Uçağın arkasından koştum

Benim çocukluğum doğduğum kent Kahramanmaraş''ta geçti. İkinci Dünya Savaşı yıllarının o büyülü, insanı karmakarışık duygulara salan etkisini her gün üzerimizde taşıyorduk. Radyolardan uçak haberleri verilirdi. O uçaklar savaş uçaklarıydı. Ama biz henüz savaş uçaklarıyla yolcu uçakları arasındaki farkın bilincinde değildik. Uçak, bizim için uçan bir demirden kütleydi. Maraş''ta o tarihte hava alanı yoktu. Böylece biz ömür boyu uçağa binmeyi aklımızın ucundan bile geçirmiyorduk.

Derken bir gün…

Okuldayız. Bir cumartesi öğle vakti. O sıralar cumartesi günleri okul öğleye kadar yarım gün açıktı. Öğleden sonra tatile girerdik. Öğrenciler arasında aniden bir kaynaşma oldu. Müthiş bir söylenti bütün öğrencilerin arasında yayıldı. İnanılır gibi değil: “Maraş''a uçak gelmiş!” Nasıl olur! Kentimizde bir hava alanı yokken, nasıl olur da, kentimize uçak gelir?

Ama birkaç dakika geçmeden söylentinin aslı çıktı: gerçekten de gökyüzünde gri renkli, çifte kanatlı, pervaneli bir uçak, alışmadığımız bir gümbürtüyle kentimizin üstünde süzülüyor, kimizaman minareleri sıyırtacak denli alçalıyor, sonra fiyakalı bir kavisle yeniden göğün derin boşluğunda gözden kayboluyor, ama çok geçmeden o görkemli sesiyle yeniden üstümüzden süzülmeye başlıyordu.

Nasıl oldu bilmiyorum. Birden çocukların arasında yeni bir söylenti çıktı: “Uçak Arkbaşı''na inecekmiş!” Olur mu olur… Arkbaşı, kentimizin kuzeyine düşen Ahır Dağı eteklerinde, o günkü ölçülerimize göre uçsuz bucaksız bir kırsal alandı. Uçağa da ancak öyle bir alana inmek yaraşırdı. Fakat biz, uçağı görmek üzere Arkbaşı''na yönelmeye fırsat bulamadan, uçaktan, kentimizin üstüne bir konfeti şelalesi yağdı. Aman Allahım! Bu ne güzel uçuşan kâğıt parçacıklarıydı! Acaba bu konfetileri nasıl yakalayacaktık?

Okulun bütün çocukları, birden, okul kapısından fırlayıp kentin dört bir yanına koşuşarak dağılmaya başladı. Herkes kendine göre, bu konfetilerden yakalayabileceğini düşündüğü istikamete yöneldi. Ben de uçağın arkasından koşuyordum.

Uçaktan atılan konfetilerin sonsuzca bitmeyeceğini düşünüyor, onlardan hiç olmazsa birini, bir tekini olsun ben de yakalamak istiyordum. Evimizin oldukça uzaklarındaki bir yerde, onlardan birini bulma bahtiyarlığına erdim. Birinci sınıftaydım, ama okuyup yazabiliyordum. Bulduğum kâğıt parçasının üstünde, büyük harflerle: “BAYRAMINIZ KUTLU OLSUN” yazıyordu. Ne bayramının, hangi bayramın kutlandığını bilmiyordum. Ama bundan daha büyük bir bayram olabilir miydi? Uçaktan atılan bir kutlama bildirisine sahip olmuştum: bayram buydu işte!..

Heyhat ki, uçaktan atılan konfetiler bitmişti. Uçağın gümbürdeyen sesi kulağımızda solmaya, uzaklaşmaya başlamıştı. Artık onun arkasından koşmayı bırakmıştık. Yalnız ben değil, bütün çocuklar, artık gözümüzden uzaklaşıp kaybolmaya başlayan uçağın arkasından melül mahzun, ellerimiz iki yanımızdan çaresizce sarkmış, onu seyretmeye durmuştuk. Uçak ufukta tümüyle kaybolduktan sonra bile, bulunduğumuz yerde, kıpırdamadan, fakat içimiz özlemle, uçağa bir gün parmak uçlarımızla dokunacağımız günleri bekleyerek, orada, kaybolan uçağın arkasında kalakalmıştık… O günden bu yana uçak, zihnime, daima kendisine kavuşmamız beklenen bir özlem olarak nakşolmuştur.

(Bu yazımız, Skylife dergisinin Aralık 2006 tarihli nüshasında yayınlandı)