Ölmek mi lazım?
Bekir HazarYeni Şafak Gazete Yazarı
01:00, 26/03/2010, Cuma • Yeni Şafak Haber Merkezi
Sanatta, sporda, siyasette, medyada hemen her alanda kavgalarla yaşayan bir toplumuz... Birbirimize zeytin dalı uzatamayacak kadar öfkeli...
Birbirimizi kucaklamayacak kadar bölünmüş...
Karşı görüştekinin gerçek beyazına bile siyah diyecek noktada uçmuş bir milletiz...
Ülke çıkarları için elzem olan konularda dahi sırf muhalefet olsun diye “Hayır” diyebilecek kadar da acımasızız...
NTV Spor''da Galatasaray eski Başkanı Özhan Canaydın''ın cenaze törenini izlerken bu duygulara kapıldım bir yandan..
Rakip kulüp başkanlarından taraftarına kadar çok sayıda insan vardı...
Cenaze namazında, en ön saflarda...
Hepsi haklarını helal etti, “İyi biliriz” dedi...
Kendi takımı yenildiğinde en büyük rakibi Fenerbahçe''yi alkışlayan bir başkandı o...
Numunelikti... Sıradışıydı...
Yoktu öylesi..
Hayattayken kimse anlamadı onu...
Ve kimse de yapamadı...
Fair-play ödülüne layık görülen Özhan Canaydın''ın yaptığını...
Ve Fenerbahçe-Manisa Kupa maçı öncesi tribünler ayağa kalktı...
Sarı-lacivert olan herkes, sarı-kırmızı Özhan Canaydın için saygı duruşunda bulundu...
Galatasaraylı bir arkadaşım “İzlerken tüylerim diken diken oldu. Gözlerim yaşardı” dedi...
Evet gerçekten de gözyaşartan bir manzara..
Ama neden böyle?...
Neden ölümlerde kenetleniriz, ölümlerde bir araya geliriz omuz omuza..?
Neden hayattayken savaşır, didişir, vuruşuruz birbirimizle?
Kavga ettiğimiz ölünce “İyi biliriz onu” deriz ardından...
İlla ölmemiz mi lazım?
Ölmeden kucaklaşmak, sevmek, alkışlamak, iyi olanı, kazananı hırs yapmadan, kompleksizce gönülden kutlamak ve övmek neden bu kadar zor?
Önceki akşam KanalD ana haber bülteninde gözlerime inanamadığım görüntüler izledim...
Şaşırdım hatta daha da ötesi farkında olmadan alkış tuttum...
“İşte bu” dedim...
Bir ödül haberiydi bu...
İstanbul Üniversitesi İletişim Fakültesi öğrencileri Türk televizyonlarında en iyileri seçmişti.
Malum ödül alan kanallar veya televizyocular sadece kendilerine verilen Oscarları gösterirler...
Rakiplerin ödüllerini yayınlamazlar bile...
Hatta “Benim ödülüm senin ödülünü döver” diye kavgalar bile çıkar bu piyasada...
Alınan ödüller...
Alamayanların gözüne sokulur...
İşte KanalD haber milim kompleks yapmadan bir haber yayınladı...
“Uğur Dündar ile Star Haber yılın en başarılı haber bülteni seçildi” diye...
Haberi verirken Uğur Dündar''ın görüntüleri vardı ekranda...
Ardından bir başka ödül alan daha getirildi ekrana... O da rakip kanaldandı...
“Üniversite öğrencilerinin oylarıyla Ali Kırca yılın ana haber sunucusu koltuğuna oturdu” deniyordu haberde...
Ali Kırca''nın görüntüleri eşliğinde...
Peki bu haberi yayınlayan KanalD habere ödül var mıydı?...
Hayır yoktu...
M.Ali Birand haber bittiğinde şöyle diyordu;
“Ne diyelim darısı bizim de başımıza. İnşallah biz de alırız”
Ne güzel bir manzara...
Benim fair-play ödülüm Birand''a...
En büyük iki rakibinin ödülünü yayınlayabilmek...
Onları hayattayken kutlamak...
Olayı kendi bültenine taşıyarak reyting savaşı verdiğin rakibini alkışlayabilmek...
Ve dahası onore etmek...
Kendin ödül almasan da bunu yapabilmek...
Her televizyoncunun sindirebileceği bir yaklaşım değil...
Ne diyelim...?
Darısı bu yaklaşımdan uzak tüm televizyoncuların başına...
Sitemizde çerezlerle kişisel verileriniz işlenir. Zorunlu çerezler dışındaki analitik ve pazarlama çerezleri yalnızca açık rızanızla kullanılır. Ayrıntılar: Çerez Aydınlatma Metni.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.