Kof senaryo, yüksek dövüş estetiği

Ortağı, kötü şöhretli suikastçı Rogue (Jet Li) tarafından vahşice öldürüldükten sonra, FBI ajanı Jack Crawford (Jason Statham) kaçak katili bulmaya ve ortağının ölümünün intikamını şahsen almaya yemin eder. Ama Rogue izini kaybettirir, ta ki üç yıl sonra Çin mafyasının lideri Chang (John Lone) ile Japon Yakuza patronu Shiro (Ryo Ishibashi) arasında kanlı bir savaş başlatmak üzere tekrar ortaya çıkana kadar. Bu kez Rogue'u yakalamaya kesin kararlı olan Crawford, özel suç uzmanlarından oluşan ekibini dosdoğru bu çatışmanın içine sürükler. Fakat, kahramanımızın kalbindeki yoğun intikam arzusu zaman zaman meslekî sağduyusunu da gölgeleyecektir. Şiddetin dozu gitgide artarken Crawford nihayet düşmanıyla yüz yüze gelir. Ancak bu kritik buluşmada keşfettiği en önemli şey, can düşmanı olarak gördüğü Rogue ya da sinsi planları hakkında bildiği hiç bir şeyin gerçekte göründüğü gibi olmadığıdır.

“Suikastçı”, Eminem ve 50 Cent gibi popüler solist ve gruplara çektiği ilginç video kliplerle 2000'li yıllarda özellikle genç kuşağın gözde “imaj-maker”ları arasında yer alan Amerikalı yönetmen Philip G. Atwell'den, bir “ilk film” için fazlasıyla iddialı ve de şık bir çalışma…

Yönetmeni, her ne kadar video-klipler ve TV dizilerinde uzmanlaşmış olsa da bu sert mizaçlı film pek çok bölümüyle Atwell'in ne denli sağlam bir sinema duygusuna sahip olduğunun ipuçlarını taşıyor. Aynı şekilde, bu imzadan yakın gelecekte çok daha derinlikli yapıtlar izleyebileceğimiz konusunda da umut beslememek için bir neden yok. Aktörlüğünden de önce disiplinli bir sporcu olarak ünlenen Jet Li'nin hayranlık uyandırıcı çevikliği ve rolüne bu kez cuk oturmuş olan -o herkesin malumu- “soğuk” oyunculuğu, dünyanın en iyi dövüş kareograflarından biri olan Corey Yuen'in üzerinde itinayla çalışılmış planlarıyla birleşince, ortaya görsel kalite ve tempo açısından çok da kayda değer sorunları olmayan eli yüzü düzgün bir film çıkmış.

Bu gürültülü gösterinin, onu izleyici açısından bir noktadan sonra kilitleyip sıkıcı kılan ve lâyık olduğu saygıyı göstermemizi engelleyen temel açmazı ise çekim kalitesinden ziyade senaryosunda gizli. Böylesine iddialı bir bütçe, yapım ekibi ve de oyuncu kadrosuyla yola çıkarken, “çok sevdiği kankası haince öldürülmüş öfkeli aynasız” şeklinde özetleyebileceğimiz, Amerikan polisiye sinemasının o en beylik kılişelerinden birine bel bağlamanın nasıl bir mantık olduğunu doğrusu çözebilmiş değilim. Jet Li ve gözü dönmüş muhatabı rolündeki Jason Statham, bu iç bayıcı kılişeyi stilize bir oyunculukla silkeleyip ona bazı bireysel katkılarda bulunmaya çalışıyorlar, ama bu da bir noktadan sonra beyhude bir çabaya dönüşüyor. Atwell'in serüveni, onun, oyuncularının ve de Çinli aksiyon sahneleri ustası Yuen'in bütün gayretlerine rağmen, özenle çekilmiş, ama çoğu bölümü sinemaseverlerin bellekleri için fazlasıyla tanıdık bir iş filminden öteye geçemiyor.

Buna karşılık, Jet Li gibi, beyazperdede son on yıldır kendi stilini ve karizmasını oluşturmuş bir yıldızı, ayrıca karşısında da Hollywood'un genç kuşak umutlarından olan gayet formda bir Jason Statham'ı izlemek, aksiyon sinemasının tutkunları açısından, içerdiği her türlü bayatlık duygusuna karşın yine de ıska geçilemeyecek bir zevk…

Sinirleriniz bu yoğunlukta bir şiddeti kaldırabiliyorsa, sırf dövüş sahnelerinin olağanüstü gerçekçi görünen kareografilerini izleyip klasik Türk sinemasındaki habire ıska geçen yumrukları tebessümle anmak için bile izlemeye değer… Ancak, 18 yaşından küçükler ve perdede kan görmekten hoşlanmayanlar kesinlikle uzak durmalı.

Bu hafta sonunda gösterime giren ikinci film olan “Lanetli Bataklık” ise kılişelere “Suikastçı”dan daha fazla yaslanan, bu bayat tavrı ve tarzıyla âdeta 1970'lı yılların sinemasından kopup gelmiş bir yapım görünümünde. İflah olmaz bir korku filmi sever değilseniz, bu türde bir örnek izleme kriziniz de tutmadığı sürece, zamanınıza ve paranıza yazık olacaktır.