İki kutup: Fazla "hoşgörülü" / fazla "hoşgörüsüz"

Polisin toplumsal olaylara müdahale etme tarzının örneklerini hatırlıyorsunuzdur. Bu müdahaleler sadece eskinin “Toplum Polisi” (“frukolar” denirdi zamanında) yeninin “Çevik Kuvvet”ine mensup görevliler tarafından yerine getirilmiyor, (Bu bahse ilişkin en iyi örneklerden birisi birkaç yıl öncesinin bir 1 Mayıs''ında başındaki kasktan dolayı kim olduğu anlaşılamayan (!) bir Çevik Kuvvet mensubunun ülkenin değerli bir okur-yazarına herkesin ortasında attığı Osmanlı tokadıydı.) “korumalar” olarak adlandırılan görevliler de işlerini fazlasıyla ciddiye almış görünüyorlar. (Bu fasla ilişkin olarak da, bu görevlilerin bir toplantıda “uygunsuz” sözler sarf edenleri ağızlarını elleriyle kapatarak toplantı mahallinin dışına çıkarmalarını hatırlayabiliriz. Hem de “çıplak elle”! Oysa “medeni ülkeler”deki meslektaşları her şeyden önce kendi sağlıklarını düşünerek bu işe asla kalkışmazlar. Çünkü biliyorsunuz bir elin ısırılmasıyla, ısıran ve ısırılan arasında güçlü bir bakteri-virüs trafiği başlamaktadır!) Sadece “korumalar” da değil. Ayrıca dikkat ediyorsanız, memlekette sayıları süratle artan (Taraf''tan Sezin Öney, dün itibariyle, ülkedeki sayılarını 214 bin 69 olarak veriyor) kendilerinden “özel güvenlikçi” olarak söz edilen güvenlikçiler de güven sınırını aşan müdahelelerde bulunmaktadırlar.

Buraya kadarki fasıl, “hoşgörüsüzlük”e ilişkindi. Şimdi de diğer uca geçip güvenlik güçlerinin-mensuplarının sergiledikleri son derece, hatta fazla “hoşgörüleri”nden söz edilim.

Duymumış-görmemiş olmanız imkansız. İki gün önce çok acı bir olay yaşandı. Genç bir emniyet müdürü sokakta elinde tabanca ile etrafa tehdit savuran bir kişiyi yolundan çevirmek için ikna etmeye çalışırken öldürüldü. Olayı televizyon-internette izlemeyeniniz kalmamıştır. Adam elinde tabanca ile etrafa tehditler savuruyor, biraz ilerde (tabanca menzili içine girip girmediğini bilmiyorum) toplanan insanlar da olayı izliyor... Etrafta çok sayıda polis memurunun olduğunu da görüyoruz. Maalesef artık hayatta olmayan emniyet müdürü –önceki benzer olaylarda olduğu gibi- silahlı saldırganı ikna etmeye çalışıyor ısrarla.

Ne dersiniz, bu tutum haddinden fazla “hoşgörülü” bir tutum değil midir? Silahlı kişi sadece kendisini ikna etmeye çalışan emniyet müdürü ve yakınındaki polis memurları için değil, olay yerinde toplanmış herkes için ciddi bir tehlike arz etmiyor mu?

Söylediğim gibi, bu olayın benzerlerini de mutlaka hatırlıyorsunuzdur. Bunlar içinden –belki hatırlamayan vardır diye düşünerek- bir tanesini ben hatırlatayım isterseniz: Birkaç yıl önce, sokakta karısını kaldırıma yatırmış bıçaklı bir herif etrafında toplananların “yapma, etme!” isteklerine kulak asmadan karısına muntazam aralıklarla bıçak darbeleri indirmekle meşguldü. Olay yerine gecikmeden polis de intikal etti. Polis memurları da etrafta toplananların izinden giderek bıçaklı saldırgana rica minnet bu işten vazgeçmesini telkin ediyorlardı. Herif de nasıl ısrarcı; “yapma etme!” dendikçe karısına bir bıçak darbesi daha yöneltiyordu...

Olayın yaşandığı günlerde söyleyenler olmuştu: Bu ne kadar “hoşgörülü”, daha doğrusu “bağışlayıcı” bir emniyet teşkilatı böyle... Bıçaklı herif karısını bıçaklamaya devam etmek yerine bir “basın açıklaması” yapmaya kalksaydı, o zamana kadar çoktan gözaltına alınmıştı bile!

Aynen sözünü ettiğim geçen günkü cinayette olduğu gibi. Silahlı bir saldırgan niçin-neden ikna etmeye çalışılır? Saldırganın etrafında toplanmış polis memurları niçin bu adamı etkisiz hale getirmek için bir şeyler yapmazlar? Tabancalı saldırganın üzerine hemen orada gecikmeden yaylım ateş açılsın demiyorum tabii ki. Ama –ne bileyim- saldırganı etkisiz hale getirecek daha etkili bir yöntem –”ikna etme” çalışmasından başka- yok mudur? Polise düşen asıl görev de bu değil midir zaten? Kendisini ve güvenliğinden sorumlu olduğu insanları saldırganlardan korumak değil midir?

Çok yazık tabii ki... Emniyet müdürü genç yaşında bir silahlı saldırganı ikna etmeye çalışırken öldürüldü. Eline silah teslim edilmiş polise, kime “hoşgörü” gösterilmesi, kime “hoşgörüsüz” davranılması gerektiği lâyıkıyla öğretilmemiş demek ki.

Genç yaşta bir “ikna çabası” sırasında öldürülen genç emniyet müdürüne çok yazık tabii ki... Bu cinayette sorumluluğun polise ilişkin vazife ve selahiyetin olması gerektiği gibi belirlenmemiş olmasında da aranması gerekmez mi?