“Masa da masaymış ha!”

Bugün farklı bir şey yapalım; mesela geride bıraktığımız şu son on yılı şöyle bir hatırlayalım. Kendimize dert edindiğimiz, kafamıza taktığımız, günler boyunca hem kendimizle hem başkalarıyla tartıştığımız, medyada konu edildiğinde duruş takındığımız, sevindiğimiz ya da üzüldüğümüz, hırslanıp öfkelendiğimiz, kafa yorduğumuz ne kadar ''mesele'' varsa hepsini bir masanın üstüne yığalım. Darbelerden hukuk ihlallerine, parti hareketlerinden sokak eylemlerine kadar hatırımızda yer eden ne kadar siyasi konu başlığı varsa hepsi bu masanın üstünde olsun. Güneydoğu hadiselerinden laiklik tartışmalarına, çete yargılamalarından şike dosyalarına kadar her toplumsal çatışma konusu detaylarıyla birlikte yine bu masanın üstünde yerini alsın. Ekonomideki iniş çıkışlar, ateşi hiç düşmeyen dünya meseleleri, doğal afet ve felaketler de olsun aynı masanın üstünde. Ve tabii medyanın önümüze koyduğu diğer her şey, incir çekirdeğini bile dolduramayacakken günler, haftalar, aylar boyunca zihnimizi ağzına kadar dolduran her şey... Sonra varsa, tek tek her birimizi ilgilendiren başka şeyler onları da koyalım o masanın üstüne. Geçen on yıl boyunca zihnimizi, aklımızı, kalbimizi meşgul eden ne varsa hatırımızda kalan, birini bile unutmadan, koyalım o yığının üstüne hepsini.

Bir süre seyredelim o yığını karşısına geçip. Ardından, bugün artık önemi kalmamış olan konu başlıklarını ayıralım ve alalım tek tek masanın üstünden. Geriye kalan ve bugün hala önemli olduğunu düşündüğümüz bütün o meseleleri de seyredelim bir süre. Sonra geriye kalan o yığından dünyaya ait, dünya için önemli, yani dünyevi olan her şeyi de ayıklamaya başlayalım titizlikle. Ayıklayalım ve masanın üstünde ne kaldığına da samimiyetle bakalım.

Nedir sonuç?

Üç aşağı beş yukarı aynı şey! Orada artık yığın denecek büyüklükte bir şey kalmadığını, belki de hiçbir şey kalmadığını göreceğiz! Hepimiz bu dünyada birer hayat sahibiyiz, bu doğru. Dünya üstünde olan biten herşeyle ilgili olmamız ve önümüze çıkan yol ayrımlarında kendimize bir yer seçmemiz, taraf olmamız da elbette gerekli. Hepsi bu kadar mı peki? Bu dünyada sadece imtihan olduğumuzu bilip duruyorken, oyuna dalıp hakikati unutmak bize yakışıyor mu? Masanın üstünden alıp şu fani alemden ebedi olanına giderken yanımızda götüreceğimiz ne var o masaların üstünde? İman ettiğimiz hesap gününde sorular medyada yazılıp çizilen, konuşulup tartışılan, irdelenip didiklenen şeylerden çıkmazsa ne olacak? Zihnimizden aleme, kulluğa, hamde dair hangi tefekkür ve idrak kırıntısını koyacağız ilahi terazinin hayr kefesine?

Bugün şunu da yapalım, gelin; sanal arşivlerden herhangi bir gazetenin on yıl önceki herhangi bir nüshasının birinci sayfasına bir göz atalım. Orada hayatımızın artık varolmayan bir sayfasını göreceğiz. Bütün aciliyetleri sönmüş, bütün hararetleri buharlaşmış, bütün olmazsa olmazlıkları pörsümüş bir evvel zaman sayfası. Zamanın elinde dünyaya ait her şeyin sadece bir oyuncak olduğunu daha iyi ne gösterebilir?

Bugün herhangi bir gazetenin ilk sayfasında dumanı tütmekte olan bütün meseleler de, on yıl sonranın pörsümüş, sönmüş, tükenmiş gerçekliğine dair değil mi peki?

Yazının sonunda Hazreti Mevlânâ''nın o masayı tek başına bile doldurabilecek şu sözünü bırakalım da günün tarihine geçsin öyleyse: “Bu dünya hayatı, rüyâda define bulmaya benzer. Sabah kalkınca ne define kalır, ne de başka şey! Ölümle daldığı uykudan uyanmış bulunan insanoğlu da hakikat ile rüyayı birbirinden ayırır ama nâfile!.. Elde bir şey kalmamıştır.”