Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
52

Bildirimler

7 Ekim saldırıları sonrasında, işgalci güç İsrail’in başta Gazze olmak üzere Filistin toprakları genelinde artırdığı katliam ve zulüm, iki buçuk ayı geçkin zamandır, dünyanın tüm haykırışlarına rağmen devam ediyor. Batılı devletler ve onların medyadaki aparatları, Filistin’de yaşanan kanlı manzaralar sanki 7 Ekim’in bir sonucu olduğu algısını oluşturmak için kelimeler arasına saklanan bir insanlık suçunu da işlerken, diğer tarafta bu söylemin hilafına olacak her türlü yayını ve etkinliği kültürel hegemonya aracılığı ile ezmeye ve yok etmeye çalışıyor. Bunların başında ise Filistin’in 75 yıldır uğradığı işgal ve katliam düzeneğini anlatan edebiyat eserleri yer alıyor. Ekim ayında düzenlenen Frankfurt Kitap Fuarı’nda ödül alması son anda engellenen Filistinli yazar Adania Shibli ve kitabı Küçük Bir Ayrıntı, Batı’nın engizisyonuna hedef alan önemli örneklerden biri oldu. Shibli’nin küçük hacimli büyük hikayesi aslında Filistin’in 75 yıldır başından geçenlerin bir özeti. İşgal tarihinin küçük bir ayrıntısını oluşturan, 13 Ağustos 1949 sabahı işlenen bir cinayetin, infazın peşinden koşan, gerçeğin arayışında olan bir Filistinli kadın gazetecinin benzer bir şekilde sona eren hikayesini soluksuz takip ettiğimiz bu romanın sayfalarında, işgal dinamiğinin, toprağı işgal altında olan ile işgalcinin psikolojisinin nasıl berrak bir dille ve örneklerle anlatıldığını görüyoruz. 1990’lı yılların başında imzalanan Oslo Barış Anlaşmalarının nasıl kağıtta kaldığını ve kendi Başbakanları İzak Rabin’i bu anlaşmalara imza attığı için suikastla öldüren işgal zihniyetinin, anlaşma maddelerini uygulamayarak, Filistinlileri kendi topraklarında adeta kıpırdayamaz hale getirdiği kitabın sayfalarında insanlığa gösteriliyor.

KİMLİK KARTI’NIN GÖSTERDİĞİ

Kitapta, 13 Ağustos 1949’da işlenen cinayetin arşivlerine ulaşmak isteyen Filistinli kadın gazeteci, irtibata geçtiği İsrailli meslektaşına şu soruyu yöneltiyor mesela, “Yeniden soruyorum: Bir Filistinli olarak müzelere ve arşivlere girebilir miyim? Telefonu kapatmadan önce buna engel olabilecek bir görmediğini belirtiyor. Ben de buna engel olabilecek bir sebep göremiyorum, kimlik kartım dışında” satırları, on yıllardır süren ayrımcılığı yüzümüze tokat gibi çarpıyor. Filistin söz konusu olunca, gündelik yaşamlarını sanki bizim gibi kendi toprakları üzerinde özgürce yaşayan, bir yerden bir başka noktaya serbestçe hareket edebilen bir insan topluluğundan bahsedildiği düşünülüyor. Halbuki işgal dinamiği öyle çalışmıyor. Oslo anlaşmalarında üzerine düşen hiçbir hükmü yerine getirmeyen işgalci yapı, Batı Şeria’yı kendi içinde kompartmanlara ayırırken, o kompartmanlara geçiş yapmak dahi bir Filistinli için artık geçilmesi zor engel anlamına geliyor. “Olay yeri ve onu belgeleyen müzeler ile arşivler, ülkenin ordusunun taksimine göre C bölgesi dışında yer alıyor. Sadece dışında yer almıyor, aynı zamanda çok da uzağında Mısır sınırına yakın bulunuyor. Oysa, A Bölgesi’nden olduğumu gösteren yeşil kartımla gidebileceğim en uzak mesafe, evimden yeni iş yerime kadar olan mesafe. Yasal olarak A Bölgesi’nden olan herkes, siyasi ve askeri istisnai koşullar dışında B Bölgesi’ne gidebilir. Fakat bu istisnai koşullar o kadar çoğaldı ki hepsi kural haline geldi” diyen romandaki Filistinli kadın gazeteci, işgal sisteminin Filistinlilerin günlük yaşamını nasıl içinden çıkılmaz hale getirdiğini gözler önüne seriyor.

Yüzüne dahi bakılmayan insanlar

Gazze’de insanlık suçları işlenirken, “nasıl oluyor da, bebek, çocuk ve kadın demeden, bunca insanı 1 tonluk bombalarla katlediyorlar” diye sormadan edemiyoruz. İşgalci gücün hala bir yerde insanlık kırıntıları taşıdığını düşünerek bu soruyu iletiyoruz. Ancak durumun bu olmadığı yine kitabın satırlarında aktarılıyor. Cinayetin araştırmasını kafasına koyan Filistinli kadın gazeteci, C bölgesi dışına çıkmak için o yetkiye sahip bir başka arkadaşıyla kimlik değişimi yapmasını, “Nihayetinde hepimiz kardeşiz ve birbirimize benzeriz. En azından kontrol noktasındaki askerlerin gözünde…, kontrol noktasında bekleyen insanları aşırı hakir gördüklerinden yüzlerine nadiren bakarlar” sözleriyle aktarıyor. Yani işgalcinin gözünde hiçbir Filistinlinin diğerinden farkı yoktur. Bu da katliamları işlerken, işgalci gücün psikolojisinin nasıl çalıştığını gösteren önemli delillerden biri. İşgalci için yüzüne bakmaya bile değer görmediği bir insanın varlığının da önemi yoktur. Küçük ayrıntılarla işgalin büyük dinamiğini yansıtan Adania Shibli’nin kitabı o yüzden büyük bir tehdit olarak görüldü ve engellendi. İşgalci güç hala gazetecileri hedef alıyor. Bu yazı kaleme alındığında 80’e yakın gazeteci işgalcinin saldırıları altında can verdi.

Ölmem gerekiyorsa bu bir masal olsun

Filistin’de yaşanan zulmü yazı ve çizgileri ile anlatan Filistinli kalemler, 75 yıldır işgalcinin ve onun destekçilerinin hedefinde. 10 yaşında Nekbe acısını anlatan Hanzala’nın çizeri Ali Naci’nin Londra’da suikast sonucu öldürülmesi bunlardan biridir. “Güneşteki Adamlar,” “Filistin’in Çocukları” gibi birçok eserin sahibi, Filistinli aktivist, yazar ve siyasetçi Gassan Hanafani’nin Beyrut’ta çocuğunun gözleri önünde aracına bomba konularak öldürüldüğünü de biliyoruz. İşgalcinin yasaklayamazsa, katlettiği, elindeki kaleminden korktuğu isimler arasında 8 Aralık 2023 tarihinde Gazze’de kız kardeşinin evine düzenlenen saldırıyla öldürülen, Filistinli akademisyen ve şair Rıfat El-Arir de eklendi. 43 yaşındaki Arir, 7 Ekim’in ilk günlerinden itibaren işgalci güce meydan okuyan bir duruşla, bölgede yaşanan katliama dikkat çekmiş ve Batılı medya organlarında ses vermişti. “Biz bir sayı değiliz (We are not numbers)” girişiminin de kurucularından olan Arir, içine doğmuşçasına 1 Kasım tarihinde X sosyal medya platformuna şiirle kendi vasiyetini yazmıştı:

Eğer ölmem gerekiyorsa,

yaşamalısın

Hikayemi anlatmak için,

eşyalarımı satmak için,

bir parça kumaş satın almak için

ve ipler

(uzun kuyruklu ve beyaz olsun)

Böylece Gazze’de bir yerde bir çocuk

cennetin gözlerinin içine bakarken

babasını beklerken

ve kimseye veda etmeden

bedenine bile

kendisine bile

uçurtmayı görür, senin yaptığın uçurtmamı, uçarken

yukarıda

ve bir an için bir meleğin orada olduğunu düşünür

aşkı geri getirmek

Eğer ölmem gerekiyorsa

umut getirsin

Bir masal olsun.


Türkiye iletişim koridorları açıyor

lBirinci Dünya Savaşı’nın ardından tüm mazlum milletlere umut ışığı olan Cumhuriyetimizin 100. Yılını kutluyoruz. Büyük bir mücadelenin hikâyesi olan bu yolun zafere ulaşmasında en önemli rollerden biri de milli medyadadır. Türk’ün Ateşle İmtihanı başlıklı hatıratında Halide Edip Adıvar, Anadolu Ajansı’nın kuruluşunu şu şekilde nakleder; “(Mustafa Kemal Paşa) Konuşmaya, yoldaki intibalarımı sormakla başladı. Ben gerek yoldaki gerek o sabah kadınlarla konuşmamı hatırlayarak hemen Yunus Nadi Bey’le yolda konuştuğumuz ajans meselesini açtım. Ne harici dünya ne memleketin içi Milli Hareket’in manasını anlamamışlardı. Çünkü, bu hususta haber alamıyorlardı. Bunu Yunus Nadi Bey ile Anadolu Ajansı olarak başlamayı konuştuğumuzu anlattım.” Ve 6 Nisan 1920’de, Anadolu Ajansı kurulur. İşte o gün kurulan Anadolu Ajansı bugün Filistin’de yaşanan katliam ve işgal gerçeğini, İsrail’in yalanlarını belgeleyerek dünyaya duyuruyor. Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın da belirttiği gibi Türkiye, küresel anlamda, yeni “İletişim Koridorları” kurarak, oyunun kurallarını 100 yıl sonra yeniden yazıyor.




Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...