sıyrılarak kendini hoyrat avcıların nişangâhı haline getirmekle...