Kurşun üzerine tereddütler

Bir kurşun… Küçük parmak ucu kadar bir kurşun… Yaşam ile ölüm arasındaki o ince perdeyi yırtan tek bir kurşun…

Ve hayatın bu dünyadan silinişiyle oluşan o boşluktaki karmaşadan medet uman kara emellerin vasıtası o kurşun…

Belki tereddütle yapılmış tek bir parmak hareketiyle tereddütsüz yıkımı getiren o kurşunun ne ilk, ne de son hikâyesi olacak bu. Tarihin her sayfasını kanla yazılmış binlerce benzer suikast kirletiyor. Tetiği çekenin şahsi gerekçeleri, psikolojik ruh hali, endişeleri ve hevesleri ne olursa olsun, Sezar''dan Hazreti Ömer''e, ölümü Birinci Dünya Savaşı''nın fitilini ateşleyen Avusturya Arşidükü Ferdinand''dan Kennedy''e, Malcom X''ten Hrant Dink''e uzanan binlerce suikastın evvelini ve ahirini her zaman hain bir karmaşa umudu besliyor.

Bu kahpe umudun insan hayatına zerrece saygısı yok hiç şüphesiz. İnsana saygının ayaklar altına alındığı, çok daha feci örnekleri gördü bu dünya: İspanya''da Müslümanlar, İkinci Dünya Savaşı''nda Yahudiler ve Çingeneler, Hiroşima ve Nagasaki''de tek bir bomba ile yok edilen yüz binler, her on yılda bir birbirini binlerle katleden Afrikalılar, Avrupa''nın insafına sığınmış Bosnalılar, Filistinliler ve nihayet ABD sayesinde Iraklılar. Hepimizin bildiği halde görmezden geldiği ve unutmakta ısrar ettiği bu toplu katliamları tek bir suikast ile karşılaştırmak aslında atom bombası ile tabancıyı yan yana koymaya çalışmak gibi.

Katliam büyüdükçe, vahşetin boyutu akıl almaz oldukça ilginç bir şekilde kişisel olmaktan çıkıyor tepkimiz. Belki küçük benliğimiz kaldıramadığı için bir katliamın sebep olduğu onca acıyı, vicdanımızı rahatlatma bahanesiyle tek bir cinayetin faillerine kusuyoruz bütün geçmiş tepkisizliğimizi. Katliamlara tarih çalışır gibi kayıtsız kalıyor, tek bir cinayeti kendimizi kaptırdığımız bir roman hevesiyle okuyoruz.

Tek bir kurşunun en ince teferruatına kadar anlatılan hikâyesi, bilinçaltımızın o adı konmamış tüm hislerinde bir yankı buluyor belki de. Bir katliam görüntüsü sadece mide bulandırırken, yerde yatan üstü rüzgârda titreyen gazete sayfalarıyla örtülü bir vücut, fobilerimize yataklık ediyor.

Ama belki de, gözü dönmüş bir katliamın şerrinden daha çok korkuyoruz, hesaplanmış tek bir suikastın soğukkanlı adımlarından. Kurgusuna ortak olduğumuz bir komplo teorisinin içinde buluyoruz kendimizi. Hangi şer emelin, hangi kirli hevesin piyonu olduğumuzu bilmeden, artık güvenimizi yitirdiğimiz kendimizden kaçar oluyoruz. O kurguda bize biçilen rol müydü acaba çıkıp lanetlememiz hainleri? Yoksa üzerimize alınmayıp geride, tepki veren bir avuç insanı öyle ortada bırakmamız mı arzulanıyordu? Hesapçı, soğukkanlı katillerin soğukkanlı hesaplarının hangi satırında kaçıncı figürü oynuyoruz?

Yoksa bir katliamın ruhumuzda başlatamadığı bu paranoya, kendi kendimizle bu iç muhasebe mi aslında korktuğumuz? Her şeyde büyüklenen biz, yüz binlerin ölümüne bir çöplüğün yanından geçerken hissettiğimiz mide bulantısından fazlasını reva görmeyen biz, acaba kendi küçüklüğümüzü gösterdiği için mi tedirgin oluyoruz tek bir suikasttan?

Hrant bir daha titretti bizi giderken. Ne yazık ki, tarih ders almadığımızı, almayacağımızı söylüyor.