Batı'nın asıl hedefi İran

Suriye'nin Ekonomiden Sorumlu Başbakan Yardımcısı Kadri Cemil'in, Rus yetkililerle görüşmek için gittiği Moskova'da, “muhaliflerle diyalog kurmaya hazırız, gerekirse Esed'in istifasını bile tartışırız” sözleri, Esed'in ne denli köşeye sıkıştığını göstermesi bakımından hayli önemlidir. Bazı analistler, bu açıklamayı taktiksel bir manevra şeklinde yorumlasalar da, aslolan, Esed'in bile artık kendi sonunu tahmin etmekte zorlanmadığıdır. Bu arada, hem Esed güçleri, hem de muhalifler, birbirlerini öldürürken “Allahu Ekber” diye tekbir getirmeye devam ediyorlar. İki taraf da, birbirlerine karşı cihat ilan etmiş durumda ve kefereyle savaşır gibi birbirleriyle savaşıyorlar. Haklı ve haksız birbirine karışmış gibi ve her iki tarafın da birbirine yaptığı zulüm yüzünden, sorun içinden daha da çıkılmaz hale geldi.

Meselenin, Türkiye'ye olan yansımaları da ilginç bir boyut kazanmış halde! Öyle ki, Sünni Müslümanlar emperyalizme karşı bir duruş sergileyemezlermiş gibi, “emperyalizm bu topraklardan elini eteğini çeksin” dediğiniz dakikada, Alevi ya da Şii olarak tanımlanabiliyorsunuz. Fakat, meselenin en ilginç yanı şu oldu: Son dönemde, özellikle “katı laikler” İran yanlısı bir tavır takınmaya başladılar. Geçmişte, İran'ın adını duydukları an bile tüyleri diken diken olan insanların, bugün İran'ı cansiparane savunmaları ne kadar ilginç değil mi? Ama olmaz oldu işte! Siyaset maalesef böyle bir şey…

Biz, meselenin mezhepsel ve ideolojik yönlerini şimdilik bir tarafa bırakalım ve krizin etnik boyutunu ele alalım. Bu arada, şunu da belirtmeyi unutmayalım: Suriye'nin, mezhepsel fay hatları kırılmaya devam ettikçe, Türkiye'ye olan yansımalarını her geçen gün daha da çok hissedeceğiz. Fakat, bugün Türkiye için asıl tehlikeli olan şey, krizin giderek etnik bir yapıya bürünmesidir ki, neredeyse 1,5 senedir ve Suriye'de olaylar ilk başladığı günden itibaren, hemen hemen tüm yazılarımızda bu tehlikeye vurgu yaptık ve elimizden geldiğince uyarmaya çalıştık. Türkiye'nin taraf değil, hakem olmasını tavsiye ettik. Halbuki, müzakere kapılarını sonuna kadar açık tutabilir ve “Annan Planı” yerine Türkiye planını ortaya koyabilirdik. Lütfen bizleri, “zulme sessiz kalamazdık” sözleriyle susturmaya çalışmayınız. Bugün, Suriyeli muhalifler, yakaladıkları Esed yanlılarının kafalarını kesiyorlar. (Bkz: İnternet görüntüleri) Dün, zulüm muhaliflere yapılıyordu, bugün Esed yanlılarına… Şimdi biz, kafa kesen muhalifleri destekleyince zulmü mü desteklemiş oluyoruz?

Doğrusu, reel politiğin katı yasalarının tüm acımasızlığıyla uygulanmış olduğu gerçeğidir. Müslüman Müslümanı öldürürken, daha doğrusu, insan insanı öldürürken, siyasi hesapların yapıldığı bir gerçektir bu! Batı, bırakın Ay'a gitmeyi, Mars'a giderken ve bilim dünyasında çığır açacak gelişmelere imza atarken, bizler hala daha mezhepsel ve etnik çatışmalarla birbirimizi yiyoruz. Her bir kriz ve her bir çatışma, bu coğrafyanın insanlarını en az 50 yıl geriye götürüyor. Dahası, hangi kirli ellerin parmağının belli olmadığı bu savaşlarda, taraf olmaya zorlanıyoruz. Kriz, biz bu denli müdahil oldukça, bizleri dar bir döngünün içine çekiyor. Dahası, uzun vadeli politikalar yerine anlık ve duruma göre politikalar üretiyoruz.

Bunun en somut örneği, Esed, “bana yok, size de yok” dedikten ve PKK'ya, Kuzey Suriye'yi verdikten sonra Suriye Kürt Ulusal Konseyi'ne verdiğimiz destek oldu. Türkiye'nin planına göre, Kürt Ulusal Konseyi'ne verilen destek, PKK'nın Suriye'deki varlığına önemli bir darbe vuracak. Türkiye, bu konuda en büyük desteği ise Barzani'den bekliyor. Bu müthiş plan sonrasında, Türk “entalijansiyasına” sadece Barzani'ye çok güvenme diyebiliriz. Talabani ve Barzani'nin yaptıkları siyasete, geçmişte ne tür yakıştırmalar yapıldığını gayet iyi biliyoruz. İkisi de kıvrak bir zekâya sahip olmalarının yanında, fazla kilolarına rağmen, kıvrak bir bedene de sahiptirler. Sağ gösterip, sol vurmaya ise bayılırlar. Bizden söylemesi diyelim.

Görünen o ki, Türkiye, Suriye'deki PKK varlığını “Barzanistan” ile dengelemeye çalışacak. Bir diğer ifadeyle, yakın gelecekte Kuzey Suriye, Barzani'ye bağlanabilir. Bu sayede, Suriye krizi en az zararla atlatılmaya çalışılacak ve Suriye'deki PKK varlığı minimize edilecek. Bir tür “ehven-i şer” prensibi olsa gerek… Tutar mı? Ortada Kandil örneği olduğu sürece, zor gözüküyor. Kuzey Irak'la ticaret hacminin gelişmesinden falan örnekler vermenin de doğru olmadığını hemen belirtelim. Asker ve polis şehit edilirken ve terör Kuzey Irak'ta yuvalanmışken, yükselen ticarete göndermeler yapıp, savunma siyasetleri üretmek hiç makul değildir.

Fakat bir meseleyi atlamayalım: Batı'nın, Orta Doğu'da, “biz Sünnilere” verdiği desteğin asıl nedeni, İran ve dolayısıyla Şii gücünün kırılmak istenmesidir. Bu arada, enerji kaynaklarını olabildiğince kontrol altında tutmayı da ihmal etmiyorlar. Kürtlerle bu kadar içli dışlı olmalarının sebebi ise, enerjinin güvenliğidir. İran sorunu ortadan kalkınca ise, sıra yine Sünnilere gelecektir. Zira, Sünni İslam'ın giderek güçlenmesi, İsrail'in kabul edebileceği bir yol değildir. Ne zaman İran düşer, o zaman laik yönetimler yeniden desteklenmeye başlar. Hatta, bir gün Rusya ve ABD'nin işbirliği yaptığına ve “stratejik ortaklık” anlaşmaları imzaladığına şahit olursanız, sakın şaşırmayın.

Önümüzdeki 20 yıl beklenmeyen gelişmelere sahne olacak gibi gözüküyor…