Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
46

Bildirimler

Hepimiz bunağız! Acaba yaşlandım, bunadım mı diye düşünmeye başlamıştım… Televizyonlarda dizileri seyrediyorum, izledikçe beynim çorbaya dönüyordu.

Hangi oyuncu hangi dizide oynuyordu, hangi dizinin adı neydi bilemiyordum.

Açıyordum ekranı… “Aaa bu diziyi biliyorum''” diyor, sonra yahu bunun adı neydi diye beynimi zorluyordum. İyi ki ekranın bir köşesine adını yazıyorlardı da, ohh çekip rahatlıyordum. Ya okuma yazma bilmeseydim ne olacaktı? İyice bunalım…

Dizideki oyunculara baktıkça “Allah Allah bu kız başka dizide değil miydi, bunda mı oynuyordu? Şu adam başka kanalın dizisinde değil miydi gibi” sorular başlıyordu hafızamı kemirmeye… Böyle bir ruh haliyle içimde sorgulamalar, yargılamalar ile vakit geçirip, çatışmalar yaşıyordum saatlerce… Hal böyle olunca da diziden kopuyor, bön bön ekrana bakan zavallı bir bunamış gibi hissediyordum kendimi… Sokağa çıkınca da utancımdan yere bakıyor, kafamı kaldıramıyordum…

Sonuçta ben artık bunamış bir adamdım….

Hastaneye gidip tedavi olsam, yayılır herkes duyarsa bunaklığımı diye korkuyor, her seferinde vazgeçiyordum…

Geçtiğimiz günlerde Sabah tv eleştirmeni Yüksel Aytuğ ile bir araya geldik… “Abi o kadar çok dizi var ki, kafalarımız allak bullak. Hangi dizinin adı ne, hangi oyuncu hangi dizide yer alıyor karıştırmaya başladım. İnsan beyni bu kadar fazla diziyi kaldırmıyor” dedi…

“Hurraaa” çektim…

Demek ki Yüksel Aytuğ da bunamıştı… Memlekette yalnız değildim…

Yüksel ayrıca bir laf etti… “Herkesin kafası allak bullak… Yüzlerce diziyle milyonlarca insan karıştırır hale geldi. Senaryolar da o kadar çok birbirine benziyor ki… İnsan içinden çıkamıyor, ayıklayamıyor pirincin taşını…”

Sevinçten havalara uçtum…

Demek ki bu memlekette diziler yüzden kafası allak bullak olup, hafıza kaybına uğrayan, bunama alametleri içine giren sadece ben ve Yüksel değildi… 70 milyonun tamamı bunamıştı…

Artık sokağa çıktığımda başımı yere eğip, bunadım diye üzülmeye gerek yoktu…

Herkes eşitti…

Nitekim dün İstanbul sokaklarına çıktım… Caddelerde yürüdüm göğsümü gererek,başımı dik tutarak…

Adamın biri bana anlamlı anlamlı baktığında… “Ne bakıyorsun, sen de bunaksın… Hiç bunamış görmedin mi...?” dedim…

Sonra Mahsun Kırmızıgül''ün şarkısını biraz değiştirdim…. Mırıldanarak yürüdüm sokaklarda;

“Hepimiz kardeşiz, hepimiz bunağız… Bu öfke, bu bakışlar ne diye” Yaşasın sadece ve sadece dizicilik yapan anti televizyoncu genel müdürler!

Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...