Hangi yalanın yanında yer almalı?

Yalanlar vardır, işitilir işitilmez anlaşılan... Yalanlar vardır, anlaşılması yıllar süren... Yalanlar vardır ustalarının ellerinde biteviye işlenip duran, kanması/kandırması kolay olan, inanmak ve inandırmak için başkalarının katkısını gerektirmeyen... Yalanlar vardır, uğruna herşeyi göze almış yalancıları bulunan... Yalanlar vardır, anlaşılması pahalıya patlayan... Yalanlar vardır, savunucularına nâm u şan kazandıran...

Yalan söylemek başkadır; yanlış söylemek başka... Yalan; bir iradenin/yanıltmayı isteyen bir iradenin istemiyle varolur. Yalancı yanıltır, bile bile yanıltır, yanıltmayı amaçlar çünkü... Peki ama yanlış öyle mi? Yalan başka, yanlış başka... Yanlış söyleyen, yanlışının farkındaysa söylediği yanlış değil, yalandır. Yanlış söyleyen, sadece başkalarını aldatmaz, kendisini de aldatır ve bu nedenle yanlışı kendisini de yanıltır. Bu yüzden yanlış söyleyenleri/yanlış yapanları affederiz, affedebiliriz, affedilmelerini isteyebiliriz; yalancıları aslâ... Yalancılar sadece başkalarını aldatırlar; çünkü yalancılar yalandırırlar.

Yalanlara aldanmak, yalancılar tarafından aldatılmak acı verir insana... Aldanmak yüzünden başa gelenlerin acısı, bizatihi aldanmanın acısı yanında nedir ki? Acı olan aldanmanın kendisi... hayal kırıklığı... hüsran... inkisar... sarsıntı... ihlâl... suistimal... güvenin ihlâli... emniyetin suistimali...

Güveni sarsılmış, aldatılma korkusuyla başkalarına itimadını kaybetmiş ve hepsinden önemlisi yalanın gücüne inanmış/inandırılmış zihinler de ya aldatmaya başlarlarsa, aldatarak güçleneceklerine inanırlarsa, gün gelip çiviyi çivi söker demeyi marifet zannederlerse!?! Yalana yalanla karşılık vermek, kötülüğü kötülükle savmak, iğneyi (!) kendine çuvaldızı (!) başkasına batırmak ve saldırıları savmak için başkalarının yalanlarına ortak olmak... Bütün bunlar yalana inanan, yalanın ve yalancının gücünü kutsayan yalanzedelerin başvurduğu yollar...

Yalanzede olmadan yalancı olunmaz, zira yalanın acısı tadılmadan başkalarına böylesi bir acı tattırılamaz.

Şimdi de aynen böyle yapılmıyor mu? Yapılıyor; yalan söyleniyor, yalanlar savunuluyor, yalancılar korunuyor; hem de yalancının bizden olanı olmayanı gözetilerek...

Eski bir hikâye vardır yalana dâir:

-"Vaktiyle seyahata çıkan ve karısının yanına ancak iki yıl sonra dönebilen Konstanzlı bir tacir, karısının yanında bir oğlan çocuğunun bulunduğunu görür ve tabii ki bu duruma çok öfkelenir. Kadın, birgün dağda bir yürüyüşe çıktığını, dağdaki karlardan yediğini ve çocuğu da buna borçlu olduğunu söyleyerek işin içinden sıyrılmaya çalışır. Tacir sakinleşir ve birşey demez. Beş yıl sonra Akdeniz yolculuğuna çıkarken çocuğu da yanında götürür ve yolda çocuğu satar; döndüğünde ise karısına, kar çocuğunun sıcak Suriye güneşine dayanamayarak eridiğini söyler."

Kardan çocuklarla dolu etrafımız... Adam yokluğunda (!) yapılmış, havucu burnunda, kömürden dişleri ağzında, şapkası başında, süpürgesi kolunun altında kardan küçücük (!) çocuklar... Etraflarında da karda oynayan zavallı çocuklar... Evet... yalan dinleyen, yalanlar dinleye dinleye büyüyen, yalanlara alışan ve yalan söyleyerek oyuna katılan, oyunu sürdüren zavallı çocuklar...

Kardan çocuklarla başımız dertte... Güneşin onları eriteceğini bildiğimiz için başımız dertte... Bilmesek ızdırap çeker miydik? Bilmesek biz de oyuna katılmaz mıydık? Kardan çocuklar, ihanetin çocukları... İhanet onları varetti ve ihanet onları yok ediyor... Yalan dünyaya bir yalanla geldiler ve o yalan dünyanın sahipleri bir yalanla onları yok ediyorlar... Kardan çocuklar, annelerinin dağdaki yürüyüşleri sırasında yediği karların mahsûlü... Güneşi görür görmez erimeleri de bundan...

Söyleyin hangi tarafın yalanları yanında yer alayım: dağlardaki karlardan çocuk peydahlayan annelerin yalanları yanında mı, Akdeniz taraflarında dolaşırken kardan çocuğu yok eden tacir babaların yalanları yanında mı?!